واقعا خدا به من سختی زیادی نداده. من سختی‌ها رو همیشه بزرگش میکنم و این فقط توی ذهنمه. انقدر به همه‌چیز فکر می‌کنم که یهو می‌بینم‌ اون فکر کوچیک یه غده‌ی سرطانی بزرگ توی مغزمه‌. الان نگاه‌ کردم به چند خط بالا و فکرکنم حرف اضافی زدم. در برابر سختی‌های قبلی سِر شدم و منتظرم ببینم دیگه چی میتونه جوری به من سختی بده که خیلی رندوم وسط انجام دادن کارهای معمولی بزنم زیر گریه. شاید هم از اون مدل‌ سختی‌هایی باشه که حتی نشه براش گریه کرد‌. کسی چه میدونه سختی بعدی چیه؟

فعلا تنها کار سختی که باید خودمو مجبور به انجامش کنم اینه که برم بخوابم. فردا امتحان فیزیک دارم.

📪 پیام جدید https://eitaa.com/49846466/6330 اینوو چقدر خوشگلهه😭 #دایگو

بوس بهتت😭 مثل خودت خوشگله💘

بنظرم تقریبا همه‌چیز توی این دنیا دلیل داره. اتفاقات روزمره یه‌ پازلن. این پازل شاید توی یک ماه آینده تموم بشه. شاید توی یک سال آینده. شاید هم تا پایان عمرت. حتی برای ساده‌ترین چیزها هم باز یه پازل هست که با گذر زمان کامل میشه. یه مثال مسخره بخوام بزنم همین امتحان اخیر رو بگم. یکی دوهفته پیش، سرکلاس حوصله‌م نبود به حل یه سوال فیزیک گوش بدم، درعوض جزوه‌ی یکی از بچه‌ها رو برداشتم و جواب چندتا سوال رندوم رو که جوابش رو ننوشته بودم، توی جزوه‌م نوشتم. بعد من معمولا جزوه‌‌ رو سرکلاس نمی‌نویسم و از بچه‌ها جزوه میگیرم. دیروز از یکی از دوستان عکس جزوه‌ش رو گرفتم و دیشب وقتی داشتم فیزیک می‌خوندم، جواب یکی از صفحات و چندتا سوالی نبود. دقیقا همون سوالایی بودن که اون‌ روز من سرکلاس از روی جزوه‌ی بچه‌ها نوشته بودم. خیلی باحال بود.

11 روز دیگه تولدمه. یس

اسم تولد بیاد از دنیا لفت میدم. واقعا دوست و انسان ناسپاسی هستم. واسه تولدم پارسال، دوستان عزیزم کلی برام تدارک دیدن و کادو و کیک و خیلی خوش گذشت. ولی من براشون چیکار کردم؟ اصلا نتونستم یه ذره هم جبران کنم. اصلا وقت نکردم حتی برم خرید. درس و مدرسه دست‌ و پای من رو بسته و خودمم وقت نمی‌کنم یه‌چیز دست‌ساز درست کنم. واقعا اگه هیچکس اون‌ روز محلم‌ نده حقمه. یعنی حقم نیست ولی خب حقم هست. امیدوارم درک کنن. نمیخوام یه چیز دم دستی کادو بدم واقعا. دکمه‌ی left از روابط انسانی.

پارسال که سورپرایز شدم، از دیدن همین روزها می‌ترسیدم. میدونستم قراره خیلی سرم شلوغ بشه و وقت نمیکنم جبران کنم. درسته یه قسمتی‌ از دلیلم‌ برای جبران، حس وظیفه‌ست‌. ولی اگه دوستشون نداشتم طبیعتا برام خیلی مهم نبود که چی کادو بدم و یه چیز دم‌دستی می‌خریدم و می‌دادم که رفع تکلیف بشم‌. ولی خب اینطور نیست و چون دوستشون دارم نمیخوام اینکارو کنم. از طرفی با اینکه کادو دادن و گرفتن رو خیلی دوست دارم اما به شرطی که وقتم خالی باشه. در غیر این‌صورت نمیتونم کاری متقابل انجام بدم و این باعث سوءتفاهم میشه. باید به صورتم بچسبونم‌ دوست عزیز درسته اخمو هستم و کادوت‌ رو ندادم، ولی دوستت دارم.