منو برگردونید به اون زمان که به زور رنگ خونه رو میدیدم. به اونموقع که هرروزِ خدا رفیقامو میدیدم. اونموقع که درس و کلاس و باشگاه منو به خسته ترین آدم برای دوازده ساعت آینده به محض به خونه رسیدن تبدیل میکرد. اونموقع که دغدغه ـم این بود که وقتی برگشتم خونه- ویدیویِ جدید یوتیوبرایِ مورد علاقه ـمو ببینم. از یوتیوب. اونموقع که اونقدر سرم شلوغ بود که اسکرین تایم گوشی زیر یه ساعت باشه.

غم و غوصته.

نعلبک خدا بر ترامپ.

جنگ رمضان که شروع شده بود فکر می کردم اینم قراره اندازه ی جنگ دوازده روزه طول بکشه و فارغ از نگرانی ها داشتم به وقت آزادی که گیرم اومده به چشم مرخصی از همه چیز نگاه میکردم. همون چیزی که تا قبل از جنگ آرزوشو میکردم: یه مرخصی، از همه چیز.

دارم به این فکر میکنم که ممکنه الان یه نفر بعد از خوندنِ این، این شکلی باشه که : "واهای این الان میخواد بگه من ده تا کلاس میرفتم و باشگاه اصلا خیلی سرم شلوغ بوده شما که نمیدونید" 🗣️ ولی اینا فقط افکارم هستن. افکاری که بعد از برداشتِ اشتباه یه نفر از حرفام شروع میشن. و باعث میشن بخوام بگم: منظورم همچین چیزی نبود. فقط دارم افسوس میخورم. مهم نیست. بعدا میتونم چایی بخورم☝🏻

دارم سعی میکنم چیزی به صادقانه ـیه این بنویسم و بعد پاکش نکنم❤️

در شطرنج سیاه و سفید هردو دشمن و رقیب هم‌اند، اما آنان که هدایتشان می‌کنند دوستان هم هستند... https://eitaa.com/Chess_Vision/4526

چیزایِ خیلی رندومی هستن که دوستشون دارم و دلم میخواد که درموردش بگم، مثلا لِگو، انیمیشن، فرمول یک، تاریخ شوروی، گل☝🏻نه اون گل- این گل🌻، آثار تیم بورتون، شمشیر بازی و خیلی چیزای دیگه. خلاصه که رندوم: خیلی رندوم.

بعضی موقع ها هم رندوم بهتر از رندُم به نظر میاد، یا ریپوست بهتر از ریپُست. فقط به نظر میاد ها- نه اینکه لزوما درست باشه.

یوهووو