isn't it lovely?

la vie en rose

@Aulitr ¦ @jkoooooj ¦ @pvv_radman ¦ @Teakook125 ¦ @I_zazaa ¦ @panahli ¦ @arsine_Xx

📪 پیام جدید یه متن راجب ایران بنویس^^ #دایگو

ایران،سرزمین روح های زخم خورده..سرزمین خون های بی گناه ریخته شده..سرزمین مادران عذادار فرزند..سرزمین زندگی های تلف شده.. ایران،کشوری پر از درد..پر از زخم و رنج،پر از بی پناهی.. برای استعداد های کشف نشده،برای سرکوب حقی که خواسته شده.. صداهای شنیده نشده،گریه های دیده نشده..فریاد های شنیده نشده.. ....) فلور ببخشید جای تو نوشتم..

ایران نامی که با بغض شروع می‌شود و با امید تمام نمی‌شود، سرزمینی خسته با شانه‌هایی پر از تاریخ و قلبی که هنوز می‌تپد، خیابان‌ها پر از صداست اما بعضی صداها سال‌هاست شنیده نمی‌شوند، مردمش بین ترس و جسارت، بین ماندن و رفتن راه می‌روند، نان سخت است و رویا سخت‌تر اما لبخند هنوز گاهی یواشکی پیدایش می‌شود، ایران نه فقط درد و نه فقط تاریکی، بلکه کشوری که هنوز زندگی را نفس می‌کشد.

چه زیبا))

ایران جایی‌ست که آدم‌ها بیشتر از آن‌که زندگی کنند، دوام می‌آورند. همه‌چیز عادی به نظر می‌رسد، اما زیر این عادی‌بودن، خستگی عمیقی جریان دارد. صبح‌ها شروع می‌شوند، نه با امید، بلکه با اجبار. شب‌ها تمام می‌شوند، نه با آرامش، بلکه با فکر فردا. در ایران، غم فریاد نمی‌زند؛ آرام است، بی‌صدا، ولی مداوم. در نگاه مردم می‌شود فهمید که خیلی چیزها را از دست داده‌اند، چیزهایی که حتی اسمش را هم دیگر نمی‌آورند. حرف‌ها کوتاه شده، رویاها کوچک، و انتظار طولانی. اینجا کسی خیلی تعجب نمی‌کند؛ نه از گرانی، نه از بی‌عدالتی، نه از خستگی. همه عادت کرده‌اند. شاید غم‌انگیزترین بخش ایران بنکیس همین عادت‌کردن باشد؛ عادت به نداشتن، به عقب ماندن، به این حس که می‌توانست بهتر باشد، اما نشد.

من ایران را دوست می‌دارم، دوست‌داشتنی که از جنس شوق زودگذر نیست، بلکه ریشه در جان دارد. سرزمینی که نامش با تاریخ درآمیخته و هر برگ از گذشته‌اش نشانی از شکوه و خرد است. ایران برای من یادگارِ قرن‌ها زیبایی‌ست؛ گویی زمان، با همه شتابش، در برابر وقارش سر فرود آورده است. در این خاک، هنر هم‌قدم تاریخ بوده است. از نقش سنگ و آجر تا نغمه شعر و رنگ فرش، همه گواه ذوقی کهن‌اند. من به این سرزمین دل بسته‌ام، چرا که زیبایی در آن تصادفی نیست؛ اندیشیده و پرورده شده، همچون میراثی که از نسلی به نسل دیگر سپرده‌اند. ایران، برای من، صرفا جغرافیا نیست؛ هویتی‌ست که با آن می‌اندیشم و احساس می‌کنم. سرزمینی که فراز و فرود بسیار دیده، اما شکوه خویش را از یاد نبرده است. دوست‌داشتن ایران، برای من، احترام به تاریخ و باور به زیبایی‌ست؛ باوری آرام، استوار و ماندگار.