♨️ عقبنشینی دیپلماتیک هند از بنگلادش؛ نشانهای آشکار از ورود روابط دوجانبه به فاز بیاعتمادی
🔹 وزارت خارجه #هند در ۲۴ ژانویه ۲۰۲۶ اعلام کرد که بهدلیل تشدید نگرانیهای امنیتی و بیثباتی سیاسی در #بنگلادش، خانوادههای دیپلماتها و کارکنان غیرضروری سفارت خود را از داکا خارج میکند. این تصمیم در آستانه انتخابات حساس بنگلادش اتخاذ شده است؛ انتخاباتی که پس از فرار نخستوزیر سابق این کشور به هند و تشدید اعتراضات خیابانی، فضای سیاسی و امنیتی را بهشدت ملتهب کرده است. دهلینو این اقدام را «پیشگیرانه» توصیف کرده، اما در عمل این تصمیم نشانهای از کاهش اعتماد هند به توان دولت موقت بنگلادش در تأمین امنیت نمایندگیهای خارجی و کنترل اوضاع داخلی تلقی میشود.
🔸 این اقدام هند فراتر از یک تصمیم کنسولی معمول است و پیام سیاسی روشنی دارد. دهلینو عملاً با خروج خانوادههای دیپلماتها، سطح ریسکپذیری خود را در قبال بنگلادش کاهش داده و سیگنال هشدارآمیزی به نخبگان سیاسی داکا ارسال کرده است. این رفتار نشان میدهد هند نگران است که تحولات داخلی بنگلادش – بهویژه تقویت جریانهای اسلامگرا و ضد هندی – از کنترل خارج شود. از منظر منطقهای، این تصمیم میتواند به تضعیف جایگاه هند بهعنوان حامی ثبات در جنوب آسیا منجر شود و فضا را برای بازیگران رقیب، بهویژه #چین، بازتر کند تا از شکافهای سیاسی و اقتصادی میان دو کشور بهرهبرداری کنند.
🔹 در کوتاهمدت، انتظار میرود روابط هند و بنگلادش وارد دورهای سرد و محتاطانه شود؛ همکاریهای امنیتی و اطلاعاتی احتمالاً ادامه مییابد، اما پروژههای مشترک اقتصادی و ترانزیتی با کندی یا تعلیق مواجه خواهند شد. اگر انتخابات بنگلادش با خشونت گسترده یا نتیجهای مناقشهبرانگیز همراه شود، احتمال کاهش بیشتر حضور دیپلماتیک هند و حتی فشارهای غیررسمی سیاسی افزایش مییابد. در میانمدت، اگر دولت آینده بنگلادش نتواند توازن میان ملیگرایی داخلی و روابط با هند را حفظ کند، دهلینو بهسمت سیاست مهار و فاصلهگذاری حرکت خواهد کرد؛ مسیری که میتواند ساختار امنیتی شرق شبهقاره را شکنندهتر کرده و رقابت ژئوپلیتیکی چین و هند در این کشور را تشدید کند.
✍️ شبهقاره | امین رضایینژاد
🔰 استفاده از محتوای کانال با ذکر منبع بلامانع است.
@Sub_ContinentStudies
♨️ بازگشت تدریجی اسلامگرایان به صحنه سیاسی بنگلادش در آستانه انتخابات سرنوشتساز
🔹حزب اسلامگرای «#جماعت_اسلامی» #بنگلادش، که سالها بهدلیل نقش تاریخیاش در خشونتهای سیاسی و محدودیتهای قانونی از سیاست رسمی کنار گذاشته شده بود، بار دیگر در حال جذب حمایت اجتماعی است. این حزب با تمرکز بر شعارهای ضدفساد، عدالت اجتماعی و انتقاد از نخبگان سیاسی سنتی، توانسته در فضای بیاعتمادی عمومی نسبت به احزاب اصلی، بخشی از افکار عمومی – بهویژه در مناطق شهری و میان رأیدهندگان جوانتر – را به خود جلب کند. این تحول در شرایطی رخ میدهد که کشور در آستانه انتخابات عمومی و با دولتی موقت و شکننده اداره میشود.
