حالا من:

به اینم بیشتر توجه کنید. دست خوشگلیه.

اگه همه‌ی اینا واقعی عملی میشد، چه نور علی نوری بود دنیا.

متاسفانه آشغال اینقدر زیاد هست که وقتی کسی هم بخواد کار خوبی رو جلو ببره، سرشو کنن زیر آب. دنیاست دیگه همینقدر گوه‌وارانه

دیشب تو آب‌نمک خوابیدم. نتیجه‌ی کار

داشتم می‌گفتم. من خیلی آدم خوش‌قولیم

روز چهارم: یک نقاشی رندوم که دوسش داری رو پیدا کن و در موردش بنویس، معنیش چیه بنظر تو؟ میدونی چرا انتخابش کردی؟ این رو چندماه پیش توی‌ پینترست پیدا کردم. قیافه‌ی منه وقتی سرم رو بالا گرفتم و با چشمای ضعیف داغونم سعی می‌کنم ستاره‌ها‌ رو ببینم. معنی خیلی خفنی شاید نداره، ولی حس خفنی برام داره. و اینکه فکر می‌کنم از جهاتی ما شبیه ستاره‌ها هستیم. ما هم یه روز تاریخ انقضای جسممون‌ میرسه و از هم می‌پاشیم، از چشم بقیه‌ی آدما پنهون میشیم و روحمون میمونه. مثل ستاره‌ای که ما دیگه چشمک‌هاش رو نمی‌بینیم ولی ذرات سازنده‌ش هنوز وجود دارن. ولی خب اگه یه ستاره تو آسمون غیب بشه، چه کسی متوجه اون خواهد شد؟ شاید یه اخترشناس.

چندهفته پیش شب بود و ما هم تو جاده. ما بودیم و یه خرس بزرگ تو آسمون که دیوانه‌وار دنبالمون می‌کرد. تا کی میخواست ما رو بدرقه کنه؟ احتمالا تا پایان دنیا. کلا صور فلکی خیلی جالبن. بابا گفت وقتی سربازی رفت همشون رو یاد گرفت ولی‌ بعد چندسال فراموشش شده.

از طرفی ستاره‌هایی که ما می‌بینیم، خیلی وقت پیش زمانشون تموم شده. به قول یکی: "ستاره خیلی وقت است مرده مادر. اما هنوز برای تو می‌درخشد."