دوست دارم بدونم اون بخش عظیمی از آدم تویِ فضای مجازی که اون یه نظریه رو ارائه میدن تویِ دنیای واقعی کجان.

چون آدم حسابی، برای قضاوت کردن- باید یه چیزی که تجربه کردی، به چیزی که با چشمایِ خودت میبینی اعتماد کنی، نه به داستان هایی که ممکنه برای جلب توجه تعریف شده باشن.

بهترین دوستم موقعی که دارم ریاضی میخونم منِ تو آیینه ـست.

کاش عواطف انسانی رو هم میشد همیشه با جدول و نمودار نشون داد، چون در حال حاضر نه میدونم، نه میفهمم.

میدونم نیاز دارم بنویسم، ولی نمیدونم چطور کلمات رو کنار هم بزارم تا بتونن اون احساس رو بازتاب بدن

دوست دارم با ریحابی شطرنج بازی کنم با آنسه صحبت کنم با قمین غیبت کنم با پرستش برم پارک بانوان با هستی یه قبر بِکَنَم با جاسکیم برم کربلا با سید هم یه دور چایی بخورم و با فاطمه (گل کاشی) هم برم کتاب فروشی

چِس داتکام داره بهت چشمک میزنه نیلووو~

ننگ بر فاصله ها🐟💔

حس اضافی بودن از طریق تماس مزخرف تره امیدوارم تجربش نکنید

ریحآبی من شآید برای خودم اگر می‌خواستم ارزویی کنم این بود امسال تورو اینجا ببینم. اما برای تو، در همین قطعه، که قطعه ای از بهشتِ‌خداست، فکر می‌کنم که به هنگام اربعین، حرمِ ارباب برایت نسخهٔ‌عکاسی شود و از پل‌سیاه رنگی که برای فیلمبرداران و عکاسان می‌گذارند، بالا روی، عکاسی کنی و عشق، از دیدن حرم در آن روز و ساعت..

وایییی انشاللهههه😭😭😭😭😭😭💘