🛑 سناریوهای شرایط جنگ پس از شکست سنگین جمهوری‌خواه‌ها در آمریکا در خصوص شرایط جنگ بعد از شکست سنگین انتخاباتی ضلع اصلی دشمن یعنی ترامپ، ما با دو سناریوی کلی مواجهیم: ۱. ترامپ خشمگین از شکست، برای انتقام از دلیل اصلی این شکست یعنی ایران از سویی و برای جبران شکست سیاسی در حوزه داخلی از طریق کسب موفقیت و دستاورد در حوزه خارجی، اقدام به آغاز دوباره جنگ می‌کند.. ۲. ترامپ برای جلوگیری از تحت فشار بیشتر قرار گرفتن در حامیان جمهوری‌خواهش و برای سرشاخ نشدن با کنگره دموکرات بعدی، از آغاز جنگ پرهیز می‌کند.. در این بین چند متغیر کلیدی وجود دارد که تعیین کننده نهایی‌ست: اول: وضعیت بسیار شکننده نتانیاهو در اسراییل که بعد از شکست جمهوری‌خواه‌ها در آمریکا شکننده‌تر هم شده و نیاز جدی به ایجاد یک تنش با ایران دارد تا از این طریق بتواند دولت خود را به بهانه اتحاد ملی حفظ کند.. دوم: کشورهای عربی که نگران قدرت‌یابی مجدد ایران در پی پیروزی‌های نظامی و سیاسی اخیرند.. سوم: تداوم مسدودسازی تنگه‌ی هرمز توسط ایران و هم‌زمان محاصره دریایی ایران توسط امریکا که به‌عنوان یک موضوع حل‌نشده باقی مانده است.. چهارم: شرایط داخلی ایران که ممکن است به دلایل اقتصادی و اجتماعی دچار التهابات داخلی شده و فرصت‌هایی برای بهره‌برداری خارجی فراهم سازد.. در نهایت؛ فراموش نکنیم که این جنگ، جنگ صبر و استقامت است و برای پیروزی نهایی در آن، باید تاب‌‌آوری بالایی داشت و تحرکات دشمن را به دقت زیر نظر گرفت.. https://eitaa.com/joinchat/16121857C22c5256809

🛑 شکست در صندوق رأی؛ جبران در میدان جنگ؟! شکست سنگین جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا، موقعیت سیاسی ترامپ را با چالش جدی مواجه کرده است. از دست رفتن کنترل کنگره، افزایش فشار دموکرات‌ها و تضعیف موقعیت داخلی دولت، شرایطی ایجاد کرده که رییس‌جمهور تروریست آمریکا، برای بازسازی اعتبار سیاسی خود به یک دستاورد بزرگ نیاز داشته باشد. در چنین شرایطی، پرونده ایران می‌تواند بار دیگر به یکی از اصلی‌ترین میدان‌های نمایش قدرت دولت آمریکا تبدیل شود.. واقعیت این است که شکست انتخاباتی لزوماً ترامپ را به سمت عقب‌نشینی در سیاست خارجی سوق نمی‌دهد؛ بلکه می‌تواند انگیزه او برای اتخاذ رویکردی تهاجمی‌تر را افزایش دهد. ترامپ برای جبران ناکامی داخلی و اثبات اینکه همچنان قدرت تعیین‌کنندگی در معادلات جهانی را دارد، به نمایش قدرت نیازمند است. در این چارچوب، تشدید تقابل با ایران و ورود به دور تازه‌ای از جنگ می‌تواند به‌عنوان راهی برای تغییر فضای سیاسی و بازسازی تصویر اقتدار آمریکا در دستور کار او قرار گیرد.. از سوی دیگر، ترامپ برای خروج از پرونده ایران با یک مسئله اساسی مواجه است: آيا می‌تواند بدون دستیابی به یک دستاورد راهبردی قابل عرضه، پایان جنگ را اعلام کند؟! پذیرش وضعیتی که در آن ایران همچنان از ظرفیت‌های راهبردی و قدرت پاسخ‌گویی برخوردار باشد، می‌تواند در داخل آمریکا به‌عنوان شکست تعبیر شود. همین مسئله احتمال حرکت ترامپ به سمت تشدید تقابل نظامی را افزایش می‌دهد. به بیان دیگر، نیاز او به اعلام پیروزی ممکن است نه به پایان جنگ، بلکه به آغاز دور تازه‌ای از آن منجر شود.. در این میان، نباید تصور کرد که شکست جمهوری‌خواهان و افزایش فشار دموکرات‌ها در کنگره، الزاماً مانع تصمیم نظامی ترامپ خواهد شد. طبق ساختار قانون اساسی آمریکا، رئیس‌جمهور در حوزه فرماندهی نظامی و سیاست خارجی اختیارات قابل‌توجهی دارد