🎶 کجا سفر رفتی #تجویدی ▪️در میان آثار ماندگار موسیقی ایرانی، بعضی ترانه‌ها فقط شنیده نمی‌شوند؛ زیسته می‌شوند. اثری با آهنگسازی علی تجویدی، شعر معینی کرمانشاهی و اجرای بی نظیر دلکش در سال ۱۳۳۷ در مایه‌ی چهارگاه، از همان دست قطعاتی‌ست که هم‌زمان شکوه دستگاهی موسیقی ایرانی و لطافت ترانه‌سرایی کلاسیک را در خود جمع می‌کند. اینجا چهارگاه فقط یک دستگاه نیست؛ میدانِ جوشش، التهاب و غرورِ عاطفه است، و تجویدی با شناخت کم‌نظیرش از ظرفیت‌های ملودیک، آن را به بستری برای درخشش کلام و احساس بدل می‌کند. وقتی آهنگی در این فضای چهارگاها با ملودی‌پردازی علی تجویدی شکل می‌گیرد و کلامش را معینی کرمانشاهی می‌سراید، نتیجه معمولاً چیزی فراتر از یک ترانه است. - علی تجویدی از مهم‌ترین ملودی‌سازان موسیقی کلاسیک و رادیویی ایران بود؛ آثاری می‌ساخت که هم برای اهل ردیف جذاب بودند و هم برای مخاطب عام، خوش‌نشین و ماندگار. - همکاری او با معینی کرمانشاهی معمولاً به آثاری منجر می‌شد که در آن‌ها شعر و ملودی به‌خوبی روی هم می‌نشستند؛ نه شعر قربانی موسیقی می‌شد، نه موسیقی در خدمت صرفِ کلام می‌ماند. - سال ۱۳۳۷ از دوره‌های طلایی موسیقی رادیویی ایران است؛ دورانی که ترانه و تصنیف ایرانی در حال رسیدن به تعادلی کم‌نظیر میان اصالت دستگاهی و جذابیت رسانه‌ای بود. - انتخاب چهارگاه اتفاقی نیست؛ این دستگاه برای ایجاد اوج‌های دراماتیک و جمله‌بندی‌های اثرگذار، یکی از درخشان‌ترین فضاها را در موسیقی ایرانی فراهم می‌کند. 🎵 @sonatimosighi

#علیرضا_افتخاری 🎶 سفر کرده ▪️علی تجویدی ▪️آلبوم یاد استاد ▪️چهارگاه 🎵 @sonatimosighi

#جمال_الدین_منبریان 🎶آتش نهان 🎵 @sonatimosighi

🔊 نغمه روز 🎶آتش نهان #جمال_الدین_منبری گفتم که روی خوبت از من چرا نهان است گفتا تو خود حجابی ور نه رخم عیان است گفتم من از که پرسم جانا نشان کویت گفتا نشان چه پرسی آن کوی بی نشان است گفتم مرا غم تو خوشتر ز شادمانی گفتا که در ره ما غم نیست شادمانیست گفتم که سوخت جانم از آتش نهانم گفت آن که سوخت او را کی ناله یا فغان است گفتم فراق تاکی گفتا که تا تو هستی گفتم نفس همین است گفتا سخن همان است گفتم که حاجتی هست گفتا بخواه از ما گفتم غمم بیفزا گفتا که رایگان است گفتم ز فیض بشنو این نیم جان که دارد گفتا نگاه دارش غم خانه تو جان است ▪️فیض کاشانی 🎵 @sonatimosighi