🔸 رشد دوباره جماعت اسلامی را باید بیش از آنکه یک «چرخش ایدئولوژیک» بدانیم، نتیجه خلأ سیاسی و فرسایش مشروعیت احزاب حاکم و اپوزیسیون سنتی تلقی کرد. فساد گسترده، رکود اقتصادی و خستگی اجتماعی از درگیریهای سیاسی مزمن، فضایی ایجاد کرده که در آن بازیگران حذفشده سابق میتوانند با بازبرندسازی گفتمان خود، دوباره وارد میدان شوند. نکته کلیدی این است که جماعت اسلامی فعلاً از ادبیات تند ایدئولوژیک فاصله گرفته و بر مطالبات عمومی تمرکز کرده؛ امری که باعث شده نگرانیها درباره «عادیسازی» حضور یک جریان اسلامگرا در سیاست رسمی بنگلادش افزایش یابد، بدون آنکه هنوز رفتار آینده آن بهطور شفاف قابل پیشبینی باشد.
🔹 در کوتاهمدت، بعید است جماعت اسلامی به نیروی مسلط سیاسی تبدیل شود، اما میتواند نقش «بازیگر مزاحم» را ایفا کرده و موازنه قوا را به ضرر احزاب سکولار بر هم بزند. اگر این حزب موفق شود بخشی از کرسیها یا ائتلافهای محلی را بهدست آورد، سیاست داخلی بنگلادش به سمت محافظهکاری مذهبی بیشتری حرکت خواهد کرد و حساسیت اقلیتها و شرکای خارجی – بهویژه #هند و کشورهای غربی – افزایش مییابد. در میانمدت، تداوم این روند میتواند بنگلادش را با چالشی ساختاری مواجه کند. یعنی انتخاب میان حفظ مدل سکولار دولت یا پذیرش تدریجی نقش پررنگتر دین در سیاست است؛ چالشی که پیامدهای آن صرفاً داخلی نخواهد بود و بر امنیت و معادلات ژئوپلیتیکی جنوب آسیا نیز اثر خواهد گذاشت.
✍️ شبهقاره | امین رضایینژاد
🔰 استفاده از محتوای کانال با ذکر منبع بلامانع است.
@Sub_ContinentStudies
♨️ تشدید بحران گرسنگی در افغانستان و پیامدهای آن
🔹 گزارشهای منتشرشده نشان میدهد که بحران گرسنگی در #افغانستان بهطور محسوسی تشدید شده است. همزمان با آغاز زمستان، کاهش شدید کمکهای بینالمللی، افت اشتغال و بازگشت گسترده مهاجران از کشورهای همسایه، میلیونها افغان با ناامنی غذایی حاد مواجهاند. بنا بر برآورد نهادهای امدادرسان، حدود نیمی از جمعیت کشور برای تأمین حداقل نیازهای غذایی خود وابسته به کمکهای بشردوستانه هستند؛ کمکهایی که بهدلیل محدودیتهای مالی و سیاسی، نسبت به سالهای گذشته بهشدت کاهش یافته است.
🔸 این بحران صرفاً یک مسئله انسانی نیست، بلکه بازتاب مستقیم بنبست سیاسی و اقتصادی افغانستان پس از تسلط #طالبان است. مسدود ماندن بخش بزرگی از داراییهای خارجی، نبود دسترسی به نظام مالی بینالمللی و تداوم تحریمها، ظرفیت دولت #امارت_اسلامی برای مدیریت اقتصاد و تأمین خدمات پایه را به حداقل رسانده است. در چنین شرایطی، حتی شوکهای قابل پیشبینی مانند زمستان یا خشکسالی به بحرانهای تمامعیار تبدیل میشوند. کاهش کمکهای خارجی نیز نشان میدهد که خستگی اهداکنندگان و ملاحظات سیاسی، بهتدریج جای اولویتهای بشردوستانه را میگیرد؛ روندی که مستقیماً زندگی اقشار آسیبپذیر را هدف قرار داده است.