و تا زمان استقرار کنگره جدید نیز با محدودیت‌های کمتری مواجه است. از سوی دیگر، اختلافات داخلی آمریکا درباره هزینه‌های جنگ، اگرچه واقعی است، اما لزوماً به معنای کنار گذاشتن گزینه نظامی نیست. مجموعه این شرایط نشان می‌دهد که ترامپ ممکن است برای تغییر معادله سیاسی داخلی، به تشدید تقابل خارجی روی بیاورد.. بنابراین، باید احتمال آغاز دور تازه‌ای از جنگ علیه ایران را در محاسبات امنیتی جدی گرفت. ترامپ برای جبران شکست در صندوق رأی، به احتمال زیاد به‌دنبال بازسازی قدرت خود در میدان جنگ خواهد رفت و ایران یکی از اصلی‌ترین میدان‌های این نمایش قدرت خواهد بود. بر همین اساس، پیام این تحولات روشن است: نباید محاسبات امنیتی را بر مبنای اختلافات سیاسی آمریکا یا امید به مهار ترامپ بنا کرد. حفظ آمادگی دفاعی، انسجام داخلی، هوشیاری در برابر عملیات فریب و پرهیز از خطای محاسباتی، ضرورت‌های اصلی مواجهه با شرایط پیش‌رو هستند.. https://eitaa.com/joinchat/16121857C22c5256809

🛑 جنگ بدون شلیک تیر؛ آمریکا چگونه ایران را برای مرحله بعدی تقابل فرسوده می‌کند؟! جنگ همیشه با شلیک اولین موشک آغاز نمی‌شود. گاهی پیش از ورود تقابل به میدان نظامی، مجموعه‌ای از فشارهای اقتصادی، سیاسی، اطلاعاتی و روانی برای تضعیف توان داخلی یک کشور به کار گرفته می‌شود. به نظر می‌رسد راهبرد کنونی آمریکا در قبال ایران نیز در همین چارچوب قابل تحلیل است؛ راهبردی که با گسترش محاصره دریایی و تلاش برای محدودسازی مسیرهای زمینی، به دنبال افزایش فشار بر منابع اقتصادی و ظرفیت‌های راهبردی ایران است.. اما مسئله صرفاً محدودسازی صادرات نفت یا دشوار کردن مبادلات تجاری نیست. فشار بر زنجیره تأمین، محدودیت دسترسی به فناوری و تجهیزات، تشدید فشارهای اقتصادی و هم‌زمان گسترش عملیات روانی، اضلاع مختلف یک راهبرد چندلایه را تشکیل می‌دهند. در این الگو، تلاش می‌شود فشار اقتصادی به نارضایتی اجتماعی و نارضایتی اجتماعی به بی‌اعتمادی، اختلاف و تضعیف انسجام داخلی تبدیل شود.. نکته مهم‌تر، زمان‌بندی این راهبرد است. به نظر می‌رسد واشنگتن قصد دارد تا پیش از رسیدن به نقطه صفر آغاز حمله نظامی، روند فرسایش ظرفیت‌های داخلی ایران را ادامه دهد؛ به‌گونه‌ای که کشور در آستانه مرحله بعدی تقابل، با فشار اقتصادی بیشتر، چالش‌های اجتماعی جدی‌تر و ظرفیت تاب‌آوری محدودتری مواجه باشد. از این منظر، فشارهای کنونی را نباید لزوماً جایگزین جنگ نظامی دانست؛ بلکه می‌توان آن‌ها را بخشی از فرایند آماده‌سازی شرایط برای یک رویارویی نظامی در آینده ارزیابی کرد.. در همین چارچوب، هم‌زمانی فشار و مذاکره نیز معنا پیدا می‌کند. باز بودن کانال‌های دیپلماتیک الزاماً به معنای عقب‌نشینی از راهبرد فشار نیست؛ بلکه مذاکره می‌تواند در کنار ابزارهای اقتصادی و نظامی، برای افزایش اهرم چانه‌زنی و تحمیل خواسته‌های سیاسی مورد استفاده قرار گیرد. بنابراین، کاهش مقطعی درگیری‌ها یا تداوم مذاکرات را نباید به معنای پایان تقابل تلقی کرد.. آنچه امروز جریان دارد، می‌تواند مرحله‌ای از یک جنگ فرسایشی چندوجهی باشد؛ جنگی که در آن دشمن می‌کوشد پیش از شلیک، توان داخلی و انسجام ملی ایران را هدف قرار دهد و شرایط را برای مرحله بعدی تقابل آماده کند. در برابر چنین راهبردی، حفظ انسجام ملی، تقویت تاب‌آوری اقتصادی، مدیریت فضای روانی جامعه و هوشیاری در برابر عملیات شناختی، به‌اندازه آمادگی نظامی اهمیت دارد.. https://eitaa.com/joinchat/16121857C22c5256809