🕊 تفسیر آیه ۱ سوره صف 🕊
🍃 سَبَّحَ لِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ🍃
ترجمه :
🍃 آنچه در آسمان ها و آنچه در زمين است، براى خدا تسبيح گويند و اوست شكست ناپذير حكيم.🍃
📌 پیام ها
🌿 در بينش اسلامى، تمام هستى داراى شعور است و همه به تسبيح خداوند مشغولند. «سبّح للّه ما...»
🌿 كسى سزاوار تسبيح و تقديس است كه داراى قدرت بى نهايت و حكمت بى نظير باشد. «و هو العزيز الحكيم»
🕊️🍃🕊️🍃🕊️
https://eitaa.com/tafsir_audio_Quran_1402
https://ble.ir/tafsir_audio_quran_1402
🕊 تفسیر آیه ۲ سوره صف 🕊
🍃 يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ🍃
ترجمه :
🍃 اى كسانى كه ايمان آورده ايد! چرا چيزى مى گوييد كه عمل نمى كنيد؟🍃
🕊️🍃🕊️🍃🕊️
https://eitaa.com/tafsir_audio_Quran_1402
https://ble.ir/tafsir_audio_quran_1402
🕊 تفسیر آیه ۳ سوره صف 🕊
🍃 كَبُرَ مَقْتاً عِندَ اللَّهِ أَن تَقُولُوا مَا لَا تَفْعَلُونَ🍃
ترجمه :
🍃 نزد خدا بسيار مورد غضب است كه چيزى را بگوئيد كه عمل نمى كنيد.🍃
«مَقت» به معناى خشم و غضب شديد است.
مشابه اين توبيخ را در آيه «أتأمرون النّاس بالبرّ و تنسون أنفسكم» مى خوانيم.
عمل نكردن به گفتار، گاهى به خاطر ناتوانى است و گاهى از روى بى اعتنايى كه اين مورد توبيخ است.
عالم بى عمل، به درخت بى ثمر، ابر بى باران، نهر بى آب، زنبور بدون عسل، سوزن بدون نخ و الاغى كه كتاب حمل مى كند، تشبيه شده است.
در احاديث مى خوانيم: «علم بلاعمل حجة اللّه على العبد» علم بدون عمل، حجّتى بر عليه انسان است.
«العلم الّذى لايُعمل به كالكنز الّذى لاينفق منه» علمى كه به آن عمل نشود، مانند گنجى است كه از آن انفاق و استفاده نشود.
«انّ اشد الناس حسرة يوم القيامة الّذى وصفوا العدل ثمّ خالفوه» كسى كه از عدالت سخن بگويد ولى عادل نباشد، سخت ترين حسرت را در قيامت خواهد داشت.
حضرت عيسى (عليه السلام) فرمود: «أشقى الناس مَن هو معروف عند النّاس بعلمه مجهول بعمله» كسى كه نزد مردم به علم معروف است، ولى به عمل معروف نيست، شقى ترين مردم است.
امام صادق (عليه السلام) فرمود: «من لم يُصدّق فعله قوله فليس بعالم» كسى كه كارهايش تأكيد كننده ى گفتارش نباشد، عالم نيست.
امام صادق (عليه السلام) يكى از مصاديق اين آيه را خلف وعده دانستند و فرمودند: وعده مؤمن به منزله ى نذر است، ليكن(مخالفت با آن) كفّاره ندارد. «عدة المؤمن اخاه نذرٌ لا كفّارة له»
به گفته مفسّران، شأن نزول آيه درباره كسانى است كه خواهان جهاد بوده ولى همين كه فرمان جهاد صادر شد، بهانه تراشى و عذرخواهى كردند. البتّه محتواى آيه مربوط به تمام كسانى است كه شعار مى دهند ولى عمل نمى كنند.
