ماه رمضونتون مبارک

چقدر ماه باحالیه، نه؟ خیلی جالبه

🌙

اینم یه ماه که با حرفام خو‌بگیرین 😀😂😂

من و برادران در هاگوارتز:

: " تو واقعاً دیوونه‌ای استلا." : " درست مثل تو برادر عزیزم." این را می‌گویم و دستانم را دور گردنش را حلقه می‌کنم. به ریختنِ دانه‌های برف روی موهایش نگاه میکنم و با گوش سپردن به دلنگ‌ دلنگ کشِ آهنی موهایم می‌خندم. :" چرا می‌خندی؟!" سر بلند میکنم و شفق را که کم‌کم در آسمان روشنِ شب مشخص است نشان می‌دهم. : " شفق مثل ماست نه؟!" دست‌هایش که زیر پاهایم را گرفته و روی کولش سوار کرده را تکان می‌دهد تا نیفتم: : " نمی‌دونم. دختر قصه‌گو بهم بگو چرا شفق مثل ماست؟" کلاه شنل پشمی را روی سرم صاف میکنم و به چشمانش که حالا یکی از آنها زیر چشم‌بند است خیره می‌شوم : " ما یه برادر و‌خواهر یتیم بودیم و زباله‌هارو میگشتیم تا چیزی برای خودمون پیدا کنیم. بعدش شدیم یکی از بزرگترین شبکه‌های دزدای خیابونی و مثل شفق ناپیدا! حتی وقتی نقابم زدیم و توی شغلامون مسغول به کار شدیم هیچکس نتونست مارو پیدا کنه، چون ما شفقیم. " تک خنده‌ای کرد و سرش را چرخاند: " دیوونه!." پاهایم را کمی تکان می‌دم: " آره ما شفقیم. شفقای مشاور و محافظ که قراره یه روزی انتقام بگیرن." زمزمه‌ی تاییدش را شنیدم و باز با لبخند به سوی شفق و از میانِ برف‌های کوچک گذراندم. شفق گسترده شد، سمتم آمد و کم‌کم جانم را در بر گرفت. پژواک‌های گذشته خودشان را کنار انوار آن جا کردند. یک جوب‌راهی که پر از زباله است، بوی نفت و سیگار، همهمه‌ی مردان شکم گنده و در اخر استیوی که با چشم زخمی شده مرا به کول‌ گرفته بود. مرا از زیر دست آن مرد مست بیرون کشیده بود و بی‌اهمیت به درد و خونِ جراحت چشمش، در تلاش برای کول کردن من بود. با صدای استیو از دنیای گذشته می‌پرم بیرون: :" استلا تنت سرد نیست؟!" سر به اطراف به نشانه‌ی نه تکان می‌دهم و با لبخند و گونه‌های سرخ شده از شادی، دستانم را بیشتر دور گردنش گره میکنم: " خوشحالم هستی." -فاذر

پژپژمسمسمسوسوسمس کاسپلییییییی 😭 چه باحالنننن

امروز هر جا رو باز کردم یه دور چاووشی شنیدم

‌گوشی مورد علاقت چیه؟ همونو دزدیدم

‌من یه کمد میخوام که برم به سرزمین نارنیا. از این آدما خسته شدم.

‌قرص خوردن دیگه فایده نداره این سری باید تراپیستمو بخورم