چندروز‌ قبل یه بحث متفرقه‌ای سرکلاس ادبیات پیش‌اومد، داشتیم راجع به کلمه "شعله" که توی شعر استعاره از "عشق" و این حرفا بود صحبت می‌کردیم... دبیرمون‌ توی ادامه حرفاش گفت: به نشونه‌ ویرانگری و سوزاننده‌ بودن(ازین تعبیرهای‌ غمگین از عشق)؛ منم صرفا یه‌چیزی پرونده باشم، درجواب گفتم که شعله روشن‌کننده هم هست. یکی گفت انگار عاشق شدی و ازین حرفا(بخدا دقیق یادم نمیاد یه همچین چیزی گفت) منم همینطوری گفتم که یه بار خواستم یه آدم خوشتیپ‌ رو بغل کنم، یهو خوردم به آینه، اون تنها باری بود که عاشق شدم😂 بچه ها خندشون‌ گرفت(و این همون‌چیزی بود که میخواستم)؛ کنار دستیم‌ بهم گفت کاشکی منم اعتمادبه‌نفس‌ تو رو داشتم.. . درجواب فقط گفتم ممنون و لبخند زدم، ولی توی ذهنم جوابش رو دادم:

من واقعا اعتماد به نفس زیادی راجع به چهره‌م ندارم. پوستم رو دوست ندارم، بینی‌م رو دوست ندارم، دستام رو دوست ندارم. ولی یه چیزی رو هیچوقت دوست ندارم؛ اینکه یه نفر من رو بخاطر چیزی که خودم نقشی توی انتخابش نداشتم قضاوت کنه؛قیافم. من حق دارم از خودم دفاع کنم تا اون یارویی‌ که چشم تو صورتش نیست بفهمه که معیارهای زیبایی‌شناسی با پوست بی‌عیب و نقص، دستای‌ کشیده، بینی کوچیک و عروسکی، و و خیلی چیزای دیگه قضاوت نمیشن.

یکی از جواب‌هایی که همیشه توی ذهنمه تا درصورت پیش اومدن شرایط بکوبم تو صورت طرف، اینه: قیافه زشت رو میشه با عمل زیبایی درستش کرد، ولی باطن زشت رو نه.

نمیدونم‌ چی‌شده نصفه‌شبی میام حرفای فلسفی میزنم، فقط خواستم این پیاما اینجا باشن.

چقدر حس جالبی داره، اینکه وقتی همه خوابن آهنگ گوش بدی. برنامه این نبود که ۲ شب بخوابم. پ.ن: با تشکر ازونایی‌ که الان بالای عکس رو زوم کردن😔

دیگه این دفعه واقعا میگم، شو خوش🪷

امروز رفتیم مدرسه:))))

چون کلاسامون‌ وقتی میریم مشهد کنسل میشه دیگه جبرانی گذاشتن

حق حق حق+++