📌 پیام ها
🌿 ايمان بايد با عمل و صداقت همراه باشد وگرنه مستحقّ سرزنش و توبيخ است. (تمام آيه)
🌿 قبل از اين كه انتقاد كنيد، به بيان نقاط مثبت بپردازيد. شما كه ايمان داريد، چرا عمل نمى كنيد؟ «يا ايها الّذين آمنوا... لِمَ... لا تفعلون»
🌿 يكى از روش هاى تربيت، توبيخ بجا و به موقع است. «لم تقولون ما لا تفعلون»
🌿 وفاى به عهد، واجب و خلف وعده، از گناهان كبيره است. «كبر مقتاً»
🌿 چه زشت است كه تمام هستى در حال تسبيح خداوند باشند، «سبّح للّه» ولى انسان با سخنان بدون عمل، خداوند را به غضب آورد. «كبر مقتاً عند اللّه»
🌿 گفتار بدون عمل، خطرناك است. «كبر مقتاً عند اللّه ان تقولوا ما لاتفعلون» (كلمات «كبر»، «مقتاً» و «عنداللّه»، نشان از خطرناك بودن موضوع است)
🌿 اگر امروز كار شما با وعده ها و شعارهاى دروغين حل شود، اما نزد خداوند وضع خطرناكى خواهيد داشت. «كبر مقتاً عند اللّه...»
🕊️🍃🕊️🍃🕊️
https://eitaa.com/tafsir_audio_Quran_1402
https://ble.ir/tafsir_audio_quran_1402
🕊 تفسیر آیه ۴ سوره صف 🕊
🍃 إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفّاً كَأَنَّهُم بُنيَانٌ مَّرْصُوصٌ🍃
ترجمه :
🍃 همانا خداوند كسانى را دوست دارد كه صف بسته در راه او پيكار كنند،چنانكه گويى بناى بسيار مستحكم سربى هستند.🍃
«بنيان» به معناى ساختمان است. «مرصوص»، از «رصاص» به معناى سُرب است و «بنيان مرصوص» يعنى ساختمانى كه از فرط استحكام، گويى از سرب ساخته شده است.
شايد آيه قبل، انتقاد از كسانى باشد كه شعار جهاد و پيكار دادند، ولى به آن شعارها عمل نكردند، لذا خداوند فرمود: كسانى كه عمل نكردند مورد غضب هستند، «كَبُرَ مقتاً» امّا در اين آيه از كسانى كه به شعار و وعده خود عمل كردند، تمجيد كرده و محبوب خدا دانسته است. «ان اللّه يحبّ الّذين يقاتلون»
در تاريخ آمده است كه در جنگ صفين حضرت امير(عليه السلام) براى بالا بردن انگيزه ياران خود، اين آيه را تلاوت فرمودند.
📌 پیام ها
🌿 در تربيت، قهر و مهر هر دو لازم است. (در آيه قبل سخن از قهر الهى بود و در اينجا سخن از مهر الهى است). «انّ اللّه يحبّ...»
🌿 براى بازداشتن از كار ناپسند انذار لازم است، «لِمَ تقولون... كَبُر مقتاً» ولى واداشتن به كار نيك، تشويق لازم دارد. «يحبّ الّذين يقاتلون»
🌿 جلب رضايت و محبت خداوند، بالاترين تشويق براى مؤمنان است، حتّى برتر از بهشت و امثال آن. «انّ اللّه يحبّ...»
🌿 كارهاى سخت، انگيزه قوى لازم دارد و بالاترين انگيزه ها، محبوب خدا شدن است. «انّ اللّه يحبّ الّذين يقاتلون»
🌿 مؤمنانِ مجاهد، دوستداران خداوند هستند و در راه او مى كنند، «يقاتلون فى سبيله» خداوند هم آنها را دوست دارد. «يحبّ الّذين يقاتلون»
🌿 در شرايط عادّى، وحدت و اتحاد و دورى از تفرقه لازم است ولى در برابر دشمن، صفوف مؤمنان بايد متّحدتر و نفوذناپذير و مستحكم تر باشد. «صفّاً كانّهم بنيان مرصوص»
🕊️🍃🕊️🍃🕊️
https://eitaa.com/tafsir_audio_Quran_1402
https://ble.ir/tafsir_audio_quran_1402
🕊 تفسیر آیه ۵ سوره صف 🕊
🍃 وَإِذْ قَالَ مُوسَي لِقَوْمِهِ يَا قَوْمِ لِمَ تُؤْذُونَنِي وَقَد تَّعْلَمُونَ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُمْ فَلَمَّا زَاغُوا أَزَاغَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفَاسِقِينَ🍃
ترجمه :
🍃 و آنگاه كه موسى به قوم خود گفت:اى قوم من! با اين كه مى دانيد من فرستاده خدا به سوى شما هستم، چرا اذيّتم مى كنيد؟ پس چون منحرف شدند، خداوند دل هاى آنان را منحرف ساخت و خداوند قوم فاسق را هدايت نمى كند.🍃
«زاغَ» از «زيغ» به معناى انحراف از مسير حق است. روح انسان به راه مستقيم تمايل دارد و اين انسان است كه آن را منحرف مى كند.
