روز دوم: حسرت گاهی، هوا سنگین می‌شود. نه از جنس باران، که از جنس غباری که زمان بر چهره‌ی روزها می‌پاشد. ناگهان، در میان همین غبار خاکستری امروز، تصویری از دیروز فریاد می‌زند؛ تصویری زنده، پر از رنگ‌هایی که گویی هنوز در گوش ما می‌خوانند. آن روز، انگار خورشید، بوسه‌ای داغ‌تر بر گونه‌ی دنیا می‌زد و خنده‌ها، رعد و برق‌های شادی بودند که آسمان کوچک ما را می‌شکافتند. آن لحظه، نه فقط یک ثانیه، که تمام ابدیت بود که در مشت ما گره خورده بود… گمان می‌کردیم این تکرار دلنشین، تا همیشه ادامه دارد. اما سیلاب زمان، بی‌رحمانه گذشت. و حالا، ما ایستاده‌ایم در ساحل اکنون، و رد پای آن رویاهای گمشده، تنها در اعماق ذهنیتی دور، دیده می‌شود. حسرتی که چون سایه‌ای نامرئی، آرام در کنارمان راه می‌رود، نه برای تلخی فقدان، که برای شکوه آنچه بود و حالا نیست. آیا این قاب غبارگرفته‌ی امروز، ارزش رنگ‌های فریادکش دیروز را داشت؟ یا فقط پژواک دست‌نیافتنی آن رویاها، روح ما را تسخیر کرده است؟ #روزنوشت

Study group رو شروع کردم. باید بگم شخصیت اصلی خیلی منه😭

هرچی بیشتر میخونه بیشتر رتبه‌های آخره😭😭

لطفاً یکی بیاد با هم گروه مطالعه تشکیل بدیم(ترجیحاً رزمی‌کار🙏🏻)

که بعد با مظلومیت تمام بگه نمیدونم خانوادم قراره چیکار کنن و وقت میشه یا نه و تو حتی اگ بتونی بزنیش هم کاری از دستت بر نمیاد

نه نه که بریم قلدرا رو با هم بزنیم بعد درس بخونیم که دانشگاه قبول‌شیم🤓 پیف پیف چه زشتن این آدما(اصلاً هم منظورت من نیستم)

اون بدبخت که جدی داره دنبال یکی می‌گرده باهاش درس بخونه: بچه‌های مدرسه:

مطمئنی منظورت خود تنبلت نبودی جا قلدرا؟

عههههه چرا نگفتی منم ببینم ... 😱😭 H

نه نه🤓

بچه ها کمک امارا فراموشی بدی گرفته😭 عزیزم من اینهمه زحمت نکشیدم برای کمربند هام که تو یادت بره من رزمی‌کارم😭 H