الان برای عروسی که دو روز دیگه ست هیچییییی رو دامنم ندارم. یه طناب اینجا پیدا نمیشه؟

نه با طناب آدم عذاب میکشه تا خفه شه. نمیدونم یه راه سریع

داشتم از بی‌حوصلگی می‌مردم. گفتم باید یه کاری کنم که روحیه‌م برگرده. زنگ زدم به یکی از دوستان. همونی که باهاش رفتیم GAY کلاب. انقدر خاطره‌های سم تعریف کرد و تعریف کردم که مردم از خنده. واقعا درود. درود به کسانی که خنده رو به لبت برمیگردونن‌ حتی اگه ندونن چقدر کارشون مهم بوده.

نجات دهنده فیلم خوبه.

خونه‌ای به این بزرگی خالی و صدای بلند آهنگ.

دخترخاله‌م بیوش گذاشته: تلاش میکنم، نشد بیشتر تلاش میکنم. نمیدونم این همونه که حتی واسه آزمون زبانش که معنی blue رو میخواست هم تقلب کرد یا نه. چی بگم والا من کیم اصلا. ایشالا به بهترین چیزا برسه

بعد این ۱۶ سال و خوردی حتی خانواده‌م هم منو نشناختن. بعد تو میخوای منو‌ تو دوروز بشناسی؟ جمع کن بابا

چطور آدم می‌تونه هم زندگی رو بخواد هم ازش فرار کنه. چطور می‌تونه هنوز رویا داشته باشه ولی حس کنه لیاقت هیچ‌کدوم رو نداره. چطور می‌تونه بین آدم‌ها باشه ولی حس کنه هیچ‌کس نگاهش نمی‌کنه.

یک fuck بزرگ برای نوجوانی.

یا همون‌ بیلاخ. هردوتاش خوبه