در آيات قبل، انتقاد از گفتار بدون عمل بود، در اين آيه انتقاد از عمل بر خلاف علم است كه چرا با اين كه مى دانند او پيامبر خداست، او را اذيّت و آزار مى دهند.
خداوند، كيفر و پاداش را بر اساس عدل و حكمت خود و عملكرد انسان قرار مى دهد. او از طريق عقل و فطرت و فرستادن پيامبران مردم را هدايت مى كند، هر كس هدايت را پذيرفت، بر هدايتش مى افزايد: «والّذين اهتدوا زادهم هدى » و هر كس با علم و اراده، راه انحراف را انتخاب كند، خداوند او را رها مى كند. «زاغوا ازاغ اللّه»
آزار و اذيت حضرت موسى و پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله)
اذيّت هايى كه قوم موسى (عليه السلام) در مورد او روا داشتند، بسيار بود، از جمله مى گفتند:
«لن نؤمن لك حتّى نرى اللّه جهرة» هرگز به تو ايمان نمى آوريم تا اين كه خداوند را به طور آشكار ببينيم.
«لن نصبر على طعام واحد» ما بر يك نوع طعام صبر نمى كنيم.
«لن ندخلها حتّى يخرجوا منها» تا آنها از آنجا بيرون نشوند، ما داخل نخواهيم شد.
«فاذهب انت و ربّك فقاتلا انّا هاهنا قاعدون» تو و پروردگارت برويد و با آنها جنگ كنيد، ما نشسته ايم.
«اجعل لنا الهاً كما لهم آلهة» براى ما نيز خدايى مثل خدايان اين بت پرستان، قرار بده.
«قالوا اوذينا من قبل ان تأتينا و من بعد ما جئتنا» اى موسى! ما هم پيش از آمدن تو و هم پس از آن در رنج و شكنجه بوده ايم.
پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله) نيز مورد آزار و اذيّت مشركان و منافقان قرار داشت، چنانكه قرآن مى فرمايد:
«و منهم الّذين يؤذون النّبى و يقولون هو اُذن» بعضى (از منافقان) كسانى هستند كه دائم پيامبر را آزار مى دهند و مى گويند او زود باور است.
«والّذين يؤذون رسول اللّه لهم عذابٌ اليم» براى آنها كه پيامبر خدا را اذيّت مى كنند، عذاب دردناك آماده و مهيا است.
«ان ذلكم كان يؤذى النّبىّ فيستحيى منكم» اين كار شما پيامبر را آزار مى دهد و او از شما شرم مى كند (كه ناراحتى خود را اظهار كند).
يكى ديگر از آزارهايى كه پيامبر اسلام مى ديد، سستى بعضى از مسلمانان براى جهاد بود كه مى گفتند: «انّ بيوتنا عورة» خانه هاى ما حفاظ ندارد، «لاتنفروا فى الحّر» هوا گرم است، «بَعُدت عليهم الشقة» راه دور است، «و لاتفتنّى الا فى الفتنة سقطوا» با شركت در جنگ تبوك ممكن است نگاه ما به دختران و زنان رومى بيفتد و گرفتار شويم، اسلحه و امكانات كم است و...
با توجّه به آيات قبل كه فرمود: چرا به گفتار خود عمل نمى كنيد و خدا رزمندگان را دوست دارد، معلوم مى شود كه مراد از آزار در اين آيه، سستى در جهاد و رفتن به جبهه است.
