فانوس دریایی.
"وقتی هیچکس تماشات نمیکنه، تو کی هستی؟"
نمیدونم. شاید چون هیچوقت توی شرایطش نبودم. شاید هم بودم. یادم نیست.
فکرکنم آدمی میشم که ۲۴/۷ درحال گشت و گذار در یوتیوب و فضای مجازیه. زندگیم میشه به هیچ غلطی نخوردن و درنهایت به هیچ پخی تبدیل شدن. ولی از طرفی فکرنکنم. فکرنکنم.
شاید هم به خودم و اهدافم فکرکنم. متاسفانه همین الان هم اهدافم تاثیرگرفته از اوضاع اقتصادی جامعهست. راستش نمیدونم اگه کسی من رو نمیدید و شرایط فرق میکرد چی رو به عنوان هدف انتخاب میکردم. حتی نمیدونم تبدیل به آدمی که الان هستم میشدم یا نه. نمیدونم چطور آدمی میشدم. حتی الان هم نمیدونم چطور هستم.
دیدین اگه دقایق طولانی به تصویر خودت توی آینه نگاه کنی، قیافهی خودت بنظرت زشت و حتی ترسناک میاد؟
من هرازگاهی درمورد آدما اینطوری میشم. یعنی وقتی زیاد میبینمشون قیافهشون(و گاهی حتی کوچکترین حرکاتشون) رو اعصابمه. خیلی بده
فانوس دریایی.
دیدین اگه دقایق طولانی به تصویر خودت توی آینه نگاه کنی، قیافهی خودت بنظرت زشت و حتی ترسناک میاد؟
در این شرایط خیلییی سعی میکنم باادب باشم. یهو یه چیزی نپرونم که نفهمم چی گفتم. ولی با اینحال باز هم از دستم درمیره خیلی جاها و اخلاقم داغونه
یعنی حتی خودمم رو مخ خودمم. وقتی آدم تو سرم صحبت میکنه فقط از خدا میخوام دهنشو چفت کنه🙏🏻
هروقت حس میکنم خطر وجود عشق و عاشقی در کمینمه، یه نگاهی تو آینه به خودم میندازم و خیالم راحت میشه. خدایا شکرت