‹ تَطریز ›
داستان از قرار بود :
با خودم قرار گذاشته بودم اولین دیوارکوبم بسمالله باشه.
کلی اینور و اونور دنبال ایده بودم؛ کارای مذهبی، آیه قرآن، خود بسمالله و پترنای مختلف.
با معصوم کلی حرف زدم که چیکار کنم؛ نظر دادم و نظر پرسیدم.
دقیقا ی ذهن پر از ایده داشتم که مونده بودم چه کاری ُ باید انجام بدم :)
انتخاب رنگ نخ چقدر سخت بود ..
از نخ سایه روشن گرفته تا چندتا نخ از ی طیف شایدم ی رنگ.
کارگاه چوبی بگیرم یا ژلهای؟ توش مونده بودم.
نمیدونم چی شد ولی لابهلای این در و اون در زدنام دیوارکوب مولانا علی رو دیدم.
محوش شدم
با خودم گفتم: تو که میخوای کارتو با اسم خدا شروع کنی چرا مولا علی نه؟
مولایی توی خونهی خدا به دنیا اومده :)
رنگ نخم شد سبز سیدی؛ کارگاهم شد ژلهای.
چهار ساعت با دقایقی بیشتر کوکش زمان برد.
نیمههای شب تمومش کردم و صبر کردم تا صبح آفتاب بزنه بیرون عکسای قشنگ بگیرم :>
عکسایی که زیبایی ازشون میباره ..
صبر بعدی بیشتر بود؛ انگار اون صبر شب تا صبح صبر صغری بود و صبر بعدی کبری ..
چسب حرارتی نیاز داشتم. تفنگش که به دستم رسید چسبش نبود
اما بلاخره محیا شد.
انگار همهی اینا تازه اول داستان بود و اصلش مونده بود ..
باید تلاش میکردم؛ تلاش برای گذاشتن پارچه توی کارگاه در کنارشم باید آروم میموندم.
واکنشم نسبت به سوختن دستم با چسب حرارتی فقط مکیدن انگشتم بود و ادامه دادن ..
اما بالاخره تموم شد.
شد همونی که میخواستم :)
ی تعریف ساده از دیوارکوب برای بچههای خوابگاه باعث شد طالبش بشن.
شنبه بردمش و رفت ..
رفت که دیوار اتاق مهرا رو مزین کنه✨
بنده فعلا افسردگی دارم از این جهت که به بازار برای خرید لوازم گلدوزی مراجعه نکردم .
اینقدر کانال محصولات رقیه جامدادی گلدوزی دیدم که الان عمیقاً دوست دارم برای جامدادی دست بکار بشم.
بقولی: ی جامدادیمون نشه؟!