📌 پیام ها
🌿 تاريخ زندگى حضرت موسى عليه السلام بخاطر درس ها و عبرت هايى كه دارد نبايد فراموش شود. «و اذ...»
🌿 آشنايى با تاريخ بزرگان، سبب تسلّى و دلدارى است. «اذ قال موسى لقومه... لِمَ تؤذوننى»
🌿 گاهى خودى ها بيش از بيگانگان مشكل آفرينى مى كنند. «يا قوم لِمَ تؤذوننى»
🌿 در نهى از منكر، از اهرم عاطفه استفاده كنيد. «يا قوم لِمَ تؤذوننى»
🌿 اذيّت ياران، نبايد سبب قهر و طرد آنها شود. «يا قوم لِمَ تؤذوننى»
🌿 علم و آگاهى، مسئوليّت آور است. از آگاهان انتظار مى رود كه به علم خود عمل كنند. «لِمَ تؤذوننى و قد تعلمون...»
🌿 گفتار و رفتارى كه موجب آزار رهبران دينى شود، به انحراف انسان مى انجامد. «لِمَ تؤذوننى... زاغوا»
🌿 انحراف در گفتار و رفتار، مقدّمه انحراف دل و روح و شخصيّت و هويّت و فرهنگ و فكر انسان است. «فلمّا زاغوا ازاغ اللّه قلوبهم»
🌿 گناه، محروميّت از هدايت الهى را به دنبال دارد. «واللّه لايهدى القوم الفاسقين»
🕊️🍃🕊️🍃🕊️
https://eitaa.com/tafsir_audio_Quran_1402
https://ble.ir/tafsir_audio_quran_1402
🕊 تفسیر آیه ۶ سوره صف 🕊
🍃 وَإِذْ قَالَ عِيسَي ابْنُ مَرْيَمَ يَا بَنِي إِسْرَائِيلَ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُم مُّصَدِّقاً لِّمَا بَيْنَ يَدَيَّ مِنَ التَّوْرَاةِ وَمُبَشِّراً بِرَسُولٍ يَأْتِي مِن بَعْدِي اسْمُهُ أَحْمَدُ فَلَمَّا جَاءهُم بِالْبَيِّنَاتِ قَالُوا هَذَا سِحْرٌ مُّبِينٌ🍃
ترجمه :
🍃 و آنگاه كه عيسى پسر مريم به بنى اسرائيل گفت: همانا من فرستاده خدا به سوى شما هستم و توراتى را كه پيش از من بوده است، تصديق مى كنم و نسبت به پيامبرى كه بعد از من خواهد آمد و نامش احمد است، مژده مى دهم. پس چون معجزات روشنى براى آنان آورد، گفتند: اين جادويى آشكار است.🍃
دون شك آنچه امروز در دست يهوديان و مسيحيان به نام تورات و انجيل قرار دارد، كتاب هاى نازل شده بر پيامبران بزرگ خدا، حضرت موسى و حضرت مسيح (عليهما السلام) نيست، بلكه مجموعه اى از كتاب هايى است كه به وسيله ياران آنها يا افرادى كه بعد از آنها متولّد شده اند، تأليف شده است. يك مطالعه اجمالى در اين كتاب ها گواه زنده اين مدّعاست و خود يهوديان و مسيحيان نيز ادّعايى بيش از اين ندارند.
البتّه شك نيست كه قسمتى از تعليمات موسى و عيسى و محتواى كتاب هاى آنها در ضمن گفته هاى پيروانشان به اين كتاب ها انتقال يافته است، به همين دليل نمى توان همه آنچه را كه در عهد قديم (تورات و كتاب هاى وابسته به آن) و عهد جديد (انجيل و كتاب هاى وابسته به آن) آمده است، انكار كرد، بلكه محتواى كتاب هاى فوق، مخلوطى از تعليمات اين دو پيامبر بزرگ خدا و افكار و انديشه هاى ديگران است.
در كتاب هاى موجود، تعبيرات گوناگونى كه بشارتِ ظهور پيامبر بزرگى در آينده كه نشانه هاى او جز بر پيامبر اسلام تطبيق نمى كند، ديده مى شود.
