گاهی با خودم فکر میکنم حافظم اصلا مرز مشخصی بین خواب و واقعیت نمیشناسه بعضی چیزایی که دیدم با اینکه هیچوقت اتفاق نیفتادن توی ذهنم درست به اندازه خاطرات واقعی جا گرفتن. انگار یه جایی توی گذشتم زندگی میکنن با همون جزئیات و همون حس ها و حتی همون سرمایی که هنوز نمیدونم از کجا اومده
Why am I me?
گاهی با خودم فکر میکنم حافظم اصلا مرز مشخصی بین خواب و واقعیت نمیشناسه بعضی چیزایی که دیدم با اینکه
مثلااون فروشگاه کنار جاده رو یادمه نمیدونم کجا بود اصلا وجود خارجی داشت یا نه ولی ترس از خیره بودن اون آدم آشنا هنوز توی ذهنم مونده و عجیبه که چهرش رو به اندازه ی حس نگاهش یادم نیست یا سرمای صبح برفی کنار اتوبان وقتی قرار بود برای دانشگاه برم بندرعباس. اون تضاد مسخره بین برف و یه مقصد گرم بین جادهای که انگار هیچوقت تموم نمیشد و صبحی که هنوز درست شروع نشده بود همش خواب بود ولی وقتی بهش فکر میکنم حس نمیکنم دارم یه خواب رو به یاد میارم. بیشتر شبیه اینه که دارم به یه قسمت از زندگی ازدست رفتم بر میگردم
خاطرات مخدوش دیگه ای هم هستن که واقعین
تاریکی پارک ناژنون و یه سرمای استخون سوزی که انگار از زمین بلند میشد و به تن آدم میرسید و اون خواب موندن از تحویل سال. زمان توی اون خواب هم مثل یه چیز از دست رفته بود انگار دنیا از یه لحظه به لحظه دیگه رفته بود و من جا مونده بودم
نه اتفاق خاصی افتاده بود و نه چیزی برای توضیح دادن وجود داشت فقط یه حس عجیب از غیبت و رسیدن به لحظهای که همه منتظرش بودن
Why am I me?
خاطرات مخدوش دیگه ای هم هستن که واقعین تاریکی پارک ناژنون و یه سرمای استخون سوزی که انگار از زمین
گاهی به این فکر میکنم که اصلا خاطره چیه؟ خاطره فقط ثبت یه اتفاق توی گذشتست یا ثبت حسیه که مغز تصمیم گرفته نگهش داره؟ ما خیلی از اتفاقات واقعی رو فراموش میکنیم ولی ممکنه یه خواب رو با تمام اضطرابش و جزئیات محیطش سال ها به یاد داشته باشیم پس شاید حافظه اونقدرم به حقیقت وفادار نیست بیشتر به شدت تجربه وفاداره
و منم حالا یه مجموعه از خاطرات دارم که هیچ کدومشون گذشته من نیستن جادههایی که نرفتم آدمایی که شاید هیچوقت ندیدم مکان هایی که احتمالا وجود ندارن و اتفاقاتی که توی هیچ تقویمی ثبت نشدن ولی با این حال وقتی بهشون فکر میکنم همون حس سرد و بی روح گذشته رو دارم
و بدتر از همه اینکه هرچی بیشتر به یادشون میارم کمتر مطمئن میشم کدوم یکی از اونا واقعا مال من بودن
هدایت شده از من آدم، اینجا مال من
دقیقا، یه خاطراتی دارم که نمیدونم کی اتفاق افتادن
مبهمن،انگار واقعی ان و همزمان دور از دسترس
احتمالا خواب باشن
و متاسفانه بیشتر این خاطره های مخدوش خواب چیزی جز سرما نداشتن و آزار و یاد آوری چیزی که نباید
عین یه خاطره واقعی اثر میگذاره
اساسی ترین مشکل این نیست
اینکه که عملا مثل یه خاطره یاد آوری میشن بهم. " الان هوا ابریه؟ یادته توی خوابت از کنار اون جاده گذشتی؟ دقیقا شبیه همین بود" دقیقا چنین چیزی میاد توی ذهنم درست مثل خاطرهی واقعی