یه نکته مهم هم این وسط هست که همه این رفتارارو نمیشه انداخت گردن چندتا سرباز سادیستی و مریض جنسی که خودشون یهویی تصمیم گرفتن شکنجه کنن این قضیه خیلی پیچیدتر بود سال ۲۰۰۳ بعضی سیاستای بازجویی توی افغانستان و گوانتانامو وارد فضای عملیات عراق شد حتی بعضی دستورالعملای مربوط به بازجویی استفاده از وضعیتای وحشتناک و محرومیت از خواب و سگای نظامی رو در شرایط خاص مجاز و قابل‌ استفاده میدونستن که بعدا تحقیقات سِنا نتیجه گرفت که این سیاستا و ابهام‌های مربوط بهشون در ایجاد فضای سوء رفتار نقش مستقیم داشتن یعنی داستان این نبود که رسما روی یه کاغذ نوشته بودن برید زندانی‌ها رو شکنجه کنید قضیه بیشتر این شکلی بود که قوانین و دستورات روانپریشانه شدن و فرماندهی اصلا نظارتی نداشت. و نتیجه چی شد؟ یه محیط ساختن که سادیسم توش راحت رشد کرد و گزارشای رسمی ارتش آمریکا هم حتی بهش اعتراف کردن

یه بخش خیلی بحث‌برانگیز دیگه هم CIA بود تحقیقات بعدی نشون داد که ماموران اطلاعاتی آمریکا توی ابوغریب عملیات بازجویی انجام میدادن و حتی بعضی زندانی‌ها به شکل موسوم به ghost detainee (اصطلاحیه که برای تعیین فردی که داخل یه بازداشتگاه نگهداری میشه و هویت اون با ثبت نام نشده و بنابراین ناشناس نگه داشته شده استفاده میشه) از ثبت رسمی دور نگه داشته میشدن تا صلیب سرخ نتونه بهشون دسترسی پیدا کنه و این موضوع بعدا تبدیل شد به یکی از قسمتای بسیار جنجالی پرونده که بعدش قضیه یه‌ جوری لو رفت که دیگه جمع‌ کردنش غیرممکن بود و در اواخر ۲۰۰۳ و اوایل ۲۰۰۴ تحقیقات داخلی شروع شده بود. بعضی سربازا و افراد داخل سیستم از اتفاقات خبر داشتن اما آوریل ۲۰۰۴ رسانها عکسارو منتشر کردن و قضیه ترکید. دنیا یه دفعه فهمید داخل زندانی که آمریکا بعد از سرنگونی صدام کنترلش کرده زندانیا تحقیر و شکنجه میشن و بعضی سربازا هم ازشون عکس یادگاری میگیرن (سربازایی که دخترای داخل تیکتاک واسشون اکلیل میپاشن)

https://eitaa.com/talkhinn/8556 پروپاگاندای همیشگی با مضمونِ «اونا تروریست‌‌ن، ما داریم دنیا رو نجات می‌دیم»

تلخین داداش جون من یکم آرومتر پیش برو من هنوز تو مطالب قبلی موندم ننوشتمشون

😹

اینجا دولت آمریکا اول تلاش کرد ماجرا رو به چند سرباز متخلف محدود کنه. ولی تحقیقات بعدی گفتن و مشخص شد قضیه خیلی بزرگتر از اینه و کمیتهای کنگره وارد شدن و ارتش چندتا تحقیق انجام داد و گزارشای خیلی خیلی زیادی درباره نقش فرماندها، اطلاعات نظامی، CIA و سیاستای بازجویی منتشر شد

بعد دادگاه‌ها شروع شدن چندین سرباز آمریکایی محاکمه و محکوم شدن. مثلا جرمی سیویتس مه ۲۰۰۴ به جرم مشارکت در سوءرفتارها اقرار کرد بعدا افراد دیگه ای مثل چارلز گرنر و لیندی انگلند هم محکوم شدن بعضیا زندان گرفتن، بعضی تنزل درجه یا اخراج شدن و برای بعضی هم مجازات‌های اداری در نظر گرفته شد. (فکر کن یه بدبختیو تا سر حد مرگ شکنجش بدی و بهش تجاوز کنی و در این حد محکومیت بهت بدن) اما اینجا یه دعوای خیلی بزرگ باقی موند که آیا فقط سربازای پایین‌ دستی مقصر بودن یا فرماندها و مقام‌های بالاترم مسئولیت داشتن؟ گزارشای رسمی گفتن مشکل فقط چند نفر نبود و مدیریت افتضاح و فشار برای تولید اطلاعات حتی به زور و دستورای متناقض، ضعف نظارت و سیاستای بازجویی که از بالا بودن همه در شکلگیری محیط نقش داشتن. در عین حال تحقیقات رسمی بین رفتارایی که واقعا بصورت مستقیم توسط سیاستا مجاز شده بود و رفتارهای جنایتکارانه سربازان تفاوت میذاشتن (بهونه پشت بهونه)

و نکته مهم اینکه ابوغریب تنها نقطه‌ای نبود که زندانیا توی عراق مورد سوءرفتار قرار گرفتن. بعد از رسوایی عکسا پروندهای مشابه از جاهای دیگه عراق و افغانستان و گوانتانامو هم بیرون اومد گزارشای حقوق بشری از ضرب‌وشتم، محرومیت شدید از خواب، وضعیتای دردناک و دمای شدید، محرومیت از غذا و آب و روش‌های تحقیرآمیز داخل مراکز مختلف خبر دادن پس عکسای ابوغریب در واقع نوک کوه یخ بودن چیزی که دنیا دید فقط بخشی از داستان بود

بعد از رسوایی تلاش شدش که ساختار بازداشت و بازجویی اصلاح بشه (که باز هم توی افغانستان و گوانتانامو ادامه پیدا کرد) فرماندهیا تغییراتی کردن و پروندهای قضایی ادامه پیدا کرد. ولی خود جنگ عراق و بازداشتای گسترده بازم ادامه داشت و گزارشای سوء رفتار داخل مراکز دیگم بعد از ۲۰۰۴ منتشر میشد و خب نهایتا ابوغریب به عنوان نماد اصلی رسوایی باقی موند و حتی بعد از تغییر سیاست هاشون. اسم زندان برای خیلیا دیگه یادآور خود ساختمان نبود یادآور اشغال عراق و شکنجه و تحقیر زندانیا و عکسای منتشر شده بود. و بحث بزرگی درباره این بود که تا کجا میشه به اسم بازجویی و مقابله با تروریسم با آدما همچین رفتار های جنایت‌آمیز و سادیسمی داشت