احتیاج دارم بگذره ، خیلی بگذره برسه اونجایی که دارم برای اون اتفاق اشک شوق می‌ریزم. -تَناسُخ!

-زندگیت چطور می‌گذره؟ +صبر رویِ صبر. -تَناسُخ!

حرف دل به که گویم که نکوبد به سرم؟ همه اول به تسلی و در آخر زخم اند.. -تَناسُخ!

آن که سکوت را انتخاب کرده؛ در واقع یک بار همه چیز را گفته است. -تَناسُخ!

من کنار کشیدم آنجا که سکوت از توضیح شریف‌تر بود. -تَناسُخ!

و در نهایت قلب گفته های مغز را می‌پذیرد و بازی برای همیشه به پایان می‌رسد. -تَناسُخ!

با وجود اینکه من همه‌چیز را می‌گویم و می‌نویسم، همیشه یک‌چیزی باقی می‌ماند، یک‌چیزی فراتر و عمیق‌تر از آنکه بشود به صورت کلمه درآورد. -تَناسُخ!

و به تدریج ، در خود جان می‌دهیم . -تَناسُخ!

گفتنی هارا گفته‌ام ، حال نوبت سکوت است. -تَناسُخ!

بخدا جای ما ؛ کوه اگر بود ؛ فرو میپاشید .. -تَناسُخ!

دیگر برام مهم نیست چه کسی دوستم دارد چه کسی دوستم ندارد چه کسی راست می‌گوید و چه کسی دروغ ؛ من همه را رها کردم و فقط به خودم تکیه کردم . -تَناسُخ!

نه آن‌قدر خسته‌ام که دست بکشم، نه آن‌قدر مطمئن که آسوده بمانم. جایی میانِ رفتن و ماندن ایستاده‌ام؛ نه لحظهٔ‌ سقوط است، و نه نقطهٔ تعادل. -تَناسُخ!