شرمسار

بیا که تیر نگاهت هنوز در پر ماست گواه ما پر خونین و دیده تر ماست دلی که رام محبت نمیشود دل توست سری که در ره مهر و وفا رود سر ماست به پادشاهی عالم نظر نیندازیم گدای درگه عشقیم و عشق افسر ماست میان سینه ما آتشی به نام دل است که یادگار گرانمایه ای ز دلبر ماست ز خاک پای تو شرمنده ام چه چاره کنم بیا، ببین، که همین نیمه جان میسر ماست تو شمع بزم رقیبانی و نمیدانی که در فراق رخت خون دل به ساغر ماست فراق دوست کشیدیم و زنده ایم هنوز خدای را، مگر از سنگ خاره پیکر ماست رسیده جان فریدون به لب ز درد فراق به کس چه جای شکایت که این مقدر ماست #مشیری

"تنها دیکته‌ای که غلط نداره اونیه که هیچوقت نوشته نشده."

یکی دیگه از سکانس‌های موردعلاقم:::::::

شریف ترین ها ویراستارانی اند که می‌نویسند بعد از ثیتراژ ادامه دارد