پرچم به دست با مشت های گره کرده ، به سمت ِمقتل ِعشق قدم برمیداشتند .. روضه خوان از عشق می‌گفت عشقی که بی‌قرار ِغربت حسین بود ، و خویش نیز در غربت به حسین پیوست ؛ هر یك در گوشه ای اشك ِفراق می‌ریختند ، اشکی که متفاوت بود ، و اینبار در نزدیکی ِپر پر شدن ِعشق بود در جایی که عشق نفس زنان ، در خون خود غلتید .. اینك معشوق چگونه در مقتل عشق نفس بکشد و خجل نشود ؟ چگونه از خیابانی عبور کند که یادآور خاطره‌های عشق است ؛ چاره‌ی دلتنگی و فراق ، وصال است و چه خوش است وصال ِاو .. - کشور‌دوست ( : . به قلم ِ| الف‌میم .

- کشوردوست -

لب تشنه بودی ( :

شروع تمنای مرگ ، با انبساط وجودی ِما همراه است ؛ یعنی بزرگ‌تر از این دنیا شده‌ایم . - عین‌صاد -

دردی‌ست در این سینه ، که همزاد جهان است ( :

بیاین آخرین ناشناسم حرف بزنین .