همیشه یادت بمونه کجاست خونه

خانه مکان نیست و به گمانم خانه من آنجاییست که در پس تنهایی با ساز حنجره ام و گیتارِ در آغوشم می‌سرایم، از زیبایی نیلوفری تو

با محو چشمات شدن میشه خفیف‌ترین سردرد هارو پس زد

I was thinking about Calling you

فکر می‌کنی هرگز نمی آیم؟ از این پس رویای بوسه میان لبخندمان را به باد می‌سپاری و باد هم تمام آنها را برای من می‌آورد، آخر مگر فایده ای هم دارد؟

در میزنند، کیست؟ در را که باز کرد، لبخند احمقانه ام از دلتنگی ام در نظر دلگیر آمد. با چشمان بُهت زده مرا می‌نگارد، چیزی نمی‌گوید و مرا می‌بوسد. دلتنگی ام از مژگان تا استخوان های میانی بالهایش را می‌بوسد و می‌بوسد و می‌بوسد... به گمانم برای تو رویای من شیرین بود و رویای آمدنم محال.

تحمل دلتنگی

کی انقد قشنگ تو دلم خونه ساختی؟