از همان اول نه من مقصر بودم و نه تو، چشمانت مقصر بودند..

من دنیا رو گشتم در افکار.

باید امشب چمدانی را که به اندازه پیراهن تنهایی من جا دارد، بردارم و به سمتی بروم که درختان حماسی پیداست، رو به آن وسعت بی‌واژه که همواره مرا می‌خواند. یک نفر باز صدا زد : سهراب! کفش‌هایم کو؟ "سهراب جانِ سپهری"

آدم‌ها و حرف‌ها و علاقه‌ها همه شبیه یکدیگر شده‌اند. من شیفته اندک کسانی‌ام که به جای گم شدن در جریانات رایج، هنوز دنیای شخصی خود را دارند و پیوندی اصیل و بی‌واسطه با جهان پیرامون خود برقرار می‌کنند. »Colonel« @farsitweets

خودت بگو؛ چیکار کنیم با دل شیدا...

خوشا این دیدارهایِ یهویی :)

مارمولک کوچولوووو :)