May 11
اَلحَمدُللهِ رَبِّ العالَمین
أحمَدُهُ وَ أستَعینُه
وَ أشکُرُهُ وَ أستَغفِرُه
وَ أستَهدیهِ وَ أستَنصِرُه
وَ أومِنُ بِهِ وَ أتَوَسَّلُ إلَیهِ وَ أتَوَکَّلُ عَلَیه
وَ اُصَلّی وَ اُسُلِّمُ عَلی خاتَمِ أنبیائِه و أفضَلِ سُفَرائِه، حبیبِ اِلهِنا ابِیالقاسِم المُصطَفی مُحَمَّد و علی اَهل بَیتِهِ الطّاهرینَ المَعصومینَ المُنتَجبَینَ، سِیَّما بَقیةِ اللهِ فِي الأرَضین، روحي و اَرواحُ العالَمینَ لِتُرابِ مَقدَمِهِ الفِداء، وَ عَجّلَ اللهُ فَرَجَهُ وَ سَهِلَ اللهُ مَخرَجَهُ وَ صَلَواتُ اللهِ عَلَیه
سلام علیکم و رحمةالله
اینجا ـ به قول أخوی فاضلم سیّد أباذر ـ پنجرهای است رو به من
انشاءالله هر از گاهی ـ کشکولوار ـ دستنوشتههای علمی و غیرعلمی و ادبی و بیادبی خودم رو با شما به اشتراک خواهم گذاشت
از همه عزیزان التماس دعای عاقبتبخیری دارم🌹
🆔 https://eitaa.com/ss_alavi_ir
پنجشنبه هفته پیش (۱۳مهر) دیداری داشتم با شاعرانی از کشورهای
آلمان، یوگوسلاوی، لهستان، صربستان، کوزوو، بوسنی، آرژانتین، اسپانیا، عراق، تاجیکستان و افغانستان
بعد از گفتگو و شعرخوانی، بستهای تقدیم این عزیزان کردم که مشتمل بود بر یک جلد صحیفه سجادیه، سوغات قم و نامهای که در اون نامه به تحوّلات جهان و رسالت شاعر اشاره کرده بودم
وقتی اون نامه رو مینوشتم خودم گمان نمیکردم که تحوّلاتی که در موردش صحبت کرده بودم اینقدر زود همه مارو شگفتزده کنه.
🆔 https://eitaa.com/ss_alavi_ir
📝 ترجمه فارسی نامه بنده به شاعران خارجی👇
بسم الله الرحمن الرحیم
سلام بر شاعران عزیز و دوستان فرهیخته
من سید سلمان علوی هستم، دبیر شورای شعر حوزههای علمیه
چه لحظههای خوبی بود که در کنار ما بودید. ای کاش این دیدار تمام نمیشد و میتوانستیم بیشتر کنار هم باشیم، بیشتر با هم آشنا شویم و قدم بزنیم و شعر بخوانیم. چقدر این فرصت کوتاه بود، و چقدر این دنیا ـ با همه شیرینیها و تلخیهایش ـ کوتاه است.
در این چند روز، افرادی در کنار هم قرار گرفتند که از کشورهای مختلف و مذهبهای مختلف بودند، اما گویا همگی یک وطن داشتند. آری وطن همه ما شعر است و مذهب ما جستجو برای صلح پایدار است
5- برادران و خواهران من. اگرچه زمان خداحافظی است و از این ناراحتم که در آینده شاید هرگز نبینمتان، اما خوشحالم که این دیدار و آشنایی در زمانی انجام شد که یک زمان استثنائی در تاریخ است. این روزها روزهای خوبی است، روزهایی که «امید» بیش از هر زمان دیگر معنا دارد. با اینکه شرایط سیاسی و فرهنگی جهان به هم پیچیده، اما انسانهای آگاهِ امروز امیدوارتر از همیشه هستند. گویا جهان پیلهای است که در حال پاره شدن است، پاره شدنی که سرانجامش پروانه شدن است.
شما شاعر هستید و شاعران همیشه در پس رویدادها، چیزهایی را کشف میکند که دیگران نمیبینند. پس شما میتوانید در این دنیای شلوغ، رازی را ببینید که جهان شناسان نمیبینند. و بویی را استشمام کنید که سیاستمدران نمیفهمند. این وعده خداست که پیامبران به آن بشارت دادهاند. وعده خدا مانند ایسمها نیست. ایسمها و مکاتب بشری میآیند و وعده میدهند و امیدوار میکنند، اما سپس میروند و پیروانشان را ناامید میکنند. اما شاعرِ آگاه که ذهن و دلش را به دستآوردهای فکری انسانها نسپارده باشد، میتواند نور حقیقت را ببیند و منتظر باشد، اما نه انتظار منفعلانه، بلکه انتظار و امیدی همراه با شوق و حرکت سازنده.
جهان خسته شده از اینکه هر روز در اختیار مکاتب خودخواه و تمامیت خواه باشد. اینک زمان ما است. زمان آن است که با «نه» گفتن به همه مکتبهای ساختگی بشر، به وعده روشن خدا «بله» بگوییم و جهان دیگری را بسازیم، جهانی که آماده آخرین و مهمترین اتفاق تاریخ باشد.
پس دو رسالت به دوش ما است. جنگ و صلح همزمان. جنگ با سیاستهای تمامیت خواهی که در ظاهری زیبا و فریبنده، آمدهاند تا انسان را برده خود سازند. و صلح با مفاهیمی که بشر مدتها است با آن قهر کرده: «ایمان و حرکت به سوی نور».
خلاصه بگویم: دشمنی با دشمنان خدا و دوستی با دوستان خدا. اینگونه هر دو رسالت یکی میشود: «جنگ برای صلح». اما در این جنگ ـ برخلاف جنگهای بشری ـ نه کسی کشته میشود، نه کسی زخمی میشود و نه خانهای ویران میشود، بلکه جهان زنده میشوند و کودکان دوباره لبخند میزنند.
راه سختی است، زیرا ممکن است در این راه لازم باشد که شاعرِ آگاه و دردمند، از همه جایزهها و شهرت و محبوبیتهای ساختگی چشم بپوشد و جز به هدف خود که همان هدف پیامبران است توجه نکند. به عبارت دیگر، من و شما باید خودمان را قربانی کنیم تا اندیشه ما جهانگیر شود. گاهی زنده شدن در قربانی شدن است. اندیشه ما اسماعیلی است که باید به مسلخ برود تا ماندگار شود. مگر نه اینکه برای کشته شدن رفت اما ادامهی او پر برکتترین نسل تاریخ شد. و مگر نه اینکه موعودی که قرار است جهان را زنده کند، فرزند همان اسماعیلی است که چشمانش را بست و به ابراهیم گفت مرا برای خدا قربانی کن؟
راه سختی است، اما روشن و سرشار از آرامش است، به شرط اینکه در این راه نور را گم نکنیم و در تمام لحظههای زندگی دستمان در دست خدا باشد و از او هدایت بخواهیم، آنگونه که همه لحظههای ما خلاصه شود در یک کلمه: «توسّل».
شاید شما را دوباره هرگز نبینم، اما یاد شما و این روزها را فراموش نمیکنم.
به امید صبحِ روز موعود
سید سلمان علوی
🆔 https://eitaa.com/ss_alavi_ir