خودم را برداشتم و تکاندم، همه‌چیز ز من بیرون ریخت، همه‌چیز جز یک کلمه. یک کلمه بودی و اما چه ‌وسعتی! چه عظمتی! چه غمی! الف ی ر الف نون. به خورد جانم رفته بودی، همه‌چیز به تنم بازگشت. چون من بی‌تو بی‌معنا بودم و همه‌چیزِ من همین یک کلمه بود.

تورس، تولدت نزدیکه، چه حسی داری؟

دلم میخواد سرم و بکوبم تو دیوار

کابوس

خدایا، وحشت تنهاییم کشت کس با قصه من آشنا نیست در این عالم ندارم همزبانی به صد اندوه مینالم_ روا نیست شبم طی شد کسی بر در نکوبید به بالینم چراغی کس نیفروخت نیامد ماهتابم بر لب بام دلم از این همه بیگانگی سوخت به روی من نمیخندد امیدم شراب زندگی در ساغرم نیست نه شعرم میدهد تسکین به حالم که غیر از اشک غم در دفترم نیست بیا ای مرگ، جانم بر لب آمد بیا در کلبه ام شوری برانگیز بیا شمعی به بالینم بیفروز بیا شعری به تابوتم بیاویز! دلم در سینه کوبد سر به دیوار که این مرگ است و بر در میزند مشت بیا ای همزبان جاودانی، که امشب وحشت تنهایی ام کشت! #مشیری