یه شعری بود از عبدالجبار کاکایی(فکرکنم)روز چهارشنبه زنگ ادبیات، روی تخته کلاس نوشتم و بنظرم خیلی قشنگ بود اینجا تیکه تیکه میفرستمش:)

زندگی در گذر آینه ها جان دارد با سفرهای پر از خاطره پیمان دارد

زندگی خواب لطیفی است که گل می بیند اضطراب و هیجانی است که انسان دارد

زندگی كلبه دنجی ست كه در نقشه خود دو سه تا پنجره رو به خیابان دارد

گاه با خنده عجین است و گهی با گریه گاه خشك است و گهی شرشر باران دارد

زندگی مرد بزرگیست كه در بستر مرگ به شفابخشی یك معجزه ایمان دارد

زندگی حالت بارانی چشمان تو است كه در آن قوس و قزح های فراوان دارد

زندگی آن گل سرخی ست كه تو می بویی یك سرآغاز قشنگی ست كه پایان دارد

زندگی كن ﺟﺎﻥِ ﻣﻦ، ﺳﺨﺖ ﻧﮕﯿﺮ… رونق عمر جهان، چندصباحی گذراست

قصه بودن ما برگی از دفتر افسانه ایِ راز بقاست دل اگر می شكند گل اگر می میرد

و اگر باغ به خود رنگ خزان می گیرد همه هشدار به توست؛ ﺟﺎﻥِ ﻣﻦ، ﺳﺨﺖ ﻧﮕﯿﺮ…

زندگی كوچ همین چلچله هاست ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺯﯾﺒﺎﯾﯽ… ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ..!