#همایون_شجریان 🎶همه تو 🎵 @sonatimosighi

#مختاباد 🎶 تمنای وصال 🎵 @sonatimosighi

▪️ سفر در جهان مسحورکننده‌ی سنتور ایرانی 🎵 @sonatimosighi

🎶«راز سیم‌ها و باران: سفر در جهان مسحورکننده‌ی سنتور ایرانی» ▪️در میان همه‌ی صداهایی که در موسیقی ایرانی به گوش می‌رسند، سنتور حسی دارد که هم‌زمان آشناست و رازآلود؛ صدایی که انگار از دل چوب و فلز، از دل کوه و باران، از دل تاریخ و خیال بلند می‌شود. وقتی اولین ضربه‌ی مضراب بر سیم می‌نشیند، ریزهای شفاف و موج‌دارش چون ردّ بارانی بر شیشه، شنونده را به سفری می‌برد که مرز میان اکنون و گذشته در آن کمرنگ است. همین کیفیتِ «شفافیّت پُرقدرت» است که سنتور را به یکی از مهم‌ترین سازهای موسیقی دستگاهی ایران تبدیل کرده؛ سازی که از روزگار حبیب سماعی تا مکتب دقیق فرامرز پایور، و از نبوغ شاعرانه‌ی پرویز مشکاتیان تا انقلاب تکنیکی اردوان کامکار، همواره در مرکز توجه عاشقان موسیقی ایرانی بوده است. سنتور در سینه‌ی تاریخ ما ریشه دوانده؛ سازی از خانواده‌ی بزرگ زیترها که ردّش را در نقاشی‌های صفوی، محافل قاجاری و خاطرات صوتی رادیوهای قدیمی می‌توان یافت. این ساز ذوزنقه‌ای با ۷۲ سیم براقش، فضای موسیقی ایران را به رنگی از لطافت و سرعت آراسته که کمتر سازی از عهده‌اش برمی‌آید. سنتور توانایی آن را دارد که تنها با دو مضراب باریک، گاه پُرشتاب و کوبنده باشد، گاه آرام و خلسه‌آور؛ گاه روایتگر سنتی‌ترین بخش‌های ردیف، و گاه حامل چالش‌برانگیزترین ایده‌های مدرن. از محافل خلوت بداهه‌نوازی گرفته تا ارکسترهای بزرگ، از موسیقی اصیل گرفته تا آثار تلفیقی و حتی موسیقی فیلم، سنتور همواره صدای ویژه‌ی خود را حفظ کرده؛ صدایی که وقتی طنین می‌اندازد، شنونده بی‌اختیار سرش را به دنبال لرزش سیم‌ها می‌چرخاند. پشت این صدای سحرآمیز، نسل‌هایی از نوازندگان ایستاده‌اند؛ استادانی که هرکدام با سبک و جهان شخصی خود، افق تازه‌ای به سنتور بخشیدند. حبیب سماعی، آن نابغه‌ی کوتاه‌عمر، با بداهه‌پردازی‌های رها و آتشینش آغازگر روزگار نوین سنتور شد. فرامرز پایور با انضباط آهنگسازی، کوک‌های استوار و تشکیل گروه پایور، سنتور را از سازِ تنها به سازِ گروهی تبدیل کرد و ردیفی بی‌بدیل برایش بنا نهاد. سپس پرویز مشکاتیان آمد؛ شاعری با مضراب‌هایی سرکش و دل‌ربا که صدای سنتور را در آثار بزرگی چون «بیداد»، «آستان جانان» و «دستان» به اوج رساند. پس از او، نسل تازه‌ای چون اردوان کامکار، مرزهای تکنیکی سنتور را از نو تعریف کرد؛ آن‌قدر که امروز این ساز گاهی به‌سان پیانویی ایرانی به گوش می‌رسد: چندلایه، سریع، جسور و مدرن. سنتور در دل موسیقی اصیل ایران جایگاهی رفیع دارد؛ یکی از ستون‌های اجرای ردیف، یکی از پُرقدرت‌ترین سازها در بیان چهارمضراب‌ها و از خوش‌رنگ‌ترین صداها در بافت‌های ارکسترال. در آموزشگاه‌ها، محبوب است؛ در اجراها، درخشان؛ در ذهن ایرانیان، آشنا و خاطره‌انگیز. و شاید مهم‌تر از همه، سنتور در همه‌ی دوره‌ها توانسته پلی باشد میان سنت و نوگرایی؛ سازی که گذشته را حفظ می‌کند اما هر نسل، راهی تازه برای گفت‌وگو با آن می‌یابد. سنتور، در نهایت، تنها یک ساز نیست؛ یک جهان صوتی است. جهانی که اگر برای لحظه‌ای به آن گوش بسپاری، می‌تواند تو را از خیابان‌های امروز شهر به گذرهای هزارساله ببرد، و از آن‌جا بازگرداند به لحظه‌ای پر از موسیقی، نور، باران و خیال. 🎵 @sonatimosighi

#فرامرز_پایور 🎶چهار مضراب بیات اصفهان ▪️آلبوم حکایت دل 🎵 @sonatimosighi

#همایون_شجریان 🎶یادگار عمر 🎵 @sonatimosighi

#همای_مستان 🎶شیرین لبی 🎵 @sonatimosighi

#بیژن_مرتضوی 🎶 برگ خزان ▪️بی کلام (ویلون) 🎵 @sonatimosighi