+چرا ناراحت می‌شیم؟ شاید چون بخشی از همون چیزیه که مارو از کفتره متمایز می‌کنه... نوع احساسمون، نوع مواجهمون باهاش... همشون می‌تونن باعث یاد گرفتن و رشد روح بشن دیگه بر فرض می‌ذاریم سنگ می‌خوره به بال کفتر و کفتر در بهترین حالت ممکن که درک داشته باشه می‌ره بالاسر طرف سفیدش می‌کنه بر می‌گرده ولی آدمی که سنگ می‌خوره از همون قدرت تفکره که گفتی کمک می‌گیره ببینه چه خبره؟ چیشد که این شد و می‌دونی به نظرم نهایتا همه این سنگ خوردنا و شکستنا به خود اصلیه نزدیکمون میکنن چون هیچ راه حل اصلی‌ای جز خودش نیست _دقیقا (((: من خیلی باهات موافقم خیلیی

+https://eitaa.com/taezlmsf/503 به نظرم ادما نمي مونن تو دردشون يا حتي خنگ بازيم در نميارن اين انتخاب خودمونه كه چجوري با دردي كه داريم رفتار كنيم چجوري ازش درس بگيريم يا حتي چجوري باعث پسرفت بشه ادم آنقدر باهوشه كه نميتوني تصور كني ولي در نهايت اين خود ماييم كه تعيين ميكنيم همه چيزو _خیلی زیاد باهات موافقم

ولی بعضی وقتا آدم دوست داره توی دردش بمونه...):

+دقیقا چون درد تنها نقطه اتصالت به اون آدمه... _اون آدم(((: درد برای خیلیمامون یه آدمه نه ؟(: آره به جای رها کردن درد بهش چنگ میزنیم (:

+وای اینجوری بودم که خب تو الان فقط مشکلت رو توی ادم و حتی ادم‌ها میبینی بعدش دیدم نهههه فقط من نیستم😂🧸 _نه جانم اتفاقا مهم ترین ابزار دنیا برای درآوردن بابای بنده های خدا خود بنده های خدان

+https://eitaa.com/taezlmsf/513 اگه رشد توی درد باشه که عیب نداره یعنی کمتر داره ولی وقتی جز غصه هیچی براش نداره باید فقط بغلش کرد تا یکمی تسکینش داد:) _آخ آره بغل رو هستم

بچه ها...؟

+سلام ناز اینکه ما چرا متمایز از بقیه ایم شابد برگرده اون حرف که گفته همه ی جهان رو برای ما و 《ما》رو برای 《خودش》 آفریده به خاطر همینه که به ما این همه چیزی داده توانمندی هایی که حتی خودمون هم ازش بی خبریم به نظرم باید یکاری کنیم ماندگار و اثر بخش که نشون بدیم بنده ی کی هستیم یجوری انگار که رسالتی گردنمون باشه:) بحث درد شد به نظرم فقط درد نیست که باعث رشد آدمی میشه تک تک لحظه ها و نفس کشیدن ها باعث رشد میشه خنده ها گریه ها گربه ها آدما اعتقادات بزرگ شدن ها احساسات افکار و همه و همه و همه.. _خیلی زیبا بود بانو گربه ها هم برای رشد ما خلق شدن((((:

+.. هرچیزی که باهاش سر و کار داریم همه باعث رشدمون می‌شوند فقط یه شرط داره اونم اینه که ما باور داشته باشیم که همینجور که داره سنمون بیشتر میشه خودمون هم بزرگ تر میشیم از نظر فکری و .. فقط باید بلد باشیم که لحظات و ثانیه ها رو به محرکی برای رشدمون تبدیل کنیم اونم وسیله اش فکر کردنه و از خدا خواستن شاید بگی چی رو باید از خدا بخواهیم درباره این موضوع؟! _خب چی باید بخوایم از خدا در باره این موضوع؟

+خواستن اینکه چشممون رو باز کنه خواستن اینکه مسیر درست رو بزاره جلو پاهامان واقعیت خیلی سخته،همه چی،زندگی کردن در هر مگان و زمان هیچ جوره هم دلچسب و شیرین نمیشه جز با خواست خدا به نظرم اگه هیچی هم نداریم از 《هر》نظری فقط خداست که به دادمون میرسه همه اون ویژگی ها و خصلت هایی که توی وجودمونه برای اینه که به خدا برسیم شرمنده سرتون رو درد آوردم ابن حرف ها صرفا حرف ها و نظر منه :) _سر درد چیه ؟((:

خب در مجموع این پیام ها ... خدا می‌فرماید که آقا من تو رو توی سختی آفریدم اصلا ! قطعا و‌یقینا که خلقنا الانسان فی کبد ! اصلا من وسط سختی آفریدن چون هیچی مثل سختی نمیتونه رشدت بده ، نمیتونه یاد آوری کنه بهت که آقا تو باید از اینجا بری که <<مرغ آن چمنی>> هوم؟ زیر پات یک آتیشی روشن میکنن اشکت رو در میارن تو دنیا چرا؟ که یاد بگیری بپری آقا تو برای پریدن ساخته شدی ((: اون وقته که وسط سختی وقتی حس کردی دیگه نمیتونی به خودت بیای ببینی چقدر رشد کردممممم چقدر فکرام بزرگ شدددد چقدر یاد گرفتم دنیا رو چجوری ببینم چقد دنیا توی چشمم کوچیک شد!! اینایی که گفتیم به معنای این نیست که حق نداریم توی سختی و‌درد غمگین باشیم نه ..‌این یک حق انسانیه ((: اما ...

بهترین جمله ای توی کتاب ها راجع به این قضیه خوندم این بود توی هری پاتر ...دامبلدور در حالی که هری پدرش در اومده پدرخوانده اش کشته شده بهترین رفیقاش زخمی و درب داغونن کلی فکت دارک راجع به خودش فهمیده داره گریه میکنه بهش میگه...هری اینکه داری درد میکشی نشون میده هنوز انسانی ((((: اینکه درد میکشی نشون میده انسانی و داری رشد میکنی خب؟(: