سحر کی می رسد یارب ،که شمعِ رو به پایانم به وجه التزامِ شب، غمی ماند و گریبانم اگر ابرم ،پر از بارش ،اسیرِ بادِ مغرورم کشاندی تا به دشتِ غم ،بده فرصت به چشمانم خدای عشقِ من بودی ،وَ آغوشت چنان قبله چرا یک سجده هم قسمت نشد آخر ،نمی دانم به مقصودت رسیدی یا ،از این بی دین ترم خواهی ؟ گمان کردی که از هزیان ،زبان بستم ، پشیمانم ؟ به آهِ آتیشن ،حسرت ،چنان تلفیقِ سوزانیست که می ترسم پس از آهی ،خدا را هم بسوزانم زمین ، عمری نمک گیرِ نمِ چشمم نبودی تو ؟ به رسم معرفت امشب ،در آغوشت بخوابانم فراسوی خیالاتم فقط یک فکر خونین است رگِ عشقِ تو و تیغی ،تمامِ سهمِ دستانم

من مضوا في الحب كانوا أجمل ما عندنا.. کسانی که در عشق از دنیا رفته‌اند، زیباترین چیزی بودند که داشتیم 1: 20

ان أهرب لأين الا لكربلاء...؟! به کجا فرار کنم به جز کربلاء...؟!!💔 که ملجأ من صحن کربلاست...

ما به شوق ِکربلای تو زنده‌ایم؛ ورنه این دنیا زندگی کردن ندارد...💔

هر جانور که باشد بگریزد از بلایی من خود بلای خویشم، از خود کجا گریزم؟ - بیدل دهلوی

از مجنون پرسیدند وصال را دوست داری یا فراق را؟؟ گفت فراق را‌.. چونکه در فراق، امیدِ وصال هست؛ در وصال بیمِ فراق..!