جالبه که یه موجودی که مراحل تشکیلش کاملا مادی هستش انقدر پیچیده‌ست
احساس و معنویت و...
اینجاست که عبارت آفرینشی دیگر معنای عمیقتری پیدا میکنه چون ما رو با این سوال رو به رو میکنه که آیا انسان رو میشه فقط به مجموعه‌ای از سلول ها و اندام ها و فرایندای زیستی تقلیل داد یا یه چیزی در تجربه انسانی وجود داره که برای فهمیدنش باید فراتر از توصیف بدن رفت
فلسفه اسلامی هم این مسئله مطرح شده که نفس انسان چه نسبتی با بدنش داره و چطور به وجود میاد. مثلا ملاصدرا معتقد بود نفس انسان آغاز پیدایشش به بدن وابستست اما توی ادامه مسیرش میتونه به مراتب بالاتری از وجود برسه یعنی انسان از همون اولش یه موجودی کامل و تغییرناپذیر نیستش و در اصل در جریان رشد و تحول به تدریج به مرتبهای تازه‌ای از وجود میرسه پس از این نگاه انسان فقط یه چیزی نیستش که ساخته بشه و بعد همونطور باقی بمونه خودش یه موجود در حال شدنه. البته این برداشت فلسفی رو نباید تنها معنای ممکن آیه دونست اما خب طبیعتا میشه ازش برای فکر کردن به این مسئله استفاده کرد که انسان چطور از یه موجود زنده به موجودی صاحب اندیشه و فکر تبدیل میشه
یه نکته دیگه هم هست که انسان با تمام ادعاهاش درباره شناخت جهان و تسلط به طبیعت حتی توی فرایند به وجود اومدن خودشم نقشی نداشته هیچکدوم از ما انتخاب نکردیم به وجود بیایم و شکل بدنمون چطور باشه یا در آغاز زندگی چه تواناییایی داشته باشیم ما اول موجوداتی کاملا وابسته و نیازمند بودیم بدون اینکه حتی توانایی درک این وابستگی رو داشته باشیم اما همین موجودی که روزی بدون کمک دیگران حتی قادر به ادامه زندگی نبود بعدا به جایی میرسه که درباره کل جهان نظریه میسازه و قوانین طبیعت رو کشف میکنه و بعضی وقتا یه طوری رفتار میکنه که انگار بر همه چیز تسلط داره. این تناقض جالبه که یه همچین موجودی که خودش حاصل فرایندی خارج از اراده و آگاهی اولیه شه بعدا ممکنه تصور کنه که میتونه همه چیزو بشناسه و کنترل کنه. شاید یکی از چیزهایی که این آیه به فکرکردن دربارش دعوت میکنه همین فاصله بین تواناییای انسان و محدودیتای اولیه ی اونه اینکه دونستن خیلی چیزا حتما به معنای شناخت کامل خودمون نیست
شاید پرسش اصلی همین باشه که فهمیدن اینکه انسان چطور به وجود اومده برای فهمیدن اینکه انسان واقعا چیه کافیه یا اینکه بین شناخت سازوکارای زندگی و درک حقیقت وجود فاصله هست که هنوز باید دربارش فکر کرد؟