نامیرا.

دیدمت، حالا اگر مرگ بیاد سراغم حسرتی نیست که به دلم مونده باشه.

دیدم آغوشو که باز شد، پریدم.

درد اگر از توست، دردت بر سرم.

بین عراقی‌ها چندان مرسوم نیست که در اعتاب مقدسه شعارهای سیاسی دهند یا برای آرمان‌هاشان صلوات بگیرند. ترجیح می‌دهند به یک «صلوا علی محمد» بسنده کنند و مبارزه با کفر را پشت درهای حرم بگذارند. ایرانی‌ها هم همیشه مراعات این فرهنگ کشور میزبان را کرده‌اند. امسال اما ماجرا فرق می‌کند. هر دو ملت بغضی بزرگ دارند که مثل خشت در گلوها مانده. حالا کنار همه ضریح‌ها پر است از فریادهایی که برای سلامتی آیت‌الله خامنه‌ای و نابودی آمریکا و اسرائیل، صلوات می‌گیرند و زائران ایرانی و عراقی صلوات‌های بلند سر می‌دهند. شیعیان کویت و بقیه منطقه که کشورشان موشک می‌خورد هم، اینجا با ما آرزوی نابودی آمریکا می‌کنند. عراقی‌هایی که حتی برای بزرگان خود در حرم‌ها شعار نمی‌دادند و برای شکست آمریکایی‌ که کشورشان را اشغال کرده، صلوات‌های بلند نمی‌فرستادند، امسال صدا در صدای ما انداخته‌ و برائت از کفر را به زیر قبه‌های حرم آورده‌اند. بله؛ حالا اربعین سال یک‌هزار و چهارصد و جنگ است و اینجا عراق؛ ما از همه جای منطقه گرد آمده‌ایم که اربعینی دیگرگون رقم بزنیم. حتی اگر کافران و منافقان را خوش نیاید! _کاظمین «مهدی مولایی» #خرده_روایت‌های_یک_پیاده @m_molaie110