هر روز زندگی کردن، هرروز از جای خود پاشدن و سپس سر خود را بر زمین گذاشتن مانند این بود هرروز قلب خودت را در بیاوری و دوباره به جای خودش بگذاری.

- ای آدمیزاد غم زده کوچک، بیا بغلم. - راستی انسان، بال هایت کجاست ؟ خداوند گفت و انسان به جای خالی شانه هایش نگریست و ناگهان حس کرد چیزی همیشه بر شانه هایش و درونش خالی بوده است. گریست. پ.ن : یادمه این متن رو خیلی وقت پیش یه جا خونده بودم، البته به طور کلی یادم بود و یکم تغییرش دادم، ولی خیلی به دلم نشست.

0:53

-

-

-

-

-

-

تا روزی حرف نمی‌زنه که تیکه‌های منفجر شده‌اش به‌جاش حرف بزنن و چه ایده‌ی خوبی.

"آیا کسی آنقدر دوستت دارد که از جهان نترسی؟"