🔹 اگر روند فعلی ادامه یابد، انتظار میرود در کوتاهمدت ناامنی غذایی گستردهتر شود و پیامدهای آن به افزایش مهاجرت، کار کودکان و حتی جذب افراد به شبکههای غیررسمی و افراطی بینجامد. در میانمدت، تداوم این وضعیت میتواند ثبات اجتماعی افغانستان را بیش از پیش تضعیف کرده و تهدیدهای فرامرزی برای کشورهای همسایه ایجاد کند. بدون یک سازوکار پایدار برای تفکیک کمکهای بشردوستانه از مناقشات سیاسی با طالبان، بحران گرسنگی نهتنها حل نخواهد شد، بلکه به یکی از عوامل مزمن بیثباتی در افغانستان و منطقه بدل خواهد شد.
✍️ شبهقاره | امین رضایینژاد
🔰 استفاده از محتوای کانال با ذکر منبع بلامانع است.
@Sub_ContinentStudies
♨️ شراکت آرام اما پایدار؛ هند و رژیم صهیونیستی در مسیر همگرایی حسابشده در نظم ناپایدار منطقهای
🔸 مجموعه خبرهای منتشرشده در روزهای اخیر نشان میدهد که روابط #هند و #رژیم_صهیونیستی وارد فاز «تثبیت راهبردی کمسروصدا» شده است؛ مرحلهای که نه با اعلام توافقهای بزرگ، بلکه با همراستایی تدریجی مواضع، تقویت کانالهای دیپلماتیک و همپوشانی منافع منطقهای تعریف میشود. توصیف هند بهعنوان «عامل تعادل» در نگاه تلآویو، همزمان با تلاش دهلینو برای ایفای نقش فعالتر در دیپلماسی #غرب_آسیا و گفتوگو درباره آینده #غزه، نشان میدهد که تلآویو، هند را نه صرفاً یک شریک دوجانبه، بلکه یک بازیگر مؤثر در معادلات فرامنطقهای میبیند.
🔹 از منظر هند، رابطه با رژیم صهونیستی بخشی از یک راهبرد وسیعتر برای تثبیت جایگاه خود در نظم چندقطبی در حال شکلگیری است. دهلینو بهدنبال آن است که بدون قرار گرفتن در محورهای متصلب، شبکهای از روابط متوازن با رژیم صهیونیستی، #کشورهای_عربی، #ایالات_متحده و حتی بازیگران رقیب آنها ایجاد کند. ورود هند به بحثهای مربوط به غزه و گفتوگو با کشورهای عرب، نشان میدهد که دهلینو قصد ندارد روابطش با رژیم صهیونیستی را بهصورت یکبعدی و صرفاً امنیتی تعریف کند، بلکه میخواهد آن را در چارچوب دیپلماسی فعال و چندلایه منطقهای جا بیندازد.
🔸 در این میان، رژیم صهیونیستی نیز بهطور واقعگرایانه به هند مینگرد. اینکه هند کشوری با وزن اقتصادی بالا، نفوذ سیاسی رو به رشد و توانایی مانور میان بلوکها است. برای تلآویو، هند میتواند هم یک شریک فناورانه و امنیتی باشد و هم کانالی غیرمستقیم برای تعامل با جهان عرب و جنوب جهانی؛ بهویژه در شرایطی که رژیم صهیونیستی با فشارهای فزاینده بینالمللی و محدودیتهای دیپلماتیک مواجه است.
🔹 روند احتمالی آینده نشان میدهد که روابط هند و رژیم صهیونیستی احتمالاً بدون جهشهای ناگهانی، اما با عمقیابی تدریجی ادامه خواهد یافت. همکاریهای فناورانه، دفاعی و اقتصادی تقویت میشود، در حالی که هند تلاش میکند هزینههای سیاسی این رابطه را با حفظ تعامل فعال با کشورهای عرب و اتخاذ مواضع محتاطانه در مناقشات حساس منطقهای مدیریت کند. نتیجه این مسیر، شکلگیری نوعی شراکت «کمهیاهو اما مؤثر» است که میتواند در میانمدت، بر موازنه قدرت در خاورمیانه و نقش هند در سیاست جهانی تأثیر قابلتوجهی بگذارد.
✍️ شبهقاره | امین رضایینژاد
🔰 استفاده از محتوای کانال با ذکر منبع بلامانع است.
@Sub_ContinentStudies