که علی درد شمشیر را احساس نمی‌کند و ما درد علی را احساس نمی‌کنیم.

دعاهای شیخ حسین انصاریان خیلی قشنگن :)

لطفاً آدم‌ها رو از بیان کردن عقایدشون نترسونید. یه سری عقاید هستن که یا چرت و پرتن یا کلاً بحثشون جداست ولی من در مورد چیزی صحبت می‌کنم که بیشتر بین مردم هست و دیده می‌شه. وقتی یه نفر عقیدهٔ خودش رو بیان می‌کنه، مهمترین چیز اینه که بذاریم در آرامش و کامل از اون موضوع حرف بزنه، نه وسط صحبتش اینکه هزار بار اون آدم و باورش و حرف‌های نزده‌ش رو زیر سوال ببریم[به هر طریقی]. در ادامه هم اگر حرف طرف رو قبول نداشتیم، مستقیم یا غیرمستقیم توهین کردن یا تیکه انداختن به چیزهایی که بیان کرده بود کاملاً بر خلاف قاعدهٔ "احترام به عقاید همدیگه"ست. یک مورد دیگه هم اینه که به هم نپریم! ساده‌ست. این بیشتر برمی‌گرده به همون احترام ولی به هر دلیلی ممکنه ما رعایتش نکنیم و همینه که می‌تونه یک فرد رو از بیان عقایدش یا بیان خیلی چیزهای دیگه واقعاً بترسونه حتی با اینکه اون باور خیلی براش باارزشه. من نمی‌گم خیلی فانتزی و با لبخند و اینها بشینیم بحث کنیم. ولی راهش این نیست که برخوردهای تند(که می‌تونن به خاطر تعصب و انتظارات بیجا و هزارتا چیز دیگه باشن)داشته باشیم و اون آدم رو از اینکه‌ خواسته فقط حرف بزنه و باورش رو بیان کنه پشیمون کنیم. عذر می‌خوام که طولانی شد.

I believe a family's job is to make people feel guilty about their existence.

"سَنُصَلِّي فِي القُدس"

+ اینکه، کاش نگاه از بالا به پایینی توی بحث های عقیدتی سیاسی نداشته باشیم(البته کلا نباید داشته باشید ها ولی خب) اینجوری طرف مقابل‌تون کلا از صحبت کردن پرهیز می‌کنه و دیگه نمی‌خواد هیچ‌وقت باهاتون درباره اون موضوع صحبت کنه، چون شما براش ناامن شدید. و وقتی اینجوری بشه بین شما و اون خواسته یا ناخواسته یه دیوار نامرئی کشیده میشه که انگار دیگه نمی‌تونید همدیگه رو بفهمید..

خونه، ۱۳۹۰.