ساقی! جامی به شادکامی، این بار به شادی نظامی. سالار سخن به نکته دانی شاعر به تمامی معانی. پاکیزه زبان و پاک گفتار پاکیزه روان و پاک رفتار طبعش مهری به تابناکی تابیده بر این جهان خاکی. شعرش سازی هزار آهنگ هرگونه ترانه اش فراچنگ این ساز نه چوب خشک و سیم است گل گفتن شبنم و نسیم است! این ساز نه طبل پرهیاهوست افسونگری نگاه آهوست! آواز پرفرشتگان است. خندیدن صبح برجهان است. چون چشمه جاودانه جاری با عطر بنفشه بهاری. گلبانگ خوش هزاردستان. هر نغمه به صد هزار دستان. فواره واژه های رنگین زیبا، دلکش، لطیف، شیرین. خنیاگر شهر آشنایی بر کشور دل کند خدایی. در پرده روح بار دارد، با پرده روح کار دارد! چون آینه در شکار نور است. صیاد ستارگان دور است! تابیده جهان و تار و پودش، در آینه خانه وجودش. چون معجزه ایست نکته یابیش، کس نکته نیافریده زین بیش. زان جمع که در شعر سفتند، شیرین تر از او سخن نگفتند. هر بیت لطیفه ای نهانی. گلبوته باغ مهربانی. تا من سخنش به جان گرفتم، از این همه ذوق در شگفتم از این همه لطف محو و ماتم آن گونه که محو کائناتم! مردی به کمال زهد و پرهیز افسانه سرای بزم پرویز! یک سنگ ز بیستون ندیده، صد نقش ز بیستون کشیده! انگار که شب چو ماه از بام، پاییده درون قصر بهرام! لب بر لب جای می نسوده، صد حالت مستی آزموده! تا ظن نبری که می پرست است، از باده شعر خویش مست است، ره برده به خلوت خموشان، دریافته راز رازپوشان! از حالت گنگ خواب دیده صد حرف نگفتنی شنیده! از سنگ به قدرت تخیل دامن دامن برآورد گل! خضر است به گاه راهنمایی، اسکندر در جهان گشایی بر مسند فضل، چون ارسطو داننده این نهاد نه تو در پهنه جنگ صحنه آرا در ذات سکندرست و دارا نقاش ظریف پرده راز از آن سوی پرده چهره پرداز یک ذره هرچه پیش راهش، پنهان نگریزد از نگاهش. گویی که ز وصف، ناگریز است! هرچیز که وصف ناپذیر است. از دانش عصر خویش آگاه از ماهی ره گشوده تا ماه نو کرده سرود خسروان را موسیقی عهد باستان را جان داده به مردگان چون عیسا جان یافته باربد، نکیسا بس نغمه در قفس نشانده، کز سینه به سینه زنده مانده! جان برده ز چنگ خشک مغزان، در مرز حیات و مرگ لغزان، سی لحن ترانه دل انگیز، سروستان، نیمروز، شبدیز سبز اندر سبز و ساز نوروز فرخ شب و روز گیتی افروز مه بر کوهان و رامش جان آرایش آفتاب تابان هر لحن به نام یاد کرده، چون گنج به دست ما سپرده، همواره چو آفتاب تابد در نقش و نگار هفت گنبد دارای بهشت بی نیازی، سلطان جهان عشقبازی! در ده فن اگرچه اوستاد است در عشق به اوج اجتهاد است! کس نیست ز شاعران نامی در حلقه عشق چون نظامی هرجا که سمند عشق رانده ست، از بام جهان سخن جهانده ست! عشق بشری نه آسمانی عشق و رگ و خون این جهانی! عشقی که جگرگداز جان است، غارتگر تاب مردمان است. کز هیچ بلا نمیهراسد سلطان و گدا نمیشناسد. عشقی که نپرسد این چه راه است، این کوهکن است یا که شاه است! عشقی که چون شعله برفروزد، دل خواهد و خشک و تر بسوزد! فریاد تمایلات پنهان، توفان تمینات انسان. غوغای نهادی و سرشتی مهر ازلی و سرنوشتی! اینگونه که آشنای عشق است، در باور من خدای عشق است! عشقی که نظامی آفریده، دنیا نه شنیده و نه دیده. آن عشق که آفریده اوست، بالله که خداش آفرین گوست! یزدان داند که عشق مجنون، از طاقت آدمیست بیرون. مجنون که به عشق نامور شد معیار محبت بشر شد هرکس که چو او نسوخت خام است در بوته عشق ناتمام است! دریاب حلاوت سخن را شیرینی و لطف خواستن را رو سوی خدای کعبه کرده ست در خانه کعبه توبه کرده ست «یارب تو مرا به روی لیلی هرلحظه بده زیاده میلی از عمر من آنچه هست برجای بستان و به عمر لیلی افزای! یارب به خدایی خداییت وانگه به کمال پادشاهیت کز عشق به غایتی رسانم کو ماند اگرچه من نمانم پرورده عشق شد سرشتم بی عشق مباد سرنوشتم! و آن تیشه که داد دست فرهاد، از قدرت عشق میکند یاد. هر سنگ ز بیستون گواه است کاندره ره عشق، کوه، کاه است. از پرتو لطف این لالی، دنیا نشود ز عشق خالی! تحسین تو خونبهای رنجش جانان من است پنج گنجش! ای چنگی نغمه ساز کرده! درهای بهشت باز کرده! تحسین جهانیان نثارت ماییم همیشه وام دارت ره توشه توسن آنچه داریم شعری نه، که وام میگزاریم گر عطر تو هست در سرودم، پروره مکتب تو بودم بیتی دو به شیوه کلامت، پرداخته ام به احترامت. از زادنت ای فروغ تابان نه قرن گذشت اگر شتابان گر عادت دهر، زاد و مرگ است باغ تو همیشه بار و برگ است شعر تو بهار بی خزان است گلزار تو جاودان جوان است چون بال به بال عشق بستی، تا هست جهان همیشه هستی! #مشیری

کتاب دانش‌آموز مفلس/دازای

کتاب به دنبال کادی(سرگذشت استعمار، هند و انگلستان)/مهدی میرکیایی

کتاب صبح خاکستری/دازای (اینو بخونید قشنگ بود.)

کتاب ملک گرسنه(زندگینامه شمس)/نهال تجدد