تنها سر من بین این ولوله پایین است با من همه غمگینند تا طالع من این است

از گلوی من دستاتو بردار

3:11

چه سخت و چه تلخ است کابوس های شبانه، کابوس های بیداری در خانه‌ای که دیگر احساس می‌کنی خانهٔ تو نیست در جایی که دیوارهایش به تو می‌گویند این‌جا دیگر جای تو نیست. جایی که با صراحت به تو گفته می‌شود «تو شب و روزت را گُم کرده‌ای!» و تو. . . خاموشی، خاموش می‌مانی، چون کابوس بیداری رهایت نمی‌کند. - سلوك.

دیوانه که نمی‌تواند اسیر باشد باباجان ماهم از اسارت با دیوانگی رهایی پیدا کردیم؟ یا که رهایمان می‌کنند زمانی که دیوانگیِ ما چو سنگ بر سرشان می‌خورد؟

شاید بعد ما بارون بارید ، بعد ما پر شد این خونه از رقص و گل شادی ، بعدِ ما.

بی‌هوا بین دو ابروی تو شلیک کنم

خدا بیامرزد پدرت را