ژلهماهی هر روز صبح که از خواب پامیشه:

همیشه از خودش میپرسد اینکه آدم بیشتر روز را صرف چپاندن قلب انسان ها در جعبه ای بکند چه حسی دارد.در ذهن کارگرها چه میگذرد؟میدانند چیزی که در دست هایشان است تا چند لحظه قبل میتپید؟اصلا اهمیتی میدهند؟بعد می اندیشد خودش بیشتر زندگی اش را صرف نظارت بر کار گروهی میکند که از دستوراتش اطاعت میکنند،گلو میبرند،دل و روده جدا میکنند و طوری تن زن ها و مردها را میبرند که انگار کاری کاملا عادی است.آدم میتواند تقریبا به هرچیز عادت کند جز مرگ فرزند. هرماه باید چند راس را بکشند تا او بتواند شهریه خانه سالمندان پدرش را بپردازد؟چند انسان را باید برایش سلاخی کنند تا فراموش کند چطور لئو را در تختش گذاشت،رویش را پوشاند،لالایی خواند و روز بعد دید در خواب مرده؟چند قلب باید در جعبه ها جا بگیرد تا درد به چیز دیگری تبدیل شود؟ اما متوجه میشود درد تنها چیزی است که نفس کشیدن را برایش میسر میکند. جز اندوه چیز دیگری برایش باقی نمانده است. #لاشه_لطیف

گنجیشککای بی نام و نشون پرنده های بی هم زبون بهتره دیگه برین خونتون دردتون نخورد به دردمون کم زدنتون، بستتون، ها؟ کم توی قفس کردنتون باز اومدین اینجا واسه پرواز کم نکرده کردن گردنتون از اینجا مثل غریبه برین از این شهر واسه همیشه برین برین دنبال یه شهر بهتر شاید به امید یه نتیجه برین از سرتون، زخم بدنتون غمتون، نوکتون، جیک جیک صبحتون ترس توی شبتون و حبس نفستون، نفسم گرفت برین یه جایی که ترسی نداره واسه پرواز مرزی نداره کلاغ ولگردی نداره هیچ غمی و ترسی نداره یه جایی که همه منظره ها خوبن آدما وقتی وا میشن پنجره ها خوبن کور و نگاه خوبن، لال و صدا خوبن شاپرکا خوبن، شاه و گدا خوب بریم یه جا که ته قصه بی کویره دور از سینه های آزاد که تشنه میدریدش یه چند صباحی بو تشنگی نگیره بریم یه جا زندگی نمیره؟ نه کار ما نیست، آسمون دولت پرواز ما نیست نشونی ما همون خنده های مرده ست چیزی جز این فریاد نام ما نی برین، اما نمیخواد این سفره کدوم و کجا نمیخواد توی این سرما دستام که تنهان اگه توی ترسی ازت ها نمیخواد من که دیگه پیرم، از این حرفا سیرم یه جورایی گیرم، شما برین میرم برین، برین این قفس رو بشکونین برین سلام منو به نفس برسونین شاید یه روز یا یه شبی هم رو داشتیم یه جایی با هم قرار پریدن گذاشتیم این خطا که میگن مرزن ندیدم بدون هیچ التماسی ارزن خریدیم تلخ نشین، اینقدر سخت نگیرین رو سیم برق نشینین کوچیکین، ظریفین، میمیرین هرچقدر عزیزین غریبین، میبینین سخته، این نفس تنگ تر از خود تنگه این نفس ننگ تر از خود ننگه وقتی یه لحظه حسی توی وجود تو نیست که بخنده سخته شاید یه روزی همتون مامان داشتین کلی مهر، با وجود آذر یه آبن داشتین درد ندیدین و دردی دردتون نشد سردتون نشد به دستتون نخورد نیر، پاتونم نکرد گیر شاید آزادی رو فقط نگفتین شاید دیدینش، حسش کردین، انجامش دادین بدون هیچ ترسی گنجیشککای بی نام و نشون پرنده های بی هم زبون منم، نام و نشونتون منم، هم زبونتون درسته با همدیگه یکمی فرقو داشتیم خسته بودیم، کوفته بودیم، ولی صبرو داشتیم شاید یه روز یا یه شبی هم رو داشتیم یه جا با هم قرار پریدن گذاشتیم دور از اونحا که رویای مرده ست پرواز توی تسخیر خفاش لکنته دور از خیال جریان توی رودهای آزاد توی اونجا که دریا یه مرداب گنده ست کل زندگی رو انشا کنیم به درد هم هنوز نمرده املا کنیم که هست آسمون یعنی رقص فوجی از ما با پروازمون امضا کنیم شکست #سورنا