eitaa logo
تفسیر قرآن روزانه «بیان سعادت» روان، آموزشی و جامع
192 دنبال‌کننده
49 عکس
2 ویدیو
0 فایل
سید مصطفی علم خواه، پژوهشگر سلوک دینی تماس با مدیر و ارائه نقد و نظر 09192530040 @smelmkhah
مشاهده در ایتا
دانلود
نکات تفسیری و پیام‌های آموزنده آیات نکته ۱: «قُلْ كُونُوا حِجَارَةً أَوْ حَدِيدًا»؛ فراتر از هر مانعِ مادی خداوند با این جمله، تمامِ بهانه‌های مادی مشرکان را یکسره بی‌اثر می‌سازد. سنگ و آهن، در نگاهِ انسانها، سخت‌ترین و غیرقابلِ تغییرترینِ موجوداتند، اما خداوند می‌فرماید که حتی اگر به این اشیاء تبدیل شوید، باز هم من بر بازگرداندنِ شما توانایم. (طبری، جامع البیان، ج۱۷، ص۵۲۸) این تعبیر، نشان از قدرتِ بی‌نهایتِ الهی دارد که هیچ‌چیز در برابرِ اراده او نمی‌تواند پایداری کند و دوباره‌آفرینش، برایِ او، آسان‌تر از آفرینشِ نخستین است. (قرطبی، الجامع لأحکام القرآن، ج۱۰، ص۲۰۶) نکته ۲: «أَوْ خَلْقًا مِّمَّا يَكْبُرُ فِي صُدُورِكُمْ»؛ فراتر از تصورِ مشرکان خداوند در ادامه، با بیانی فراتر از سنگ و آهن، به مشرکان می‌فرماید: حتی اگر به هر آفریده‌ای که در سینه‌هایتان بزرگتر و شگفت‌انگیزتر می‌نماید تبدیل شوید، باز هم خداوند بر بازگرداندنِ شما تواناست. «يَكْبُرُ فِي صُدُورِكُمْ» یعنی چیزی که در ذهن و دلِ شما بزرگ‌تر و غیرممکن‌تر می‌آید، مانندِ آسمان، کوهها، یا هر موجودِ عظیم دیگری. (المیزان، ج۱۳، ص۱۷۳) این تعبیر، نشان می‌دهد که قدرتِ خداوند، از هر تصوری که در ذهنِ انسان بگنجد، فراتر است. نکته ۳: «فَسَيَقُولُونَ مَن يُعِيدُنَا»؛ سؤالی که از عمقِ انکار می‌جوشد مشرکان، در پاسخ به این هشدارِ الهی، با لحنی استهزا‌آمیز می‌گویند: «چه کسی ما را بازمی‌گرداند؟» این سؤال، نشان از عمقِ انکار و تردیدِ آنان دارد که با وجودِ شنیدنِ آیاتِ قرآن، همچنان بر کفرِ خود اصرار می‌ورزند. (تفسیر نمونه، ج۱۲، ص۱۷۹) اما در پاسخ به این سؤالِ اعتراض‌آمیز، خداوند به پیامبرش فرمان می‌دهد که با قاطعیت، به آنان پاسخ دهد. نکته ۴: «قُلِ الَّذِي فَطَرَكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ»؛ استدلالی که از آفرینشِ نخستین می‌جوشد پاسخِ خداوند به مشرکان، بسیار کوتاه و قاطع است: همان کسی که نخستین بار شما را آفرید. «فَطَرَكُمْ» از ریشه «فطر» به معنایِ آفرینشِ نخستین و ابداعِ چیزی از هیچ است. (راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن، ص۴۵۰) این استدلال، بسیار محکم و منطقی است: خدایی که توانسته است شما را از هیچ بیافریند، به یقین، بر بازگرداندنِ شما پس از مرگ نیز تواناست و دوباره‌آفرینش برای او، آسان‌تر از آفرینشِ نخستین است. نکته ۵: «فَسَيُنْغِضُونَ إِلَيْكَ رُءُوسَهُمْ»؛ تکانِ سرِ استهزا و تمسخر «يُنْغِضُونَ» از ریشه «نغض» به معنایِ تکان دادنِ سر و گردن است که معمولاً در حالتِ استهزا، تمسخر و انکار انجام می‌شود. (طبری، جامع البیان، ج۱۷، ص۵۳۲) مشرکان، در پاسخ به این استدلالِ قاطع، با تکان دادنِ سرهایِ خود، از رویِ تمسخر و انکار، می‌پرسند که «مَتَى هُوَ» یعنی این رستاخیز، چه زمانی رخ خواهد داد؟ این رفتارِ آنان، نشان از لجاجت و عنادِ عمیقِ آنان دارد که حتی در برابرِ روشن‌ترینِ استدلالها، تسلیم نمی‌شوند. تفسیر نور، در این باره می‌گوید که این حرکتِ سر، نشان از استهزای آنان است که با این کار، می‌خواستند پیامبر (ص) را به سخره بگیرند. (تفسیر نور، ج۶، ص۲۲۰) نکته ۶: «قُلْ عَسَى أَن يَكُونَ قَرِيبًا»؛ پاسخی که امید را زنده می‌کند در پاسخ به سؤالِ استهزا‌آمیزِ مشرکان درباره زمانِ رستاخیز، خداوند به پیامبر (ص) فرمان می‌دهد که بگوید: «امید که نزدیک باشد». این پاسخ، هم هشداری است به مشرکان که روزِ رستاخیز، ناگهانی فرا می‌رسد و هم تسلی‌بخشی است به مؤمنان که وعده الهی، هرگز به تأخیر نمی‌افتد. (المیزان، ج۱۳، ص۱۷۵) قرطبی در تفسیر خود می‌نویسد که این پاسخ، با «عَسَى» (امید که) بیان شده است تا هم به مشرکان هشدار دهد و هم به مؤمنان امیدواری بخشد و نشان دهد که خداوند، مهربان و بخشنده است و به بندگانش فرصتِ بازگشت می‌دهد. (قرطبی، الجامع لأحکام القرآن، ج۱۰، ص۲۰۹) نکته ۷: پیوندِ این دو آیه با آیاتِ پیشین در تبیینِ قدرتِ الهی این دو آیه، در ادامه آیاتِ ۴۹ و ۵۰ هستند که از انکارِ معاد توسط مشرکان سخن می‌گفتند. در آنجا، مشرکان با اشاره به پوسیدگیِ استخوانها، امکانِ رستاخیز را انکار می‌کردند و در اینجا، خداوند با پاسخی قاطع و کوبنده، تمامِ بهانه‌هایِ مادیِ آنان را بی‌اثر می‌سازد و قدرتِ بی‌نهایتِ خود را به رخِ آنان می‌کشد. (المیزان، ج۱۳، ص۱۷۶) این پیوندِ منطقی، نشان از استدلالِ قوی و پیوسته قرآن در برابرِ شبهاتِ مخالفان دارد. نکته ۸: پیامِ تربیتی؛ پرهیز از استهزا و تمسخرِ حق این آیات، به ما هشدار می‌دهند که استهزا و تمسخرِ حق و اولیایِ الهی، نه تنها از جهل و نادانیِ انسان سرچشمه می‌گیرد، بلکه عاقبتی جز گمراهی و دوری از رحمتِ الهی ندارد. (تفسیر نمونه، ج۱۲، ص۱۸۱) مشرکان با تکان دادنِ سرهایِ خود و پرسیدنِ سؤالهایِ استهزا‌آمیز، می‌خواستند حق را به سخره بگیرند، اما خداوند در پاسخ، به آنان هشدار داد که روزِ رستاخیز، نزدیک است و آنان در آن روز، عاقبتِ تمسخرِ خود را خواهند دید. ما نیز باید از هرگونه استهزا و تمسخرِ حق، پرهیز کنیم و با فروتنی و تواضع، در برابرِ حق، سرِ تعظیم فرود آوریم.
پاسخ به سؤالات و شبهات تأمل‌برانگیز سؤال شماره ۱: چگونه می‌توانیم از این آیات، برایِ تقویتِ ایمانِ خود به معاد و قدرتِ الهی، استفاده کنیم؟ پاسخ: با تأمل در این آیات و درکِ این حقیقت که هیچ‌چیز در این جهان، نمی‌تواند مانعِ اراده الهی شود، می‌توانیم ایمانِ خود را به معاد و قدرتِ بی‌نهایتِ خداوند، تقویت کنیم. (المیزان، ج۱۳، ص۱۷۶) هرگاه در زندگی با موانع و مشکلاتِ بزرگ روبرو شدیم، باید به یادِ این آیات باشیم که خدایی که سنگ و آهن را به امرِ خود، دوباره زنده می‌کند، بر حلِّ تمامِ مشکلاتِ ما نیز تواناست. جمع‌بندی نهایی آیات ۵۰ و ۵۱ سوره اسراء، با پاسخِ قاطع و کوبنده‌شان به شبهه مشرکان درباره معاد و رستاخیز، پرده از یک حقیقتِ بزرگ برمی‌دارند: قدرتِ بی‌نهایتِ خداوند، فراتر از هرگونه مانعِ مادی و محدودیتِ طبیعی است. این آیات، با تصویرِ سنگ، آهن و هر موجودِ بزرگِ دیگری، به ما می‌آموزند که در برابرِ اراده الهی، هیچ‌چیز نمی‌تواند پایداری کند و دوباره‌آفرینشِ انسان، برایِ خداوند، آسان‌تر از آفرینشِ نخستین است. مشرکان، با استهزا و تمسخرِ خود، می‌خواستند حق را به سخره بگیرند، اما خداوند در پاسخ، به آنان هشدار داد که روزِ رستاخیز، نزدیک است و آنان در آن روز، عاقبتِ تمسخرِ خود را خواهند دید. باشد که با تأمل در این آیات و دیگر آیاتِ قرآن، ایمانِ خود را به معاد و قدرتِ بی‌نهایتِ الهی تقویت کنیم و هرگز در قدرتِ او، تردید به خود راه ندهیم و از استهزا و تمسخرِ حق، پرهیز کنیم. پایان تفسیر آیه 50 و 51 سوره اسراء 🌸🌸🌸🌹🌹🌹🌻🌻🌺🌺🌺🌺🌷🌷🌷🌼🌼🌼
تفسیر نوشتاری و روزانه (بیان سعادت) بسمه تعالی منطق و ضرورت تفسیر خوانی چیست؟ 1- اصولاً مسلمان به کسی گفته می شود که زندگی خود را بر اساس تعالیم قرآن و تفسیر اهل بیت علیهم السلام از آن بنیان نهاده باشد. 2- زندگی بر اساس تعالیم قرآن بدون فهم عمیق دیدگاه های قرآن در موضوعات مختلف زندگی ممکن نیست. 3- بهترین شیوه برای فهم عمیق دیدگاه های قرآن در امور زندگی انسان، خواندن تفسیر قرآن و تدبر در معانی عمیق آیات است. بدون فهم عمیق قرآنی، زندگی انسان در سطح نازلی در جریان خواهد بود و فرد کم سواد قرآنی قادر به تقویت بصیرت دینی و اجتماعی خود نخواهد شد و نمی تواند خود را یک مسلمان آگاه و مؤمن تراز فهم کند. همچنین ارزش مندی و تأثیر مثبت انسان در جامعه بستگی مستقیم به این فهم و آگاهی دارد. --- در این راستا تفسیر روزانه (بیان سعادت) با ادبیاتی روان و زیبا، همراه با تبیین شواهد آیات و روایات تفسیری مربوط به آیه، پیام‌‌ها و نکات دقیق آیه و پاسخ به سوالات و شبهات تنظیم شده و در عین حال مختصر و خواندنی است. مطالعه پیوسته این تفسیر می‌‌ ‌تواند ذهن خواننده را با مفاهیم عمیق قرآن کریم آشنا و سبک زندگی او را قرآنی نماید. در صورت تمایل عضو کانال شوید و از مطالعه نکات زیبای کلام خدا در تفسیر «سوره اسراء» آرامش با یاد خدا را تجربه نمایید و لذت ببرید: https://eitaa.com/tafsirebayanemobin تهیه و تنظیم از سید مصطفی علم خواه
🌹🌹🌹☘☘☘🏵🏵🏵🌼🌼🌼🌺🌺🌺🌸🌸🌷🌷 أعوذ بالله من الشيطان الرجيم ﴿ يَوْمَ يَدْعُوكُمْ فَتَسْتَجِيبُونَ بِحَمْدِهِ وَتَظُنُّونَ إِن لَّبِثْتُمْ إِلَّا قَلِيلًا ﴾ «روزی که خداوند شما را فرا می‌خواند، پس دعوت او را اجابت می‌کنید، در حالی که او را می‌ستایید، و می‌پندارید که جز زمانی اندک درنگ نکرده‌اید.» فضای آیه این آیه ادامه پاسخ خداوند به منکران معاد است؛ همان کسانی که با شگفتی و استهزا، زنده شدن دوباره انسان را ناممکن می‌پنداشتند و از پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله درباره زمان وقوع قیامت سؤال می‌کردند. خداوند به جای تعیین زمان، صحنه‌ای از وقوع قطعی آن روز را به تصویر می‌کشد؛ روزی که همه انسان‌ها با دعوت الهی از قبرها برانگیخته می‌شوند، بی‌درنگ در پیشگاه پروردگار حاضر می‌گردند و در برابر عظمت و قدرت بی‌پایان او، حقیقت را با تمام وجود درمی‌یابند. در آن هنگام، زندگی دنیا ـ و بنابر برخی تفاسیر، دنیا و برزخ ـ در نظر آنان چنان کوتاه جلوه می‌کند که گویی جز لحظه‌ای زودگذر درنگ نکرده‌اند. آیه با این تصویر، هم هشدارى به منکران معاد است و هم دعوتى برای همه انسان‌ها تا پیش از فرا رسیدن آن روز، فرصت زندگی را غنیمت شمارند.
