کمک✊🏼🖐🏼✊🏼🖐🏼

روابط انسانی خیلی پیچیده‌ان. ترسیده ام و مادرم را می‌خواهم

واقعا به هیچ‌جایی و هیچ‌کسی حتی ذره‌ای احساس تعلق نمی‌کنم و این واقعا دردناک و ناراحت‌کننده‌ست، واقعا دلم می‌خواد یه جایی وجود داشته باشه که وقتی اونجام بگم اینجا جای منه، اینجا دقیقا جاییه که من باید باشم.

وقتی از میانِ درد رشد نکنی، درد رشد خواهد کرد.

امروز اسمش شنبهست ولی هم جمعهست هم غروب سیزده بدر هم ۳۱ شهریور و هم گوه و کثافت و درد و مرض.

در آخر روز،من با احساساتی که نتونستم حتی به زبون بیارم به خواب میرم و هیچکس متوجه نمیشه که چقدر از درون احساس مُردن داشتم و وانمود کردم که خوبم.

مگه کل هدف زندگی خوشحال کردن اون بچه ی ۵ ساله نیست؟