سفر عشق از آن روز شروع شد که خدا مهر یک "بی کفن" انداخت میان دل ما

؛ باشد تا دیدار دگر وز سال دیگر باز دلتنگی..

دشمنت کشت، ولی نور تو خاموش نشد آری آن جلوه که فانی نشود، نور خداست

از همان اول نه من مقصر بودم و نه تو، چشمانت مقصر بودند..

من دنیا رو گشتم در افکار.

باید امشب چمدانی را که به اندازه پیراهن تنهایی من جا دارد، بردارم و به سمتی بروم که درختان حماسی پیداست، رو به آن وسعت بی‌واژه که همواره مرا می‌خواند. یک نفر باز صدا زد : سهراب! کفش‌هایم کو؟ "سهراب جانِ سپهری"

آدم‌ها و حرف‌ها و علاقه‌ها همه شبیه یکدیگر شده‌اند. من شیفته اندک کسانی‌ام که به جای گم شدن در جریانات رایج، هنوز دنیای شخصی خود را دارند و پیوندی اصیل و بی‌واسطه با جهان پیرامون خود برقرار می‌کنند. »Colonel« @farsitweets