هنوز هم فکر می‌کنم بیشتر چیزها دلیل دارن. اما با این حال مسائلی هستن که احتمالا تا همیشه برام یه علامت سؤال باشن. شاید هم قراره در نهایت چیز بزرگی رو رقم بزنن. شاید هم از همون اول دلیل دارن ولی در حد درک ما نیست. چه بدونم، به قول اخوان ثالث:"گر عبث، یا هر چه باشد چند و چون، این است و جز این نیست." *عَبَث: بیهوده

کارهای عقب مونده‌‌ی مدرسه‌م از کل کارهام بيشتره. نمیدونم ربطشون‌ چیه ولی منظورم اینه که کلی کار هست که هنوز انجام ندادم. دبیرها و معاون(که برنامه‌ریزی امتحانیشون‌ داغونه) ما رو لای منگنه میذارن و ما به ناچار غلام حلقه‌ به گوش میشیم perfecto

صدای مغزم بعد هر شکست: میتونستی بهتر از‌ این باشی. صدِت‌ رو نذاشتی. صدای مغزم بعد هر موفقیت کوچیک: میتونستی بهتر از‌ این باشی. صدِت‌ رو نذاشتی. صدای مغزم بعد هر موفقیت بزرگ: میتونستی بهتر از‌ این باشی. صدِت‌ رو نذاشتی.

بعد قسمت بدش اینه که خودمم میدونم صدم رو نذاشتم.

راستی دارم کتاب صوتیِ تاریخ ایران مدرن رو با کست‌باکس گوش میدم. ولی خب فعلا فعلا‌ها تموم نمیشه(توی راه مدرسه گوش میدم)

من درحال تصمیم گرفتن که آیا همین امشب برم حموم یا فردا صبح زود قبل اینکه از خونه بزنیم بیرون چندروزه دارم تصمیم میگیرم هنوز به نتیجه نرسیدم (در آخر گزینه‌ی هیچکدوم اجرا میشه)

گزینه‌ی خواب اجرا شد.

پی‌نوشت: مثلا عکس ادایی‌ درحال نقاشی کشیدن.🥀 مربوط به دو روز پیش. گوشی رو دادم به یکی از دوستان که عکس مثلا هنری بگیره، می‌بینید که همچین هنری هم از آب در نیومد. خیلی هم غیرهنری شد. (اون مداد بنفشه‌ منم.)

واقعا وقتی می‌بینم دانش‌آموز دهمی از معدل ۱۹ و خوردی خودش داره زار میزنه برگام می‌ریزه. یا اینا هنوز نمیدونن دبیرستان چیه یا من اشتباه فهمیدم. عجیبا غریبا. سبحان‌الله. شگفتا.

میدونم یکی دوبار دیگه در این مورد اظهار نظر کردم ولی هربار که همچین پدیده‌ای رو میبینم از نو برگام می‌ریزه. برای همین باید حتما واکنش بدم

زمان‌‌های موردعلاقه‌م در ۲۴ ساعت شبانه‌روز: چنددقیقه قبل طلوع خورشید + چنددقیقه قبل غروب خورشید.