دیدم آغوشو که باز شد، پریدم.

درد اگر از توست، دردت بر سرم.

بین عراقی‌ها چندان مرسوم نیست که در اعتاب مقدسه شعارهای سیاسی دهند یا برای آرمان‌هاشان صلوات بگیرند. ترجیح می‌دهند به یک «صلوا علی محمد» بسنده کنند و مبارزه با کفر را پشت درهای حرم بگذارند. ایرانی‌ها هم همیشه مراعات این فرهنگ کشور میزبان را کرده‌اند. امسال اما ماجرا فرق می‌کند. هر دو ملت بغضی بزرگ دارند که مثل خشت در گلوها مانده. حالا کنار همه ضریح‌ها پر است از فریادهایی که برای سلامتی آیت‌الله خامنه‌ای و نابودی آمریکا و اسرائیل، صلوات می‌گیرند و زائران ایرانی و عراقی صلوات‌های بلند سر می‌دهند. شیعیان کویت و بقیه منطقه که کشورشان موشک می‌خورد هم، اینجا با ما آرزوی نابودی آمریکا می‌کنند. عراقی‌هایی که حتی برای بزرگان خود در حرم‌ها شعار نمی‌دادند و برای شکست آمریکایی‌ که کشورشان را اشغال کرده، صلوات‌های بلند نمی‌فرستادند، امسال صدا در صدای ما انداخته‌ و برائت از کفر را به زیر قبه‌های حرم آورده‌اند. بله؛ حالا اربعین سال یک‌هزار و چهارصد و جنگ است و اینجا عراق؛ ما از همه جای منطقه گرد آمده‌ایم که اربعینی دیگرگون رقم بزنیم. حتی اگر کافران و منافقان را خوش نیاید! _کاظمین «مهدی مولایی» #خرده_روایت‌های_یک_پیاده @m_molaie110

اقا حامد از عراقیا بدتر می‌رونه

کمک

می‌برم خاک پای زوار رو واسه سوغاتی

انجمن بیکاران کتابخون، موجی، ستاد مبارزه با بیکارا، ته‌خیار، شکارگاه زد، النهج، مفلوک‌العباس، باکی، بابای پونیو، موهوم، مجمع یهودستیزان ایران گستر، ضحی دختری در مزرعه، امحاء، متعلقات، اخترپنجم، الله، اشتباه، حسنین، زیرزمین، ضیق، ببین اخوی، لیوینگ کیلز، انجمن شاعران مرده، شب‌های‌حوا، هزارتو، بایگانی، گورستان سطل‌بردار ها، صندوقچه راجرز پارکر، بیرلیکت، اسپی، زحل، عبدک‌الضعیف و پلی‌لیست‌هیئت، حیرت، پدینگتون، سارانگ، خانه‌انتهای خیابان ۲۴۵، یک ای‌ان‌تی‌پی متغییر، چای و ایوون، چهارخونه، بچه هیئتی، شب‌کش، june9، آنچه‌مینوسید، میخواهم پرواز کنم، انابه و دوستان تلسکوپ.