جالب آنكه غير از پيشگويى هايى كه در اين كتاب ها ديده مى شود و بر شخص پيامبراسلام (صلى الله عليه وآله) تطبيق مى كند، در سه مورد از انجيلِ «يوحنّا»، روى كلمه «فارقليط» تكيه شده كه در ترجمه هاى فارسى، به «تسلّى دهنده» ترجمه شده است. اكنون به متن انجيل يوحنّا به نقل از تفسير نمونه توجّه كنيد:
«و من از پدر خواهم خواست و او «تسلّى دهنده ى» ديگر به شما خواهد داد كه تا ابد با شما خواهد ماند.»
و در باب ۱۵ آمده است: «و چون آن «تسلّى دهنده» بيايد... در باره ى من شهادت خواهد داد.»
و در باب ۱۶ نيز مى خوانيم: «ليكن به شما راست مى گويم كه شما را مفيد است كه من بروم كه اگر من نروم، آن «تسلّى دهنده» به نزد شما نخواهد آمد، امّا اگر بروم او را به نزد شما خواهم فرستاد.»
مهمّ اين است كه در متن سريانى اناجيل كه از اصل يونانى گرفته شده است، به جاى تسلّى دهنده، «پارقليطا» آمده و در متن يونانى «پيركلتوس» كه از نظر فرهنگ يونانى به معنى «شخص مورد ستايش» و معادل واژه هاى «محمّد و احمد» در زبان عربى است.
ولى هنگامى كه ارباب كليسا متوجّه شدند انتشار چنين ترجمه اى ضربه ى شديدى به تشكيلات آنها وارد مى كند، به جاى «پيركلتوس»، كلمه ى «پاراكلتوس» را نوشتند كه به معناى «تسلّى دهنده» است و با اين تحريف آشكار، اين سند زنده را دگرگون ساختند، هر چند با وجود اين تحريف، بشارت روشنى از ظهور يك پيامبر بزرگ در آينده مشهود است.
در دايرة المعارف بزرگ فرانسه، در اين باره آمده است:
«محمّد، مؤسّس دين اسلام و فرستاده ى خدا و خاتم پيامبران است. كلمه «محمّد» به معنى بسيار حمد شده است و از ريشه ى «حمد» به معنى تجليل و تمجيد، گرفته شده و نام ديگرى كه آن هم از ريشه ى «حمد» است و هم معنى لفظ «محمّد» مى باشد، «احمد» است كه احتمال قوى مى رود، مسيحيان عربستان، آن لفظ را به جاى «فارقليط» به كار مى بردند. احمد يعنى بسيار ستوده شده و بسيار مجلل، كه ترجمه ى لفظ «پيركلتوس» است و اشتباهاً لفظ «پاراكلتوس» را به جاى آن گذاشته اند و به اين ترتيب نويسندگان مذهبى مسلمان مكرّر گوشزد كرده اند كه مراد از اين لفظ، بشارت ظهور پيامبر اسلام است. قرآن مجيد نيز آشكارا در آيه ششم سوره صف به اين موضوع اشاره مى كند.»
آيا نام پيامبر اسلام، «احمد» بوده است؟
الف) در كتاب هاى تاريخى آمده است كه پيامبر اسلام (صلى الله عليه وآله) از كودكى داراى دو نام بوده و مردم او را با هر دو نام خطاب مى كردند كه يكى «محمّد» و ديگرى «احمد» بوده است. نام اوّل را جدّ پيامبر عبدالمطلب، و نام احمد را مادرش آمنه براى او انتخاب كردند. اين مطلب در سيره حلبى مشروحاً ذكر شده است.
ب) يكى از كسانى كه به دفعات، پيامبر اسلام (صلى الله عليه وآله) را با نام «احمد» ياد كرده، عموى آن حضرت، «ابوطالب» است و امروزه در كتابى كه به نام «ديوان ابوطالب» در دست ما قرار دارد، اشعار زيادى ديده مى شود كه در آن از پيامبر گرامى اسلام با عنوان «احمد» ياد شده است مانند: