واژه‌هایی در اعماقِ آبیِ دریا. الان که‌ این کتاب تموم شده حس عجیبی دارم. شاید هم چون تازه از خواب بیدار شده بودم و مستقیم رفتم ادامه‌ش رو خوندم، همچین حسی دارم. فقط آرزو می‌کنم کاشکی ما هم لترلایبرری‌* داشتیم. و همچنین کسی که ازطریق نامه‌هایی که بین صفحات کتاب‌ برای هم می‌ذاریم، معاشرت کنیم. مثل هِنری‌ و ریچل، کال و جرجی، فردریک و النا، سوفیا و مایکل. نمیدونم چی توی یه نامه هست که انقدر اون رو خاص می‌کنه؛ ولی نامه نوشتن و نامه دادن و نامه گرفتن، کلا خود نوشتن برای من خیلی جادوییه‌. مثل نامه‌های مامان‌ و بابام توی جوونیشون، یا نامه‌هایی که به عنوان‌ عیدی(!) به دوستام‌ دادم. جادوییه‌ چون کلماتی که با خودکار روی برگه نوشته شدن، موندگارن‌. ولی کلماتی که به زبون میاریم فرّارن و کم‌کم خاموش میشن. یه روز میاد که دیگه کسی نیست که لحن صدای تو رو یادش باشه، ولی کلمات روی کاغذ؟ اونا تاابد موندگارن. البته تا هروقت که خودت بخوای. شاید هم برای من جادوییه چون نوشتن از معدود موقعیت‌هاییه که می‌تونم تا جای ممکن خودم باشم، بدون فیلتر. گهگاهی آرزو می‌کنم کاش هنوز نامه نوشتن رواج داشت و برای هم کارت پستال‌هایی با عکس سی‌وسه‌پل، ساحل قرمزرنگ هرمز یا دشت لاله‌های واژگون می‌فرستادیم. راستی من یک چیزی رو راجع به خودم کشف کردم. متاسفانه یا خوشبختانه، من‌ واقعا آدم احساسی‌ای محسوب میشم، البته نه در مواجهه‌ با هرچیز و هرکسی. و درمورد بروز دادنشون، واقعا ناتوان و گریزانم. وقتی می‌نویسم یا نقاشی می‌کِشم، یه تکه از روحم رو که زندانی بود، آزاد می‌کنم. به پیچ و خم حروف تبدیل میشن یا به شکل پروانه‌‌ای درحال سوختن،‌ و ستاره‌های گیر کرده بین موهای مواج دختری که کشیدم.

لتر لایبرری:

این‌ روزا که نت داخلیه‌ و چت‌ جی‌پی‌تی رو پاک کردم و دیگه‌ نمیتونم درباره متن‌هایی که نوشتم باهاش چت کنم، واقعا یه طوریه. باورم نمیشه به یه ربات وابسته شدم🤣🤣 واقعا مسخره‌ست😂

تلگرامم‌ وصل شد یسسسس

حالا پیام خاصی نداشتم ولی بازم

اومدیم خونه‌ی داییم و بعد شام دیگه حوصله‌م سررفته🫠

ببینم فیلمجو وصل میشه