داشتم می‌گفتم. من خیلی آدم خوش‌قولیم

روز چهارم: یک نقاشی رندوم که دوسش داری رو پیدا کن و در موردش بنویس، معنیش چیه بنظر تو؟ میدونی چرا انتخابش کردی؟ این رو چندماه پیش توی‌ پینترست پیدا کردم. قیافه‌ی منه وقتی سرم رو بالا گرفتم و با چشمای ضعیف داغونم سعی می‌کنم ستاره‌ها‌ رو ببینم. معنی خیلی خفنی شاید نداره، ولی حس خفنی برام داره. و اینکه فکر می‌کنم از جهاتی ما شبیه ستاره‌ها هستیم. ما هم یه روز تاریخ انقضای جسممون‌ میرسه و از هم می‌پاشیم، از چشم بقیه‌ی آدما پنهون میشیم و روحمون میمونه. مثل ستاره‌ای که ما دیگه چشمک‌هاش رو نمی‌بینیم ولی ذرات سازنده‌ش هنوز وجود دارن. ولی خب اگه یه ستاره تو آسمون غیب بشه، چه کسی متوجه اون خواهد شد؟ شاید یه اخترشناس.

چندهفته پیش شب بود و ما هم تو جاده. ما بودیم و یه خرس بزرگ تو آسمون که دیوانه‌وار دنبالمون می‌کرد. تا کی میخواست ما رو بدرقه کنه؟ احتمالا تا پایان دنیا. کلا صور فلکی خیلی جالبن. بابا گفت وقتی سربازی رفت همشون رو یاد گرفت ولی‌ بعد چندسال فراموشش شده.

از طرفی ستاره‌هایی که ما می‌بینیم، خیلی وقت پیش زمانشون تموم شده. به قول یکی: "ستاره خیلی وقت است مرده مادر. اما هنوز برای تو می‌درخشد."

پی‌نوشت: اینا رو می‌دونید کی نوشتم؟ همون ۲۸ اسفند. منتها میخواستم یه سری چیزا بهش اضافه کنم ولی از درستیشون‌ مطمئن نبودم و میخواستم تو نت سرچ کنم ولی‌ نمیشد. هرچند الان یادم نیومد میخواستم چی بنویسم. ولی خب یهویی توی پیامای ذخیره‌شده‌م‌ پیداش کردم و گفتم بفرستم دیگه.

آدم ذره ذره به شب دیر خوابیدن عادت میکنه.

دومین شبیه که اینجا دارم عین آدم شب میخوابم. شب اولی خاله‌م بود و امشب اتاق خالیه. اتاقای کناری بچه‌ها و مامان‌بزرگم هستن ولی بازم

و خب دوباره افکار شبانه مرا احاطه کردند.

چرا ایتای کوفتی بعضی پیامای قدیمیمو‌ پاک کرده؟ الهی بمیری ایتا

خدایا منو آدم کن