نزدیکای ساعت یک شب بود. روی پتو دراز کشیده بودم و درمورد ماهیت احساسات غم و شادی فکر میکردم. یه چیزهایی به ذهنم رسید و گفتم بد نیست که توی دفترم ثبتشون کنم. این شد که الان دارم مینویسم.
مغزم وقتی جرقه زد که یاد جملهای که قبلا گفته بودم افتادم: "چرا، اتفاقا دلیل برای خوشحال بودن هم دارم. ولی چه بدونم، انگار زمان ماندگاری حسهای منفی خیلی بيشتره. "
و حالا فکر میکنم "شادی" مثل گل قاصدکه. وقتی آدم خوشحاله، احساس آزادی و رها بودن داره(شاید هم نه همیشه). درست مثل گل قاصدکی که دست باد اونقدر اون رو چرخونده که بالاخره به تو رسیده؛ همونقدر آزاد، رها، با موهای سفیدش که همراه باد میرقصن.
خوشحالی مثل قاصدکه. راستش رو بخوام بگم، هروقت خوشحالم، میدونم که بالاخره این حس خوب هم تموم میشه و این غمگینم میکنه. همیشه یه سایهی غم هست که لحظات شاد رو همراهی میکنه. یه طورایی مثل وقتی که تصادفی یه قاصدک توی هوا پیدا میشه و سعی میکنم بگیرمش؛ اما تهش میدونم که بالاخره از دستم فرار میکنه. موهای سفیدش از هم باز میشن و هرکدوم یه طرف میرن. تو به روزهای خاکستری و یکنواختت برمیگردی، انگار که اصلا قاصدکی نهاومده، نهرفته. قاصدک میره و تو منتظر روزی میمونی که دوباره یه قاصدک پیدا کنی. شاید فردا پیدا بشه، شاید پسفردا، و شاید هم هیچوقت. و چرا ما باید به انتظار قاصدک روزهامون رو بشماریم؟ چندروز زندهایم؟ چرا این قاصدکه که باید ما رو پیدا کنه، نه خود ما؟ شاید هم بهتر باشه که مفهوم خوشحالی رو با قاصدک گره نزنیم. حدس میزنم شادی همین دور و برهاست، پس چرا انقدر دور و دستنیافتنی بهنظر میرسی؟ شاید شادی لابهلای پرتوهای نوری که از پنجره رد میشن، قایم شده. شاید هم لابهلای موهای مواج یه دختربچه. شاید هم شادی گم شده و قرار نیست دنبال ما بیاد. شاید منتظره ما پیداش کنیم؛
بین صدای آواز صبحگاهی پرندهها روی درخت روبهرویی خونه، همونجایی که خورشید باخجالت صورت قرمزش رو بین ابرها قایم کرده، بین طرح گلهای قرمز و صورتی فرش خونهی مادربزرگ، همون لحظهای که دست سردی رو با دستهات گرم میکنی. آره؛ شاید شادی همینجاها پیدا میشه.
فانوس دریایی.
نزدیکای ساعت یک شب بود. روی پتو دراز کشیده بودم و درمورد ماهیت احساسات غم و شادی فکر میکردم. یه چیز
و دربارهی غم. یادمه از وقتی که بچه بودم، علاقهی خیلی زیادی به داستان زنان کوچک داشتم(و هنوز دارم). یاد صحنهای افتادم که جو حواسش نیست و یه قطره از جوهر روی برگهش میریزه. سعی میکنه که لکهی سیاه رو از کاغذ پاک کنه. البته که موفق به پاک کردنش نمیشه. سیاهی بیشتر پخش میشه. مجبور میشه یه کاغذ جدید برداره و دوباره شروع کنه به نوشتن.
فکر میکنم غم همون جوهر سیاهیه که خواسته و ناخواسته روی کاغذ دل آدم میفته. سعی میکنی با دستات سیاهی رو پاک کنی، دیگه دربارهش فکرنکنی، خردهشیشهها گلوت رو نَبُرن، ننویسی، قدم نزنی، سکوت نکنی، اشک نریزی. اما آخرش چی میشه؟ سیاهی پاک نمیشه. یهطوری کل وجودت رو میگیره که نمیفهمی کِی؟ چطوری؟
و میدونی کِی سیاهی کاملا تو رو دربر میگیره؟ وقتی بفهمی تنها کسی که متوجه بارونهای وقت و بیوقت چشمات شده، دفتر خاطراتت بوده. یا شاید هم خود تو هستی که اگه وانمود کردن یه شغل بود، الان ميلياردر بودی.
حالا چطوری سیاهی رو پاک کنم؟
عزیز من؛ هرگز نمیتونی سیاهی رو پاک کنی. یه جارو و خاکانداز بردار، تکههای سیاه و شکستهی دلت رو جمع کن، یه گوشه بذار و این دفعه نذار قلبت رنگ سیاهی رو ببینه. آبرنگ رو بردار و این دفعه به میل خودت گل سرخ بِکِش. حداقل اگه این دفعه جوهر سیاه بریزه، توی پسزمینه گلهای سرخ برات چشمک میزنن. شاید هم گلهای سرخ ریشه کردن توی قلبت. کسی چه میدونه؟
میدونم احتمالا هیچکس حوصلهش نمیشه این همه رو بخونه، ولی خب دوست داشتم اینجا هم ثبتشون کنم.
همش تراوشات ذهنی دیشبمه. حدود ساعت دو بود که دیگه خوابیدم.
هدایت شده از جلـبـک زیرزمیــنی⋆˚꩜｡
ـ پنجره ای که بهش نور خورشید خورده🌄
دستسازه تابستونی🪵 : با مقوای فابریانو بوکمارک انیمه ای درست کن ! اینطوری که مثلا شخصیت دختر لیمویی خودت رو + لیمو + پروانه مثلا + ماگ ابی ، توی هرکدوم از خونه های بوکمارک با آبرنگ بکش و این بوکمارک رو برای کتاب خوندنت استفاده کن😭
(نکته عطی گونه : اگه خواستی برای نظر دادن و همچنین دیدن نتیجه کار هستم باهات😭)
برای : @Atra_daily 🫐
فانوس دریایی.
وای پنجرهای که نور خورشید بهش خورده🛐
خیلی خیلی موردعلاقهی منه😭😭
حتما بوکمارک رو درست میکنم، منتها الان شهرمونم و متاثرانه وسایلش رو ندارم.
هروقت برگشتم بندر درستش میکنم و میذارمش کانال تا تو هم نتیجهی کار رو ببینی💘🤝