نکات تفسیری و پیام‌های آیه ۱. «يَوْمَ يَدْعُوكُمْ»؛ دعوتی که هیچ‌کس توان سرپیچی از آن را ندارد تعبیر «يَدْعُوكُمْ» بیانگر دعوت عمومی خداوند در روز رستاخیز است؛ دعوتی که همه انسان‌ها، از نخستین تا آخرین، آن را می‌شنوند و به فرمان الهی از قبرهای خویش برمی‌خیزند. این دعوت، نشانه قدرت مطلق خداوند بر احیای مردگان و گردآوری همه انسان‌ها در صحنه حسابرسی است. در آن روز، هیچ قدرتی توان مقاومت در برابر اراده الهی را ندارد و همه انسان‌ها ناگزیر در محضر پروردگار حاضر می‌شوند. ۲. «فَتَسْتَجِيبُونَ بِحَمْدِهِ»؛ اجابتی همراه با اعتراف به عظمت خداوند «فاء» در «فَتَسْتَجِيبُونَ» بر سرعت و بی‌درنگ بودن اجابت دلالت دارد؛ یعنی فاصله‌ای میان دعوت الهی و حضور انسان‌ها وجود نخواهد داشت. درباره تعبیر «بِحَمْدِهِ» دیدگاه‌های گوناگونی بیان شده است. برخی آن را به این معنا دانسته‌اند که انسان‌ها هنگام برانگیخته شدن، خداوند را ستایش می‌کنند؛ برخی دیگر آن را اعتراف همگانی به عظمت، قدرت و ربوبیت الهی دانسته‌اند؛ اعترافی که پس از مشاهده حقایق قیامت، هیچ راهی برای انکار باقی نمی‌گذارد. در هر صورت، این تعبیر نشان می‌دهد که در قیامت، حقیقت حاکمیت خداوند بر همگان آشکار می‌شود. ۳. «وَتَظُنُّونَ إِن لَّبِثْتُمْ إِلَّا قَلِيلًا»؛ دنیا در برابر ابدیت، لحظه‌ای بیش نیست یکی از تأثیرگذارترین صحنه‌های قیامت، تغییر نگاه انسان به دنیا است. آنچه در دنیا طولانی و پایدار می‌نمود، در پرتو مشاهده ابدیت، چنان کوتاه جلوه می‌کند که انسان گمان می‌کند تنها زمانی اندک در آن اقامت داشته است. برخی مفسران، مقصود از این اقامت را زندگی دنیا، برخی دوران برزخ و برخی مجموع هر دو دانسته‌اند؛ اما در همه این دیدگاه‌ها، یک حقیقت مشترک وجود دارد و آن ناچیز بودن عمر دنیا در برابر زندگی جاودان آخرت است. قرآن کریم در آیات دیگری نیز همین حقیقت را بیان کرده است؛ از جمله می‌فرماید: ﴿ كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَاهَا ﴾؛ «روزی که قیامت را ببینند، گویی جز شامگاهی یا صبحگاهی کوتاه در دنیا درنگ نکرده‌اند.» ۴. قیامت، حقیقتی قطعی و بیدارکننده مشرکان، وقوع قیامت را دور از ذهن می‌دانستند، اما این آیه به جای پاسخ دادن به زمان آن، از قطعیت وقوعش سخن می‌گوید. قیامت ناگهان فرا می‌رسد و همه انسان‌ها، بدون استثنا، در برابر دادگاه الهی حاضر می‌شوند. ازاین‌رو، عاقل کسی است که پیش از فرا رسیدن آن روز، زندگی خود را بر پایه ایمان، تقوا و عمل صالح سامان دهد. ۵. ایمان پیش از مشاهده حقیقت اگرچه در قیامت عظمت خداوند برای همگان آشکار می‌شود، اما ارزش ایمان در آن است که انسان پیش از مشاهده حقایق غیبی، با اختیار و آگاهی به خدا ایمان بیاورد. ایمانِ پس از مشاهده قیامت، دیگر زمینه امتحان و اختیار را از دست داده است؛ ازاین‌رو، قرآن پیوسته انسان را به ایمان و توبه پیش از فرا رسیدن آن روز فرا می‌خواند.
پاسخ به سؤالات و شبهات تأمل‌برانگیز سؤال شماره ۱: آیا ایمانِ اضطراریِ مشرکان در قیامت، برایشان سودمند است؟ پاسخ: خیر، ایمانِ اضطراری که در قیامت و پس از مشاهده عذاب، حاصل میشود، هیچگونه سودی ندارد و خداوند آن را نمیپذیرد. (المیزان، ج۱۳، ص۱۸۲) قرآن در جایِ دیگر میفرماید: «يَوْمَ يَأْتِي بَعْضُ آيَاتِ رَبِّكَ لَا يَنفَعُ نَفْسًا إِيمَانُهَا لَمْ تَكُنْ آمَنَتْ مِن قَبْلُ» (سوره انعام، آیه ۱۵۸) یعنی روزی که برخی از نشانههایِ پروردگارت فرا رسد، هیچکس را ایمانِش سود نمیدهد، اگر پیش از آن، ایمان نیاورده باشد. جمع‌بندی نهایی آیه ۵۲ سوره اسراء، با تصویری روشن و تأمل‌برانگیز از روزِ رستاخیز، ما را به تماشایِ صحنهای فرا میخواند که در آن، انسانها ناگهان به خود میآیند و دعوتِ خداوند را اجابت میکنند، در حالی که به عظمتِ او اعتراف دارند و عمرِ دنیا را جز مدتی کوتاه، نمیپندارند. این آیه، ما را از غفلت از مرگ و آخرت، برحذر میدارد و به ما میآموزد که عمرِ دنیا، بسیار کوتاه و گذراست و نباید آن را به بیهودگی و گناه، سپری کنیم. باشد که با تأمل در این آیه، ایمانِ خود را به معاد و رستاخیز تقویت کنیم و با عملِ صالح و توبه خالصانه، خود را برایِ روزی که هیچکس، توانِ گریز از آن را ندارد، آماده سازیم. پایان تفسیر آیه 52 سوره اسراء 🌷🌷🌷🌻🌻🌻🌸🌸🌸🌺🌺🌺🌼🌼🌼🏵🏵🏵🌹🌹🌹
🌹🌹🌹🌼🌼🌼🌺🌺🌺🌸🌸🌸🌻🌻🌻 أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ ﴿وَقُل لِّعِبَادِي يَقُولُوا الَّتِي هِيَ أَحْسَنُ إِنَّ الشَّيْطَانَ يَنزَغُ بَيْنَهُمْ إِنَّ الشَّيْطَانَ كَانَ لِلْإِنسَانِ عَدُوًّا مُّبِينًا﴾ «و به بندگانم بگو سخنی را بر زبان آورند که نیکوترین سخن باشد؛ زیرا شیطان میان آنان فتنه و فساد برمی‌انگیزد، و همواره شیطان دشمنی آشکار برای انسان بوده است.» ترسیم شأن نزول و فضای آیه این آیه در مکه و در فضایی آکنده از فشار، آزار و دشمنی مشرکان با مسلمانان نازل شد. از یک سو، مشرکان با ناسزا و تمسخر، پیامبر اکرم(ص) و مؤمنان را می‌آزردند و از سوی دیگر، برخی مسلمانان تازه‌ایمان، آمادگی داشتند که با تندی و مقابله‌به‌مثل به این رفتارها پاسخ دهند. در چنین شرایط حساسی، خداوند این دستور سرنوشت‌ساز را نازل کرد و مؤمنان را فرمان داد که حتی در برابر تلخ‌ترین سخنان و سخت‌ترین آزارهای زبانی، بهترین و نیکوترین شیوه سخن گفتن را برگزینند؛ گفتاری برخاسته از متانت، منطق، حلم و اخلاق، نه از خشم، لجاجت و انتقام. پیام محوری آیه آن است که گفتار نیکو، بزرگ‌ترین سپر در برابر وسوسه‌های شیطان و مهم‌ترین عامل حفظ وحدت، آرامش و پیشبرد اهداف الهی است.
