یکی از آرزو های بزرگ زندگیم، همیشه این بوده، که بتوانم ایران را در آغوش بگیرم و در آغوش بگیرم و در آغوش بگیرم و به او گوش کنم، مطمئنم درد ها دارد وطنم . از او بپرسم که می‌توانم کاری برای زخم هایش بکنم ؟ نه نه ،این چه سوالی است میپرسم ! چشمه خون او خیلی وقت است جاری‌ست ،گریه او خیلی وقت است بند نیامده. پس چه کار کنم برایت ایرانم؟ خودت بگو ولی پیش از آن بگذار در آغوش بگیرمت.

I still wish for ایران at 11:11

‌