تا به یاد دارم،
مرا ز کودکی با حب شما پرورش دادهاند.
پدرم بودید، همه کسم بودید...
تا زمان حیاتتان در این دنیا، زیارتتان نصیبم نشد
و به همان قاب های در تلویزیون و موبایل اکتفا کردم.
سخنها داشتم تا وقتی دیدمتان به شما بگویم... گرچه اگر میدیدمتان از هوش میرفتم و همه را به فراموشی میسپردم...
آرزوی عکاس شدن در بیت رهبری و عکاسی کردن از شما را در دفترم نوشته بودم... و چقدر برایم باور کردنی نیست که باید آنرا خط بزنم چون از شما عکس گرفتم، ولی نه از چهرهی مبارک و آرام بخشتان، بلکه از تابوتتان...
قبل از شهادتتان دیدم که بر دستتان بوسه زدم، اما نه در حقیقت، بلکه در عالم خواب...
با شنیدن "تو میروی دامن کشان جان از جهانم میرود" هر بار تمام وجودم میسوزد ...
گویی پشت تابوتتان روح و روانم رفته است...
بیقرارتر شدهام...
آرامش میخواهم
از خودت و خدایت طلب میکنم ...
کلمات توان توصیف این درد و فراق را ندارند...
اشك هايم رهایم نمیکنند
و ...
کسی کسی را نمیبیند
خورشید خودش را برای ما آتش میزند
اما ما، ماه را مینوازیم.
#غاده_السمان
به راهی که اکثر مردم میروند شک کن
اغلب مردم فقط تقلید میکنند.
از متمایز بودن نترس،
انگشت نما بودن بهتر از احمق بودن است!
صادق هدایت