تفسیر عمومی آیه ۱. وَقُل لِّعِبَادِي تعبیر «عبادی» (بندگانم)، خطابی سرشار از محبت و کرامت است که خداوند از طریق پیامبر(ص)، مؤمنان را با آن مورد خطاب قرار می‌دهد. این تعبیر، هم شخصیت و منزلت آنان را ارج می‌نهد و هم انگیزه‌ای نیرومند برای رفتار شایسته در آنان ایجاد می‌کند؛ زیرا کسی که افتخار بندگی خدا را دارد، شایسته نیست زبان خود را به سخنی زشت و ناپسند آلوده سازد. ۲. يَقُولُوا الَّتِي هِيَ أَحْسَنُ واژه «أحسن» به معنای «نیکوترین» و «برترین» است و نشان می‌دهد که خداوند تنها به سخن خوب بسنده نکرده، بلکه بهترین شیوه سخن گفتن را مطالبه کرده است. این برتری، هم در محتوای سخن ـ که باید حق، صادق و درست باشد ـ جلوه دارد، هم در شیوه بیان ـ که باید آمیخته با ادب، احترام و نرمش باشد ـ و هم در آثار آن که محبت، آرامش و همدلی را در جامعه گسترش می‌دهد. ۳. إِنَّ الشَّيْطَانَ يَنزَغُ بَيْنَهُمْ «یَنزَغُ» از ریشه «نزغ» به معنای تحریک کردن، فساد افکندن، اختلاف ایجاد کردن و شعله‌ور ساختن دشمنی‌هاست. سخن زشت، تند و تحقیرآمیز، مهم‌ترین ابزار شیطان برای ایجاد کینه، اختلاف و نزاع میان انسان‌هاست. آیه هشدار می‌دهد که هرگاه زبان از کنترل خارج شود و جای ادب را خشونت و توهین بگیرد، شیطان بهترین فرصت را برای نفوذ و فتنه‌گری پیدا می‌کند. ۴. إِنَّ الشَّيْطَانَ كَانَ لِلْإِنسَانِ عَدُوًّا مُّبِينًا تعبیر «عدوّاً مبیناً» بیانگر دشمنی آشکار، همیشگی و بی‌پرده شیطان با انسان است. کاربرد فعل «کان» نیز استمرار این دشمنی را از آغاز آفرینش انسان تا پایان تاریخ نشان می‌دهد. از روزی که ابلیس در برابر فرمان الهی سر به تکبر برداشت، دشمنی خود را با انسان آشکار ساخت و سوگند خورد که او را از مسیر حق منحرف کند. بنابراین انسان باید همواره مراقب دام‌های او باشد و یکی از مهم‌ترین این دام‌ها، آلودگی زبان و فساد در گفتار است.
تفسیر آموزه‌های کلیدی آیه آموزه اول: کلام نیکو، تاج بندگی و عامل اتحاد خداوند با تعبیر محبت‌آمیز «لِعِبَادِي»، عبودیت را مقدمه و زیربنای گفتار نیکو معرفی می‌کند. لازمه بندگی خدا آن است که انسان با دیگران با ادب، احترام و مهربانی سخن بگوید. واژه «أحسن» نیز نشان می‌دهد که خداوند تنها به سخن خوب رضایت نداده، بلکه عالی‌ترین مرتبه گفتار را از بندگان خود خواسته است. زیبایی این فرمان آنجاست که حتی در برابر زشت‌ترین سخنان نیز، مؤمن مأمور است بهترین سخن را بر زبان جاری کند. هنگامی که مؤمنان در برابر توهین‌ها و آزارهای مشرکان، به جای خشونت و انتقام، متانت و ادب را برمی‌گزینند، نه‌تنها از دام شیطان می‌رهند، بلکه چهره حقیقی اسلام را به‌عنوان دین رحمت، اخلاق و کرامت انسانی به نمایش می‌گذارند. در حقیقت، سخن نیکو بذر محبت و الفت را در دل‌ها می‌کارد و سخن زشت، بذر کینه، اختلاف و دشمنی را. قرآن کریم در آیات فراوانی به نیک‌گفتاری فرمان داده است. در سوره بقره، آیه ۸۳ می‌فرماید: «وَقُولُوا لِلنَّاسِ حُسْنًا» «با مردم به نیکی سخن بگویید.» همچنین در سوره زمر، آیه ۱۸، مؤمنان را کسانی معرفی