آقای سید مجید نقطه زن به نظرت این وسط شما نباید یه جا رو بزنی؟ اگه دلیل خواستن بگو زلزله اومد هل شدیم دستمون خورد به دکمه موشک :)

[ اپیزود پنجم: نمیاد، مهمون شمام! ] کوله‌اش را روی دوشش جابه‌جا کرد و از درب مسجد بیرون آمد. پدر و مادرها گاهاً با گل جلوی در ایستاده بودند و از فرزندشان استقبال می‌کردند. هر دختری که بیرون می‌آمد چشم می‌چرخاند دنبال مادر یا پدرش و بعد از دیدنشان سمتشان می‌دوید و در آغوششون می‌گرفت. میان جمعیت چشم چرخاند به دنبال چهره‌ای آشنا. در این چند روز گوشی نداشت و از احوالات کشور آگاه نبود. اما شنیده‌بود که اعتراضات بازار به سمت خوبی نرفته و احتمال فتنه‌ای دوباره وجود دارد. طبق معمول در اینجور مواقع نباید خانه می‌بود و طبیعتا دنبالش هم نمی‌آمد. اما یک درصد با خود فکر کرد شاید معجزه‌ای شده باشد، آسمان به زمین آمده باشد، آفتاب از مغرب در آمده باشد و او را میان جمعیت ببیند. بعد هم جلو بیاید و در آغوشش بکشد و بگوید: قبول باشه، دلم برات تنگ شده بود دختر خلم. اوهم بخندد و بگوید: برای دختر خلت گل نخریدی؟ با خنده جواب دهد: خودم گلم، تا من هستم گل برای چیته؟ با صدای دوستش از خاطراتش بیرون آمد: نیومده؟ شانه بالا انداخت: نمی‌دونم، گوشی داری؟ سر تکان داد: آره بابام اومده وایسا گوشیش‌و بگیرم ازش. و سمت پدرش رفت. کمی که گذشت با گوشی برگشت و آن را طرفش گرفت: بیا زنگ بزن، اگه نمیاد اشکال نداره ما می‌رسونیمت‌. سر تکان داد و همزمان شماره گرفت: باشه، ممنون. گوشی را کنار گوشش گذاشت و منتظر ماند. کمی بعد صدایش در گوشش پیچید: بفرمایید؟ لبخند زد: سلام بابا، منم. تا صدای آشنا شنید صدای خسته‌اش را جایگزین خنده کرد: سلام دختر بابا، طاعات عبادات قبول. خوبی؟ گوشی کیه این؟ لبخند زد: قربونت برم قبول حق باشه، تو خوبی؟ گوشی بابای دوستمه. همانطور که سعی می‌کرد خوشحال و بدون خستگی جواد دهد گفت: منم خوبم خداروشکر، عه پس هنوز نرفتی خونه؟ با شنیدن این جمله مطمئن شد که هنوز خانه نرفته. بغضش را ارام فرو فرستاد. نیمچه امیدی که داشت باعث شد بگوید: نه هنوز، خونه نیستی؟ خندید: گوشی نداری نمی‌دونی بیرون چه خبره‌ها. نه خونه نرفتم. گویی توپ بزرگی در گلویش گیر کرده بود و می‌خواست منفجر شود: پس... دنبالم نمیای؟ لبخندش را از پشت گوشی حس کرد: نه بابا شرمندم. با یکی از دوستات برو خونه. نفسش را بیرون فرستاد. سعی کرد با کلمات کوتاه مکالمه را تمام کند تا توپ در گلویش نترکد و کار دستش ندهد: باشه، مراقبِ بابام باش‌. خندید: چشم، توهم مراقبِ دخترم باش‌. آخر شب میام خونه حرف می‌زنیم. گوشی را قطع کرد و سمت دوستش گرفت‌. لبخندی زورکی روی لب نشاند: نمیاد، مهمون شمام. پی‌نوشت: نیمی از این داستان واقعی‌ست و نیمی از آن حقیقت دارد!

[ - میشه زودتر بیای خونه؟ - ما بیایم خونه کی حواسش به مردم باشه باباجان؟ ما وظیفمون حفاظت از این مردمه حتی اگه به خونمون تشنه باشن. ]

-

می‌گفت: به جایی رسیدیم که محل شهادت از فکه و مجنون و سوریه، شده تهران..

نمایشگاه کتاب شروع شده وقتشه جمهوری‌اسلامی حساب منو صاف کنه برم کتاب بخرم لطفا اگه آشنا دارید بگید رسیدگی کنن ببینن کی پول منو خورده

[ - چایی با هرچیزی شیرین میشه ولی شیرینیِ نبات فرق داره. نبینم بعد من بری یه نبات دیگه پیدا کنی‌ها! ] پی‌نوشت: نچ، نباتِ من فقط تویی.

خسته‌ام مثل یتیمی که از او فرفره‌ای بستانند و به او فحش پدر هم بدهند..

بنا نبود که آفت به باغِ ما بزند پسر بزرگ نکردم که دست و پا بزند..

دستِ مرا بگیر آقای کاظمین. [ دردونه‌ی امام‌رضا ]

اگه از بیرون اومدم و گلوم درد می‌کرد یعنی اون‌روز بهترین روز زندگیم بوده و کلی بهم خوش‌گذشته💆🏻‍♀💘

اگه بخوام امروز رو توصیف کنم: هاگودوپودوووتینیحتیدیمستیدیمیهذیین💘