تا چشم کار می‌کند، آبی‌کبودرنگِ دریاست که دیدگانِ غم‌زده را جلا می‌بخشد. دست و پا میزنم، بلکه از این دریای غم‌آلود نجات یابم، اما هرچه بیشتر سعی می‌کنم، بیشتر به سوی اعماق اقیانوس ذهنم سقوط می‌کنم.. . در این دریای بدبختی و گناه غوطه‌ورم.به ظاهر رها و آزاد، اما در بند حرف و گناه. شاید سقوط تنها راهِ رهایی‌‌‌است. و سقوط چه زیباست، آن هم هنگامی که سقوط می کنم بر دستان گرمِ از جنسِ خیالت، تا مرا از این رنج برهانی. در آغوشم بگیر که سخت دلتنگ روزهای آرامشی از جنس لطف و عطوفت‌ تو هستم.. پروردگارا، منتی بر سرِ منِ پرادعا بگذار؛ و ناامیدی‌ که مانند فرشته‌ی مرگ روی سرنوشتِ آبی‌رنگم سایه انداخته را از ذهن مشوشم‌ دور کن، دور و دورتر... دور به اندازه‌‌ی فاصله‌ی کهکشان‌ها، دور به اندازه‌ی فاصله‌ی زمین و خورشید، و آن‌قدر دور که هرگز روز‌هایی که بی‌یادِ تو گذشت را‌ به یاد نیاور‌م.. . -ر.ر -۱۴ اسفند۱۴۰۲ پ.ن: چیز خیلی خوبی نیست ولی دوست داشتم به اشتراکش‌ بذارم😶‍🌫 #خودنوشت

تلویزیون جمهوری باکو، پارسال vs امسال🗿😂😂😂