می‌کند که بهترین سخن را برمی‌گزینند و از آن پیروی می‌کنند. این آیات نشان می‌دهد که حسن گفتار، از نشانه‌های جدایی‌ناپذیر ایمان است. پیامبر اکرم(ص) نیز فرمودند: «هر کس به خدا و روز قیامت ایمان دارد، یا سخن خیر بگوید یا سکوت کند.» و امیرالمؤمنین علی(ع) می‌فرمایند: «زبان، بهترین یا بدترین عضو انسان است و انسان با زبانش شناخته و سنجیده می‌شود.» آموزه دوم: شیطان، دشمن قسم‌خورده و همیشگی انسان آیه با صراحت اعلام می‌کند که شیطان همواره دشمن آشکار انسان بوده است. تعبیر «کان» استمرار این دشمنی را در سراسر تاریخ بیان می‌کند. از همان لحظه‌ای که ابلیس از سجده بر آدم سر باز زد، کینه خود را آشکار ساخت و تا امروز نیز لحظه‌ای از دشمنی با انسان دست نکشیده است. این آیه، یکی از اصول مهم اعتقادی و تربیتی را یادآور می‌شود: شیطان دشمنی پنهان و منفعل نیست، بلکه دشمنی فعال، آشکار و همیشگی است که پیوسته در کمین انسان نشسته است. وسوسه‌های او تنها به گناهان بزرگ محدود نمی‌شود؛ بلکه بسیاری از نزاع‌ها، توهین‌ها، غیبت‌ها، تحقیرها و اختلاف‌های خانوادگی و اجتماعی، از همان وسوسه‌های کوچک زبانی آغاز می‌شود. ازاین‌رو، انسان نباید با بی‌احتیاطی در گفتار، خود زمینه موفقیت دشمن دیرینه‌اش را فراهم سازد. قرآن کریم در سوره اعراف، آیه ۱۶، از زبان ابلیس نقل می‌کند: «فَبِمَا أَغْوَيْتَنِي لَأَقْعُدَنَّ لَهُمْ صِرَاطَكَ الْمُسْتَقِيمَ» «پس به سبب آنکه مرا گمراه ساختی، حتماً بر سر راه راست تو در کمین آنان خواهم نشست.» و در سوره فاطر، آیه ۶ می‌فرماید: «إِنَّ الشَّيْطَانَ لَكُمْ عَدُوٌّ فَاتَّخِذُوهُ عَدُوًّا» «بی‌تردید شیطان دشمن شماست؛ پس شما نیز او را دشمن خود بدانید.» از امیرالمؤمنین علی(ع) نقل شده است: «شیطان را به سبب دشمنی آشکارش دشمن بدانید و از دام‌های او که با وسوسه و زبان گسترده می‌شود، به خدا پناه ببرید.» همچنین از امام باقر(ع) روایت شده است: «شیطان از هر راهی به انسان نزدیک می‌شود، اما راه نفوذ از طریق گفتار ناپسند، از مهم‌ترین راه‌های اوست.» جمع‌بندی نهایی ۱. گفتار نیکو، نشانه بندگی راستین است. خداوند با خطاب محبت‌آمیز «بندگانم»، مؤمنان را به انتخاب بهترین سخن فرا می‌خواند. نیکوترین گفتار، تنها یک فضیلت اخلاقی نیست، بلکه فرمانی الهی و نشانه عبودیت حقیقی است. ۲. زبان، مهم‌ترین ابزار فتنه‌گری شیطان است. شیطان بیش از هر چیز، از سخنان تند، تحقیرآمیز و ناسنجیده برای ایجاد اختلاف، کینه و دشمنی بهره می‌گیرد. پس پاسداری از زبان، پاسداری از ایمان و وحدت جامعه است. ۳. شیطان، دشمنی آشکار و همیشگی است. او همواره در کمین انسان است و یکی از ساده‌ترین راه‌های نفوذش، لغزش‌های زبانی است. هرچه گفتار ما پاک‌تر و سنجیده‌تر باشد، راه او بسته‌تر خواهد شد. ۴. اخلاق گفتاری، پایه‌گذار تمدن اسلامی است. جامعه‌ای که فرهنگ گفت‌وگوی نیکو، احترام متقابل و ادب را سرلوحه روابط خود قرار دهد، به سوی وحدت، امنیت، آرامش و پیشرفت حرکت خواهد کرد و بهترین جلوه از تعالیم اسلام را به جهانیان نشان خواهد داد.
