با این‌حال از گفتن چیزی که میخواستم بگم ناراحت نیستم.

یکی از دوستای قدیمی‌ بابام استوری گذاشته که روز همه‌ی معلما مبارک به غیر از آقای فلانی😂😂 بابام گفت این معلمشون همیشه‌ی خدا درحال کتک زدنشون‌ بوده🗿

قصه‌ی معلمی رو شنیدم که بعد از یه روز سخت توی مدرسه، نه می‌تونست فرار کنه، نه می‌تونست بمونه. تنها کاری که برای تحمل این همه فشار بلد بود، اشک ریختن توی تنهاییِ خودش بود. یا اون معلمی که فقط چون اعتقاداتش فرق داشت، مورد قضاوتِ دانش‌آموزاش قرار گرفت. دانش‌آموزایی که یادشون رفت اون‌هم آدمه، اون‌هم قلب داره. روز معلما مبارک. اونایی که با کوچیک‌ترین خطا، از طرف دانش‌آموز و خانواده‌ش متهم می‌شن به بی‌مسئولیتی. اونایی که دنیا فراموش کرده قلب دارن؛ فراموش کرده ممکنه با حرفای ما بشکنن. اونایی که بیشتر از نیمی از سال عمرشون رو پای آموزش می‌ذارن؛ با حقوقی که حتی معلوم نیست کفاف زندگی‌شونو می‌ده یا نه. و اونایی که با یه شاخه گلِ رز جوری خوشحال می‌شن که انگار دنیا رو بهشون هدیه دادی. در آخر، به قول شهید رجایی: "معلمی شغل نیست؛ معلمی عشق است." روز همه‌ی معلم‌هایی که شغلشون براشون فقط یه شغل نیست، مبارک.

تموم شد.

اینم رفرنسش‌: یکی از دوستان پیام داد و گفت نظرت چیه نقاشی بکشیم؟ منم قبول کردم و این گلدون رو انتخاب کردیم. وسطش‌ دوستم خسته شد و دچار آرت‌بلاکی. هیچی دیگه، من کشیدم و قرار شد اونم هروقت کشید بفرسته. اول خیلی حسش‌ نبود ولی بعد اسکچ اولیه از اون حالت کسلی دراومدم. رنگ کردنش هم خیلی خوش گذشت. خدایا ممنون بابت فرستادن همچین آدمی.

بذارید از زاویه نزدیک‌تر هم عکسشو براتون بفرستم: