در یخچال رو باز کردم و هندونه دیدم. درود و صد درود به هندونه. اصلا درود به نزدیک‌شدن تابستونی که هندونه رو با خودش میاره

از کنار گلخونه‌ که رد شدیم، انگار یه باد خنکی هم رد شد. همراه بوی خوش گل.

توی آسانسور که بودیم، بوی یه عطری اومد که اصلا خیییلی بوش خوب بود. به مامانم گفتم عجب سلیقه‌ی خوبی داشته طرف. از یه طرف امشب همسایه‌ی مهربون طبقه‌ چهارممون‌ به مناسبت روز معلم، برای مامانم یه عطر و یه شاخه‌ گل هدیه آورد. الان فهمیدیم عه این عطر همون عطره.

اون عیدی که بالن فرستادیم هوا و بعد نفهمیدیم‌ کجا فرود اومد؟

این‌ پشه‌ی آشغال‌زاده روان من رو ساییده. گورتو گم کن دیگه

دلم میخواد برم بالای کوه انقدر داد بزنم که همه بفهمن دارم روانی میشم. مخصوصا مسئولین آموز‌ش‌پرورش و سنجش. کاش میتونستم سلاخیشون کنم

الان که میترسم از افکار توی ذهنم بنویسم چون‌ میترسم کسی بخونتشون‌ و به چوخ برم. حالا اتفاقات مهم زیادی برام نمیفته ولی خب بعضی‌چیزها. دانشجو که‌‌ شدم دیگه راحت‌تر میتونم دفترم رو از دست این و اون قایم کنم. اون‌وقت این پلن رو اجرا خواهم کرد.

روانم داره از دستشون ساییده میشه

خدایا اگه واقعا هستی یه صاعقه‌ بزن منو خلاص کن

هولی شت. با خیابون شب اینجا خیلی خاطره دارم.

اَه. چرا آهنگای غمگین به‌اندازه‌ی کافی بنظر غمگین نمیان.