پسرخاله‌م غروب با یه دورس و شلواربگ عادی رفت بیرون. وقتی برگشت گفتیم کجا بودی؟ گفت عروسی. غذاشم شور بود واقعا تفاوت‌ها رو اون‌لحظه درک کردم

حالا چطوری از عروسی سر درآورد؟ روایت خودش رو بشنویم: "توی‌ مغازه‌ی عمه‌م بودم که ابوالفضل(پسرداییم) اومد گفت میای بریم عروسی؟ گفتم آره و راهی شدیم."

حالا من:

به اینم بیشتر توجه کنید. دست خوشگلیه.

اگه همه‌ی اینا واقعی عملی میشد، چه نور علی نوری بود دنیا.

متاسفانه آشغال اینقدر زیاد هست که وقتی کسی هم بخواد کار خوبی رو جلو ببره، سرشو کنن زیر آب. دنیاست دیگه همینقدر گوه‌وارانه

دیشب تو آب‌نمک خوابیدم. نتیجه‌ی کار

داشتم می‌گفتم. من خیلی آدم خوش‌قولیم

روز چهارم: یک نقاشی رندوم که دوسش داری رو پیدا کن و در موردش بنویس، معنیش چیه بنظر تو؟ میدونی چرا انتخابش کردی؟ این رو چندماه پیش توی‌ پینترست پیدا کردم. قیافه‌ی منه وقتی سرم رو بالا گرفتم و با چشمای ضعیف داغونم سعی می‌کنم ستاره‌ها‌ رو ببینم. معنی خیلی خفنی شاید نداره، ولی حس خفنی برام داره. و اینکه فکر می‌کنم از جهاتی ما شبیه ستاره‌ها هستیم. ما هم یه روز تاریخ انقضای جسممون‌ میرسه و از هم می‌پاشیم، از چشم بقیه‌ی آدما پنهون میشیم و روحمون میمونه. مثل ستاره‌ای که ما دیگه چشمک‌هاش رو نمی‌بینیم ولی ذرات سازنده‌ش هنوز وجود دارن. ولی خب اگه یه ستاره تو آسمون غیب بشه، چه کسی متوجه اون خواهد شد؟ شاید یه اخترشناس.