ترجمه تفسیری جامع ای پیامبر! به بندگان باایمان و راستین من بگو که در همه گفت‌وگوهای خود، چه با دوستان و چه با مخالفان، همواره بهترین، شایسته‌ترین و زیباترین سخن را بر زبان جاری سازند و از هرگونه سخن زشت، توهین‌آمیز، تحریک‌کننده و خشونت‌بار بپرهیزند؛ زیرا گفتار نیکو دل‌ها را به یکدیگر نزدیک می‌کند، پیوندها را استوار می‌سازد و فضای محبت و آرامش را در جامعه می‌گستراند؛ اما سخنان زشت و نسنجیده، همان ابزار خطرناکی است که شیطان برای افروختن آتش اختلاف، کینه و دشمنی از آن بهره می‌گیرد. او همواره می‌کوشد از لغزش‌های زبانی شما پلی برای نفوذ در دل‌ها و برهم زدن روابط انسانی بسازد. بدانید که شیطان، از آغاز آفرینش انسان تا امروز، دشمنی آشکار، قسم‌خورده و آشتی‌ناپذیر برای او بوده و هرگز از دشمنی خود دست برنمی‌دارد. پس با انتخاب نیکوترین سخن، میدان فعالیت او را از میان ببرید، عزت و شخصیت خود را حفظ کنید، روابط اجتماعی را استحکام بخشید و با اخلاق و گفتاری زیبا، پیام رحمت و کرامت اسلام را به جهانیان معرفی نمایید. کلام نیکو، شمشیری است که دشمنی‌ها را فرو می‌نشاند و تیری است که پیش از آنکه به کسی آسیب برساند، قلب شیطان را هدف قرار می‌دهد. گذارش پایانی این آیه، مسلمانان را به اوج ادب و اخلاق گفتاری فرا می‌خواند تا با انتخاب نیکوترین سخن، بزرگ‌ترین دشمن خود، یعنی شیطان، را از میدان فتنه‌گری بیرون کنند. تنها در سایه چنین گفتاری است که جامعه‌ای امن، متحد، پویا و سرشار از محبت شکل می‌گیرد و پیام اسلام با زیباترین و اثرگذارترین شیوه به دل‌های انسان‌ها راه می‌یابد. پایان تفسیر آیه 53 سوره اسراء این آیه با سبک جدید ارائه شده است 🌻🌻🌻🌸🌸🌸🌺🌺🌺🌹🌼🌼🌹🌹🏵🏵🏵🌷☘
تفسیر نوشتاری و روزانه (بیان سعادت) بسمه تعالی منطق و ضرورت تفسیر خوانی چیست؟ 1- اصولاً مسلمان به کسی گفته می شود که زندگی خود را بر اساس تعالیم قرآن و تفسیر اهل بیت علیهم السلام از آن بنیان نهاده باشد. 2- زندگی بر اساس تعالیم قرآن بدون فهم عمیق دیدگاه های قرآن در موضوعات مختلف زندگی ممکن نیست. 3- بهترین شیوه برای فهم عمیق دیدگاه های قرآن در امور زندگی انسان، خواندن تفسیر قرآن و تدبر در معانی عمیق آیات است. بدون فهم عمیق قرآنی، زندگی انسان در سطح نازلی در جریان خواهد بود و فرد کم سواد قرآنی قادر به تقویت بصیرت دینی و اجتماعی خود نخواهد شد و نمی تواند خود را یک مسلمان آگاه و مؤمن تراز فهم کند. همچنین ارزش مندی و تأثیر مثبت انسان در جامعه بستگی مستقیم به این فهم و آگاهی دارد. --- در این راستا تفسیر روزانه (بیان سعادت) با ادبیاتی روان و زیبا، همراه با تبیین شواهد آیات و روایات تفسیری مربوط به آیه، پیام‌‌ها و نکات دقیق آیه و پاسخ به سوالات و شبهات تنظیم شده و در عین حال مختصر و خواندنی است. مطالعه پیوسته این تفسیر می‌‌ ‌تواند ذهن خواننده را با مفاهیم عمیق قرآن کریم آشنا و سبک زندگی او را قرآنی نماید. در صورت تمایل عضو کانال شوید و از مطالعه نکات زیبای کلام خدا در تفسیر «سوره اسراء» آرامش با یاد خدا را تجربه نمایید و لذت ببرید: https://eitaa.com/tafsirebayanemobin تهیه و تنظیم از سید مصطفی علم خواه