روزهای خوش گذشته شاید اصلا روزایی نبودن که زندگی میکردیم شاید لحظه هایی بودن که وجود حداقلش برای چند ثانیه از سنگینیِ بودن آزاد میشد و به اصل خودش نزدیکتر. ما از جایی اومدیم که هنوز درد معنا نداشت و هنوزم چیزی برای از دست دادن نبود بعد افتادیم وسط این جهان با تمام رنج هایی که انگار قرار بود ما رو از خودمون جدا کنن. اما شاید تمام این سختیا نه مجازات بودن و نه بی معنایی و احتمالا شاید راهی بودن برای اینکه از بین هزاران چیزی که نیستیم دوباره به چیزی که واقعا هستیم برگردیم
روز های خوش گذشته همون لحظه های نادرین که توی ازدحام زندگی یه لحظه خودت رو به یاد میاری که هدفی جز درک و بازگشت به خالق نداری انگار وجود برای یه لحظهای پرده رو کنار میزنه و میفهمی تمام این راه از اندیشه آغاز شده و به اندیشه باز می گرده
به اصل بی نیازی که قبل از هر فقدانی وجود داشته